Lena, nefes nefese uyandığında kalbi deli gibi çarpıyordu. Elini göğsüne koyup terden alnına yapışmış saçları çekmek için titreyen ellerini alnına yasladı. Korku hala bedenini tir tir titretiyor, elini hızla atan kabine yaslıyordu. Sanki dilinde kan tadı vardı. Kurumuş boğazı, dili damağına yapmışmış halde yanı başında duran suya uzandı ancak bundan bir anda vazgeçti.
Bu rüya, öyle gerçekçiydi ki sanki kalbine saplanan o acıyı gerçekten yaşamıştı. Gerçekten son kez nefes almış ve bilincini yitirmişti. Ölmüştü... Bundan emindi! Lena, rüyasında kesinlikle ölmüştü.
Yataktan yavaşça kalktı. Terden sırtına yapışan geceliğine aldırmadı. Ayakları soğuk yere değdiği an buz gibi serinlik tüylerini diken diken etti. Bu soğuğa rağmen öyle bunaldı ki terasın kapısına adımladı.
Kara perdeleri açarak
