Azat Tatar;
Evîn karşımda oturmuş benden bir cevap bekliyordu.. Ne diyeceğimi nasıl toparlayacağımı ben de bilmiyordum.
“Ben..” diyorum ağzımdan başka türlüsü çıkmıyordu.
“Senin için de zorunlu değil mi yani?” diye sordu tekrar.
“Evet Evîn, benim için de zorunlu. Yoksa başka türlüsü mümkün mü?” diye sordum.
İtiraf edemezdim, şu an beni reddedeceğinden, sevgime bir karşılık vermeyeceğinden o kadar emindim ki..
“Tabi ki mümkün değil Azat. Bak bir ortak noktada buluştuk en azından.” dedi.
Beni sevmiyordu, ama ben vazgeçmeyecektim. Ona gerçek Azat Tatar’ı doğru düzgün tanıtmadan da bırakmayacaktım.
“Eve gidelim mi artık?” diye sordu Evîn. Bana kalsa ömür boyu bu odadan çıkmazdım ama “Tamam” dedim.
“Anlaştıysak, gidebiliriz.”
Sadece başıyla onayladı beni.
Kapıdan çıkarken
