“BINIBINI!” sabay-sabay nilang tawag sa kin ng biglang nanlambot ang aking mga binti at mapadaus-dus na lamang ako ng kusa.
Mabuti na lamang at agad akong nasambot ni Sanura at na i-upo sa isang silya.
“Binibini, ayos ka lamang ba? Minerva! Tubig!” agad na bungad sa kin ni Sanura. Tumango ako sa kan’ya bilang tugon habang sapwan-sapwan ko pa ang aking noo at na nanatiling nakahawak ang kanan kong kamay sa balikat ni Sanura.
“Binibini, huwag mong masyadong pagurin ang iyong sarili sa pag-iisip. Hindi ‘yan maganda sa iyong kalusugan,” paalala naman ni Virginia.
“Ito po ang tubig mo, binibini,” pagkukuha ni Minerva sa aming atensiyon. Kinuha ko ang maligamgam na tubig atsaka iyon ininom.
Salamat sa Diyos at nahimasmasan
