A sad reality, my lovely daisy❀

"Why?" Part 1 September 18 2000 12:34 p.m POV:(main character) "B-but why? Why do you left me alone?" Bigla nalang tumulo ang mga luha ko sa mga naririnig ko galing sa bibig ng aking kaibigan. "We're the only one that can understand each other, right?? S-so why??" Halos mamaga na ang mga mata ng kaibigan ko kakaiyak sa harapan ng burol ko. 'Yes sa harapan ng burol ko. I was died just past three days because of my sick. And yeah I'm just a spirit now.' 'I have many memories and experience at my past and I'm happy that it came to my life and I will gonna treasure that forever in my heart.' Habang naka tingin ako sa kaibigan ko may bigla namang nag liwanag sa aki'ng likuran..... *Back at the past* [September 15 1990] [Wednesday] [Early in the morning] [8:34 a.m] "Ma! Alis na po ako!" Paalam ko naman kay mama habang nag sasapatos. "Ayy nak teka!" Sigaw naman sakin ni mama habang dali daling lumalakad papalapit sakin. "Ohh makakalimutan mo nanaman 'tong baon mo Ohh." Sabi naman nya sakin habang binibigay ung supot na may lamang pag kain. "Ayy oo nga po pala! Haha." Ika ko naman kay mama. *Sniff* "Mmm... teka... sa amoy palang po alam ko na po ehh...." Sunod ko namang sabi kay mama habang nakatinging may pagka singkit ang mata. "Hahah... Sus! Lagi namang 'yan ang baon mo nag taka ka pa!" Bawing sagot naman sakin ni mama. "HHAHAHA!! sige po Alis na po ako malalate pa po kase ako sa klase." Agad ko namang sabi kay mama. "Sige nak ingat! Umuwi ka ng maaga ha!" Payo namang sabi sakin ni mama. "Opo!" Sagot ko naman kay mama. "Ay nak! Pagkauwi mo gusto mo bang mamitas tayo ng daisy sa may bukid?" Tanong naman ni mama na dihilan ng pagka exited ko. "Sige po ma! Sabe nyo po yan ah!" Sagot ko naman agad kay mama. "HAHHA syempre umuwi ka agad ha!" Sabi naman sakin ni mama. "Sige po ma! Alis na po ako!" Pa alam ko naman kay mama sabay alis nang naka ngiti. Papunta na'ko sa school ngayon. As always wla akong kasabay. Syempre walang kaibigan. D kase ako masyado nakikipag close to others. Except na mag karoon ako ng mga kaibigan, everyone bullying me. They always saying that I'm just poor and my school doesn't fit at my look. Masisisi ko ba na ganto ako?Atlis mahal ako ng nanay ko. Pero pag usapang pang tatay na talo na naman ako sa iba. My father just left my mother when I was at the young age. Mas pinili pa ni papang sumama sa iba kesa makasama kami ni mama. So, lumaki nalang kami ni mama na kaming dalawa lang ang magkasama. Pero may kaya naman kame sa buhay. Actually I'm at high school na and Grade 12 na. Malapit na din akong mag college pero siguro hanggang high school lang ako. Hindi kaya ni mama'ng kumuha ng malaking halaga para sa pang kolehiyo ko pero syempre as a normal person mataas din ang pangarap ko sa buhay. Papunta na nga pala ako sa school namin. *Few minutes later* Ilang sandali lang nakarating na agad ako. Ilang minuto lang ang nilakad ko kase malapit lang ung school at bahay namin. Pumasok na agad ako ng Gate at pumunta na sa classroom. Marami naring estudyante ang nasa room. Umupo nalang agad ako at nilagay ang bag ko sa ilalim ng upuan. Ilang sandali lang sinimulan na nila akong tignan. Hindi ko nalang sila pinansin at tumingin nalang ako sa harap ng bintana. "Look who's here again." Sabi naman ni Akira sakin. Sya ung lagi nalang nang bubully sakin kahit wla naman akong ginagawa sa