Tuncay'dan
Zaman bir anda durdu....
Doktorun dudaklarından dökülen ‘Akut Myeloid Lösemi’ sözleri, beynimde yankılanırken, kalbim ilk kez ateşle kavrulur gibi sıkıştı. Gözlerimin önünde hayatımız, geleceğimiz, planlarımız bir film şeridi gibi tek tek akıp gitti. Umudun içindeki korku, yavaşça tüm ilüzyonu söküp aldı.
Şoktaydım...
Kelime kelime duyuyordum ama zihnim kabul etmiyordu. Sanki bu hastalık o maskeleşmiş sahnede bir başkasına aitti ve ben yalnızca izleyiciydim. Her nefes almaya çalıştığımda ciğerlerimde bir ağırlık hissettim.
Korku… ve suçluluk...
Onu koruyamamış olma, duygusu beni yerle bir etti. Sanki dünyaya onun gözlerinden bakıp nefes almasını sağlamak benim sorumluluğumdu. Gücüm yetmiyordu. Ama bu sorumluluğun ağırlığını hissetmek, aşkımdan vazgeçmeme neden olmuyord
