โซ่เสน่หาภรรยาจ้าง

1.จะรีบไปไหน?

ร่างกายที่ร้าวระบมของ ‘จันทร์วาด’ ค่อย ๆ ขยับลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างช้า ๆ ก่อนจะหยิบเช็คเงินสดมูลค่าสองแสนบาทขึ้นมามองผ่านม่านน้ำตา

เพราะความจำเป็นเธอจึงต้องขายร่างกายแลกกับเศษเงินของเศรษฐีคนนั้น มือบางปาดน้ำตาออกจากใบหน้าพร้อมหลับตาข่มความรู้สึกเบื้องลึกภายใน ไม่มีเวลาให้กับความเสียใจอีกต่อไปแล้ว

บ้านหลังนี้กำลังจะถูกยึดหากเธอไม่รีบไปจ่ายหนี้ที่ธนาคาร

หญิงสาวรีบอาบน้ำแต่งตัวก่อนที่จะเดินทางไปยังธนาคารเพื่อจัดการธุรกรรมต่าง ๆ ให้เสร็จเรียบร้อยอย่างที่ตั้งใจ

ณ ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง

ร่างบางกอดซองเอกสารการชำระเงินไว้ด้วยความดีใจ ในที่สุดก็มีเงินก้อนมาจ่ายเงินต้นบ้างสักทีหลังจากที่ประนอมหนี้แล้วจ่ายแต่ดอกมาตลอด แถมช่วงที่ผ่านมาเธอเองก็ตกงานจนขาดจ่ายไปเกือบสามเดือน

ยายต้องดีใจมากแน่ ๆ ถ้ารู้เรื่องนี้ แต่เธอคงบอกที่มาของเงินตามตรงไม่ได้ ต้องโกหกไปว่าได้มาด้วยวิธีอื่น

บ้านหลังนี้แม้จะไม่ได้ใหญ่โตหรือมีมูลค่ามากมายอะไร แต่กลับมีความหมายทางใจกับยายมากเพราะก่อร่างสร้างมาด้วยกันกับปู่ของเธอ คิดแล้วอยากจะรีบไปบอกข่าวดีนี้ให้คุณยายรู้เร็ว ๆ หวังว่าจะไปทันเวลาเข้าเยี่ยมคนไข้นะ จากที่นี่ไปโรงพยาบาลคงใช้เวลาไม่เกินครึ่งชั่วโมง

แต่เอ๊ะ! เดี๋ยวเธอต้องไปที่ร้านขายยาก่อน

หญิงสาวเดินออกจากธนาคารแล้วตรงไปยังร้านขายยาที่ใกล้กับประตูทางออกของห้าง

“อุ๊ย! ขอโทษค่ะ” เธอเอ่ยกับคนที่เดินชนด้วยความรีบร้อน

“ไม่เป็นไร” ใครคนนั้นคว้าร่างของเธอไว้เพื่อช่วยไม่ให้ล้ม

น้ำเสียงช่างคุ้นหูเสียจนทำให้จันทร์วาดเสียวสันหลัง อีกทั้งยังเสียงทุ้มนุ่มนวลที่แฝงไปด้วยความเร่าร้อนนั่นอีก

“คุณ!” ดวงตากลมหวานราวกับตุ๊กตาเบิกโพลงขึ้นมากกว่าเก่าเมื่อเห็นว่าเขาคือคนที่เธอเพิ่งจะผ่านพ้นค่ำคืนสุดแสนหฤหรรษ์มาด้วยกันหมาด ๆ

ที่ด้านหลังของเขามีชายใส่สูทสีดำมาด้วยอีกเกือบสิบ แต่ละคนใส่แว่นปกปิดสายตาและมีอุปกรณ์ใช้ฟังติดอยู่ที่ใบหู ดูคล้ายกับบอดี้การ์ดในหนัง

“ฉันขอตัวก่อนนะคะ” หญิงสาวรีบดันอกกว้างออกก่อนจะเดินหนีในขณะที่ร่างสูงใหญ่กลับเดินเข้ามาขวางเธอเอาไว้พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“ไม่คิดว่าจะได้เจอกันอีกเร็วขนาดนี้”

เธอก็ไม่คิดเหมือนกันแถมยังไม่อยากเจอเขาด้วยซ้ำ

“ค่ะ แต่ขอโทษด้วยนะคะ ฉันต้องรีบไปแล้ว” เธอรีบตัดบทสนทนา

“จะรีบไปไหนล่ะเดี๋ยวฉันไปส่งให้ เสร็จธุระพอดีเลย ” เขาเสนอ

“ไม่เป็นไรค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ” เธอปฏิเสธ

“ไม่เอาน่า อย่าทำเหมือนเราเป็นคนแปลกหน้าสิ ทั้งที่น่าจะสนิทกันในระดับหนึ่งแล้ว” ดวงตาสีฟ้าเหลือบเทามองเข้าไปในดวงตาของหญิงสาวพร้อมกับคลี่ริมฝีปากยิ้ม “เมื่อคืนเธอเรียกชื่อฉันนับครั้งไม่ถ้วนด้วยซ้ำไป หนำซ้ำยัง...รัด...แน่นสุด ๆ ไปเลย” เขาจงใจเว้นคำที่ต้องการเน้นกับเธอเอาไว้

“พูดอะไรของคุณ คนลามก”

“ลามกอะไร ฉันหมายถึงเธอกอดรัดฉันแน่นต่างหาก เธอคิดอะไรอยู่ถึงหาว่าฉันลามกน่ะหืมจันทร์วาด”

เธอรู้มาว่าเขาเป็นลูกเสี้ยวที่มีเชื้อสายไทยผสมอังกฤษและฝรั่งเศส พูดได้ห้าภาษาและภาษาไทยเป็นหนึ่งในนั้นที่รู้ความหมายและพูดได้ชัดเจนจนเธอแทบอยากจะมุดดินหนีกับคำพูดคำจาหลาย ๆ คำของเขาด้วยซ้ำ ดังนั้นดูก็รู้ว่าตั้งใจพูดสองแง่สามง่ามให้เธอคิดไปไกล

“กรุณาหลบไปด้วยค่ะ ฉันมีธุระ” จันทร์วาดไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดอะไรกับเขาอีก เธอขยับตัวเลี่ยงออกมาแต่ว่ากลับถูกรั้งข้อมือเอาไว้