Mad Baby

Chapter Seven

Chapter Seven

"Paano yun nangyari? Bakit-- bakit siya nabulag? Kasalanan ko ba? Umiinom naman ako nung mga vitamins ko, hindi naman ako stress, hindi ako nagbubuhat ng mga mabibigat na bagay. Paano yun nangyari?"

Hinahaplos-haplos niya ang aking likod para pakalmahin ako pero walang bisa iyon. Bumuhos ang mga luha mula sa aking mga mata.

"Doc, anong nangyari? Bakit ganun ang nangyari sa anak ko? Sabi mo okay lang ang anak ko. Sabi mo healthy siya nung last checkup!"

Naghihysteria na ako at napansin ko na ang paglapit nila Baekhyun, Luhan at Tao para pakalmahin ako.

"Kyungsoo, please calm down. The baby, Kyung In, is perfectly fine. And the baby being blind is not because of you. You've given birth to him two months earlier. Making the baby premature. His eye sight is not yet fully developed and that is why he's born blind."

Patuloy pa din ang pagtulo ng mga luha ko. Bakit kailan niyang nabulag? Paano niya ako makikita? Paano niya makikita si Jongin? Ang mga uncle at aunty niya? Paano niya ma-eenjoy ang buhay kung wala siyang makikita?

"I'll give my eyes to my son. I'll give it to him."

Napailing ang doktor na siyang mas nagpaluha sa akin. Ang sakit-sakit. Bakit sa walang kamalay-malay na sanggol pa iyon nangyari? Bakit hindi na lang ako ang nabulag? Napahagulhol ako at dahil doon ay niyakap na ako ni Jongin. Hinalikan niya ang akong noo at binulungan na magiging ayos lang ang lahat. Magiging ganun nga kaya yun?

"I'm sorry, Kyungsoo. The baby will never have his eye sight. It is inborn blindness and even if you give your eyes, it will be useless."

"Paano na ang baby ko?"

**

"Kyung In is our little bundle of joy, Soo. Thank you for giving him to us."

Hinalikan ako ni Jongin sa labi at matamis na ngumiti. Gusto kong maiyak dahil sa naging kalagayan ng anak namin pero kapag nakikita ko siya ay hindi ko magawa. Kyung In's blindness makes him more perfect for me, for Jongin, for us.

"I love you, baby, so much."

**

10 years later

Hindi ko inaakala na ang pagdating ni Kyung In sa buhay namin ay ang magpapabago ng lahat. Natutunan namin na dapat ay hindi puro pang-sariling kaligayahan ang iniisip. Na ang tao nabubuhay para pangalagaan at pahalagahan ang mga mahal nila.

"Jongin, I miss Kyung In. I miss him so much."

Tumingin sa akin si Jongin at ngumiti. Nagbago na ang kanyang itsura. Nag-mature na kasi siya dahil sa sampung taon na lumipas. Mas naging mature na din ang ugali niya. Lumapit ito sa akin at hinalikan ako sa noo.

"I miss him too. I know he's happy wherever he is now."

Tumango ako at inihilig ang aking ulo sa kanyang dibdib.

**

"Dada, Jongsoo oppa's teasing me!"

Tinignan ko ang aking 4 years-old na anak. Siya si Soo In ang pang-apat naming anak ni Jongin. Pagkatapos ng nangyari kay Kyung In ay napagdesisyunan namin na gusto pa rin naming magkaanak.

"Jongsoo, please play with your brother for a while. Papatulugin ko lang si baby Kyungie."

Lumapit naman si Jongsoo kay Soo In at hinawakan ang kamay nito. Inaya na niya itong maglaro. Napangiti ako, kamukhang-kamukha ni Jongin si Jongsoo. Si Jongsoo at Dyongin ay pitong taong gulang na kambal namin. Sumunod naman si Soo In na apat na taon na. At ang bunso sa aming pamilya ay si Kyungie na kapapanganak ko pa lang.

Naging mas maayos at madali ang naging pagbubuntis at panganganak ko sa apat. Dahil sa nangyaring pagkawala ni Kyung In ay mas naging maingat kami.

"Baby, I love you. Me and your daddy and also your siblings loves you so much."

Bumukas ang pinto at nakita kong pumasok si Jongin na nakasoot ng kanyang damit pang-opisina.

"I'm home, love. I love you."

Napangiti ako. Walang nagdaan na araw na hindi ipinaramdam sa akin ni Jongin na mahal niya ako. Palagi niyang sinasabi. Palagi niyang pinapakita. Palagi niyang pinaparamdam.

"I love you, too."

**

Ngayon ang birthday ni Kyung In kaya naisip namin na bisitahin siya at doon na kami mag-celebrate. Inilapag ni Jongin ang bulaklak na binili namin sa kanyang lapida.

"Happy birthday baby boy. Kamusta ka na? Masaya ka na ba dyan? Nandito kami ng mga kapatid mo. I love you."

Sabi ko habang hinahaplos ang pangalan niya. Hindi ko mapigil ang mga luha na kusang tumutulo dahil sa sobrang pagkamiss ko kay Kyung In.

"Dada, why is Kyung In-oppa there? Why can't he come home with us?" Inosenteng tanong ni Soo In sa akin. Hinawakan ko ang kamay at hinalikan iyon bago sinagot ang kanyang tanong.

"Because he's now an angel. He has to be here to be able to guard us."

"Angel? Oppa is an angel? I want to be an angel too."

Napatawa ako at hinagkan ko ang kanyang noo.

"You'll be. But not now. When the time comes and Lord God wants you then you'll be an angel. For now, stay with dada and daddy first, okay?"

Tumango ito atsaka kumawala sa yakap ko at tinakbo si Jongsoo at Dyongin na masayang nakikipaglaro sa daddy nila. Si Kyungie naman ay nasa kanyang stroller.Kahit na lalaki ako na nabuntis ay hindi iyon naging hadlang para magkaroon ako ng pamilya na magmamahal at mamahalin.