Evîn Kayapınar;
Azat, kapıdan çıkar çıkmaz elimi saçlarıma götürdüm. Canımı yakmıştı ama eminim şu an onun canı daha çok yanıyordur.. Üzgündüm, canının yandığını anlamıştım Kayapınar deyişinden. Ama bunu onu kullanmak için değil, Hasret’in susması için yaptım. Bu kadın sürekli uğraşacaktı benimle belli olmuştu, madem Azat susturmuyordu ben susturacaktım..
Azat, gittikten sonra geri dönmedi hemen, kapıyı zorla tekrardan kilitleyip yatağa uzandım..Beklemeyecektim onu, asla!
Ağlıyordum, gözyaşlarım yastığa akarken daha da çok öfkeleniyordum..
Azat’ın odadan çıkarkenki o son bakışı, sanki kalbime atılmış bir ok gibi zihnimde takılı kalmıştı. "Evin Kayapınar" demişti... O bana verdiği narin çiçeği koparmış, yerine sadece bir isim, bir sorumluluk bırakıp gitmişti. Canım yanıyordu; hem ona
