ของเล่นเก็บซ่อน (20+)

หญิงสาวผิวสีน้ำผึ้งนอนเปลือยกายบนเตียงขนาดหกฟุตด้วยสภาพที่อ่อนแรง มีผ้าห่มผืนหนาคลุมกายจากความหนาวของเครื่องปรับอากาศ หากแต่ผิวเนียนที่โผล่พ้นผ้าห่มมีรอยจ้ำแดงหลายจุด จนสะดุดตาคนที่กำลังมองมา เธอเพิ่งจะได้นอนพักไม่ถึงสองชั่วโมง อยู่ ๆ ก็มีแขนหนาเขย่าร่างของเธอให้ตื่นจากภวังค์ “กลับไปนอนห้องตัวเอง!” เสียงเข้มดุดัน ปลุกเธอให้ลุกจากเตียงของเขา “อื้อ!…” เธอครวญครางเพราะลุกแทบไม่ไหว ร่างกายของเธอใช้งานหนักเกินไป “ขี้เซา ลุกเดี๋ยวนี้!” กระทั่งเสียงเข้มตวาดอีกครั้งก็ทำให้ ศิริมาศ หรือ มะนาว ลืมตาแล้วพยายามยันตัวลุกขึ้นนั่ง ดึงกระชับผ้าห่มขึ้นมาปกคลุมเรือนร่างที่โดนรังแกครั้งแล้วครั้งเล่า “ยังนั่งนิ่งอยู่อีก ไม่ได้ยินที่ฉันพูดรึไง” “ขอโทษค่ะ…คุณจิณณ์” มะนาวลุกลี้ลุกลนลงจากเตียงในนาทีต่อมา ร่างบอบบางตวัดขาลงมายืนอวดเรือนร่างไร้ผ้าปกคลุม แสงจากหัวเตียงสะท้อนกับผิวสีน้ำผึ้งระเรื่อ พอหญิงสาวยืนตัวตรง เรียวขาก็เต็มไปด้วยน้ำเชื้อไหลรินลงมาอย่างล้นหลาม จนเจ้าของการกระทำต้องเอ่ยสั่งเสียงเรียบเย็นและเด็ดขาด “อย่าลืมกินยาล่ะ!” นั่นคือสิ่งที่เขาสั่งมาตลอดเกือบสองปี หน้าที่ป้องกันเขายกให้เป็นหน้าที่ของเธอและที่สำคัญคือห้ามลืม ห้ามพลาด ถ้ายังอยากมีที่ซุกหัวนอน มีเงินเดือนใช้เลี้ยงตัวเองและจ่ายค่าเทอม ห้ามขัดคำสั่งเขา ไม่อย่างนั้นเท่ากับว่าเธอกำลังตัดอนาคตตัวเอง จาก ‘ของเล่น’ ที่เขาเอามาเชยชมบ่อยครั้ง อาจจะหมดหน้าที่โดยปริยาย “ค่ะ” มะนาวตอบหนักแน่นแบบทุกครั้ง มือบางก้มลงไปเก็บเสื้อผ้าสวมใส่อย่างรีบเร่ง ก่อนที่จะโดนตำหนิไปมากกว่านี้แล้วก้าวเท้าผ่านเตียงนอนใหญ่เพื่อออกจากห้องของเขาอย่างด่วนจี๋ ความจริงเธอไม่มีสิทธิ์นอนหลับในห้องนี้ด้วยซ้ำ แต่ร่างกายรับไม่ไหวจนเผลอหลับแบบไม่รู้ตัว พอตื่นขึ้นมาก็เป็นอย่างที่เห็น เขาให้เธอนอนพักเกือบสองชั่วโมง…นี่ถือว่าเขาปรานีกับ ‘ของเล่น’ ชิ้นนี้มากที่สุดแล้ว มากกว่านี้…คงเป็นไปไม่ได้ แค่นึกถึงสาเหตุที่เธอถูกลงโทษทั้งคืนก็ทำให้ขนแขนลุกชูชันอย่างห้ามไม่ได้ เขาทั้งรุนแรงและดุดัน ต่างกับใบหน้าหล่อขาวตี๋ฉบับหนุ่มเหนืออย่างสิ้นเชิง