kanya. "Hey! Are you ignoring me? Huh! How dare you!" Sabi naman nya sakin habang nalapit. Hindi ko nalang sya pinapansin at deretso parin ang tingin ko sa bintana habang naka halumbaba sa kamay ko. "Hey! I'm talking to you so don't ignore me!" Pataray pa ngayong sabi sakin. Nung nilapitan pa nya 'ko, bigla namang dumating si ma'am. "Hey! Akira, what are you doing again to your classmate?" Tanong naman ni ma'am kay Akira. "Umm... Nothing ma'am I'm just talking to her." Sabi naman ni Akira sabay upo sa upuan nya habang nakangiti. "Hurry up! Go to the principal' s office." Utos naman ni ma'am sa kanya. "But ma'am i-" "Just go to the office akira." Sagot naman agad ni maam kay akira ng hindi pinatapos ang sinasabi. Bigla namang tumingin sakin si akira at inirapan ako. Hindi ko nalang sya pinansin at umiwas nalang ng tingin. Ilang sandali lang nag simula na ang clase namin. *Fast forward* Tapos na ang klase namin pa paalis na din ako ng school ng May biglang humarang sa'king harapan. "Hey! Ano basta basta ka nalang aalis? Ha?!" Harang na sabi naman sakin ni akira. "Right! Huh! Sa tingin mo palalampasin namin ang ginawa mo kanina sa classroom?! You make akira embraced!" Padugtong namang sabi ni Marga sakin sabay nag cross arm. "Huh! How dare you to do that on her?!" Pa sunod ding sigaw ni cheska sakin. Habang sinisigawan nila ako, bigla namang dumating si ma'am Enchavez. "Hey! Your in class SSC right?" Tanong naman samin ni ma'am. "Uhm... Yes ma'am. Do you need anything po?" Tanong naman ni akira kay ma'am. "Uhm.. Nothing naman. May I know what's going on here?" Sabi naman ni ma'am sabay tanong. "Uhm... Nothing ma'am. Where just talking to her about something at our class." Sagot naman ni Akira. "Ahm.. Yes ma'am! That's right, where just talking to something." Pahabol namang sabi ni cheska. "Ohh... I see... Uhmm miss Roswell, right?" Tanong naman sakin ni ma'am. "Ahh... Yes ma'am." Sagot ko naman agad. "Can I talk to you? Oh don't worry I just want to talk about something.. Is it okay?" Sabi naman ni ma'am. "Uhm.. Sure ma'am...." Agad ko namang sagot. Nag lakad na si ma'am kaya sumunod nalang ako. Then, nag usap naman kami ni ma'am sa labas ng Gate ng school. "Miss roswell, I know what's issues about you and that three girls. Why aren't you saying that to principal to take them a lesson about their bullying to you?" Seryoso ng sabi naman sakin ni ma'am. "Uhm... Ma'am.... About that.... I think its just okay ma'am... Sanay nanaman po ako ehh...." Ika-ika ko namang sabi kay ma'am. "Okay fine, i'll respect your decision but please wag mong sanayin ang sarili mo na binubuli ng iba, they harming you." Sabi naman sakin ni ma'am. *Fast Forward* Natapos na ang pag uusap namin ni ma'am. Pero napaisip naman ako sa mga sinabi at pinaalala ni ma'am sakin. Pero d ko na muna inalala yun. Dumiretso na agad ako sa bahay kase wlang kasama si mama dun. Chaka pipitas pa kame bulaklak sa bukid Pagkauwi ko. *Few minutes later* 1:40 p.m Nasa tapat na'ko ng bahay at papasok na din. Pag ka pasok ko,tinanggal ko naman agad ung sapatos ko. Ma! Nakauwi na'po ako! Sigaw ko naman kay mama pero wlang sumagot. Nagtaka naman ako kase lagi namang nasa kusina si mama pero nung pinuntahan ko sya dun wlang katao tao. Agad naman akong dumiretso sa kwarto. At pag bukas ko ng pinto isang nakakakilabot ang aking nakita...... To be continue...... Written by: Shellie_Wright