Farah.
“Beni görmek istemiyormuş!” diye öfkeyle mırıldanırken valizimi topluyordum. “Ben seni görmek istiyor muyum? Tüm dengemi alt üst ettin piç kurusu!” Valizin kapağını sertçe kapatıp fermuarını çektim. Valizi kaldırdığımda tekerleklerinin üstünde kapıya savurdum. Tüm hata bende miydi?
Tamam geçmişte bir takım hatalarım olabilir ama bu kadar vicdansızlık olmaz ki!
Arkamdan gelen öksürme sesiyle başımı çevirdim. Kenan gelmişti. Kollarını göğsünün üstünde kavuşturmuş omzunu da kapıya yaslamıştı.
“Ne var?” diye sertçe sordum. Aslında ne söyleyeceğini biliyordum; gitme diyecekti. Zafir dışında herkes gitme diyordu. Birde ondan sakladığım gerçeğin hesabını soracaktı.
“Ne bu hırs? Neye öfkelisin bu kadar?” Bilmiyormuş gibi sorması beni deli ediyordu. Cevap vermeden önce ceketimi giy
