Loree Mae’s POV
Paalis na ako ng school dahil tanghali na rin naman at mamayang alas tres pa ang pasok ko. Plano ko sanang magpahinga muna sa bahay after I take my lunch. Pasakay na ako ng car ko nang tinawag ako ng isang pamilyar na boses.
“Loree!” Napalingon ako. Yung malanding tipaklong lang pala.
“Yes?” medyo mataray kong tanong sa kanya with matching taas isang kilay pa.
“Where’s Rian?” –Eunice
“I don’t know.” Sagot ko. Pero kunwari lang. I know where she is. Nasa puso ko. Haha! Hindi, joke lang! Yung totoo? Nasa isip ko. Haha! Joke lang ulit. Maybe somewhere… Somewhere in my head and in my chest. Haha! Hindi, joke lang talaga! Aba malay ko kung nasaan siya! Ano ako? Hanapan ng mga nawawala?
“Um-absent siya?” –Eunice
“I don’t know.” –Ako
“Bakit wala siya?” –Eunice
“Di ko alam
