Altair kasabadan ayrılmış, dağa doğru giden patikayı takip ederek yürüyordu. Yolda bir kaç kez at arabalarına denk geldi. Hepsi Altair'a tuhaf gözlerle bakarak yanından geçip gidiyordu. Bu bakışlarının sebebi patikanın çok inişli çıkışlı olmasıydı. Bir insanın yaya olarak gitmesi tam bir delilikti. Hatta tecrübeli kişiler atlar yerine eşekleri kullanıyordu. Yavaş fakat dik yamaçlar için güvenliydi.
Zaman ilerledikçe hava kararmıştı. Altair tüm canavarlarını çağırdı. Örümcek ve yılan için parmak büyüklüğünde et parçaları verdi. Onlar etlerini afiyetle yerken Gümüş ve Altın hazıra geçmiş yemek bekliyordu.
"Ne bakıyorsunuz öyle?"
Kurtlar kafalarını eğmiş üzgün bir ses çıkarıyordu.
"Lan dövdürtmeyin şimdi kendinizi. Eşek kadarsınız. Hatta eşekten daha büyük. Sizi beslemem için günlük bi
