Lina Sungurlu
Koşar adımlarla bende Zahir'in peşinden çıktım. Babamın karşısında dikiliyordu. Bir kaç adım geri de kalmayı tercih ettim. Çünkü bu iki adamın arasına girmek, ateşin içine atlamak gibiydi. Koridora kısa bir göz gezdirdim, annem yoktu. Buradaki kaos umurunda değil gibiydi.
"Benim evimde iç güveysi kalacaksın öyle mi?!" İlk konuşan babam olmuştu. Sesindeki öfkeyi dizginlemeye çalışıyordu ama sadece çalışıyordu. Zahir, sanki hava bile ona dokunmuyormuş gibi sakince yanıt verdi.
"Öyle görünüyor."
Babam bir adım daha attığında burnundan soluyordu.
"Kalamazsın!" diyerek kestirip attı. Sesi kararlı ve hükmedici bir tondaydı.
Ama Zahir umursamadı. Burnunun ucunu kaşıdığında kısık bir nefes aldı.
Sonra başını biraz yana eğdi, ses tonu bu kez bambaşkaydı.
Artık alay yoktu;
