อาทิตย์หลงเด็ก (18+)

Intro เด็กไซด์ไลน์ฝึกหัด ณ คอนโดหรูแห่งหนึ่งกลางใจเมืองใหญ่ มองออกไปเห็นแสงจากไฟหน้ารถเป็นเพียงจุดเล็กๆ ร้อยต่อกันยาวไปตามท้องถนนยามค่ำคืนอย่างสุดลูกหูลูกตา ด้านซ้ายและขวาของถนนยังขนาบไปด้วยตึกสูงน้อยใหญ่สลับแออัดกันไป บ้างก็เป็นที่อยู่อาศัย บ้างก็เป็นสำนักงานให้เช่า อีกทั้งยังมีรถไฟฟ้าที่กำลังวิ่งขนส่งมวลชนในรอบสุดท้ายของวัน บุหลันยืนเคว้งอยู่กลางห้องชุดขนาดใหญ่ พื้นที่ของมันสามารถบรรจุบ้านของเธอเข้าไปเกือบสี่หลัง ลำพังทางเดินเข้ามาก็เหมือนเธอเดินจากหน้าบ้านไปหลังบ้านของตนได้อยู่แล้ว เท้าเปลือยเปล่าที่แตะลงพื้นกระเบื้องนั้นเย็นเฉียบ นัยน์ตากลมโตอีกทั้งหวานหยาดเยิ้มสอดส่ายสายตาไปรอบห้องอย่างระแวดระวัง ห้องชุดบนตึกสูงนี้มีสองชั้น ส่วนที่เธอยืนอยู่คือชั้นแรกซึ่งเป็นห้องรับแขก เพดานแบบ double volume ทำให้เมื่อเงยขึ้นไปจะเห็นแชนเดอร์เลียขนาดใหญ่ห้อยลงมาอีกทั้งยังเห็นราวกั้นกระจกที่เชื่อมยาวติดกับโถงทางเดิน โทนสีของบ้านส่วนใหญ่จะเป็นสีน้ำตาลและสีดำแซมมาด้วยสีขาวเล็ก น้อย อย่างโซฟาเบาะหนังที่เธอเห็นอยู่ตอนนี้นั้นเป็นสีน้ำตาลเข้ม ตรงข้ามเป็นโต๊ะวางทีวีท็อปด้วยหินอ่อนลายเดียวกันกับผนังทางด้านหลังที่เป็นแผ่นหินอ่อนขนาดใหญ่ความสูงกินเนื้อที่ไปถึงบนสุดของขอบเพดาน ความหรูหราที่ปรากฏแก่สายตานั้นนำพาความแปลกใหม่และความน่าอึดอัดไปพร้อมๆ กัน บุหลันค่อยๆ ย่างเท้าขึ้นบันไดไปยังชั้นสองด้วยความระมัดระวัง เรียวแขนทั้งสองทิ้งตรงดิ่งไม่กล้ายกขึ้นไปจับราวกันตกด้วยซ้ำ บุหลันเดินผ่านโถงทางเดินที่ผนังถูกบิลท์อินให้เป็นตู้เก็บหนังสือวางเรียงรายจนไม่มีช่องว่าง ตามที่ได้รับข้อความ ห้องนอนของเจ้าของห้องนี้อยู่สุดทางเดิน เนื้อที่ไม่ถือว่ากว้างแต่แน่นอนว่าห้องนอนของเธอย่อมแคบกว่าแน่ เมื่อเปิดไฟเข้ามาก็จะเห็นเตียงขนาดใหญ่พิเศษตั้งชิดกับผนังห้อง มีผนังทึบสองด้านผนังกระจกอีกสองด้านที่ตอนนี้ปิดม่านไว้อยู่ ร่างบางไม่กล้าสำรวจอะไรมาก ตอนนี้มือของเธอชื้นไปด้วยเม็ดเหงื่อ หัวใจเต้นเร็วจนต้องผ่อนลมออกจากปาก บนเตียงมีกล่องอยู่หนึ่งกล่อง เมื่อเปิดและหยิบของในกล่องนั้นออกมาก็เห็นเป็นเสื้อผ้าที่เธอต้องใส่ในค่ำคืนนี้ มันเป็นชุดชั้นในลายลูกไม้ที่มาพร้อมกับชุดนอนสีขาวสายเดี่ยวตัวบางที่สามารถมองทะลุได้โดยไม่ต้องถอดออกด้วยซ้ำ 'อยากกลับบ้าน' นั่นคือความคิดที่ผุดขึ้นมา นัยน์ตาสวยแดงก่ำคลายจะร้องไห้อยู่รอมร่อ แต่พอเมื่อนึกถึงจำนวนเงินที่โอนเข้ามาบุหลันก็สูดลมหายใจลึก เรียกสติให้กลับมาอีกครั้ง ร่างบางถือเศษผ้าเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำ ห้องน้ำกว้างมาก มีอ่างอาบน้ำ มีกระจกขนาดใหญ่ แสงไฟที่ตกกระทบลงมาก็เจิดจ้าเสียจนเธอไม่กล้าดูตัวเองในกระจกด้วยซ้ำ เธอรีบซอยเท้ากลับมายืนเก้ๆ กังๆ ใกล้กับเตียง ยกสองมือกอดร่างกายเอาไว้ ไม่กล้าหย่อนก้นลงนั่งหรือหยิบจับอะไร ร่างบางย้อนนึกไปถึงบทสนทนาของกลุ่มเพื่อนในห้อง เป็นการตั้งวงเมาท์ถึง 'งานพิเศษ' ที่ตนเองทำ เพื่อนคนนั้นได้แบ่งปันประสบการณ์อย่างใจกว้าง วิธีง่ายๆ เพียงโพสต์รูปตัวเองในแอปแอปหนึ่ง นัดพบกันและทำกิจกรรมอย่างว่าด้วยกันก็ได้เงินมาแล้ว บุหลันแม้ไม่ได้อยู่ในกลุ่มสนทนาแต่เผอิญอยู่โต๊ะถัดไปทำให้เธอพลอยได้ยินไปด้วย ในตอนแรกเธอฟังอย่างเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา แต่พอเพื่อนคนนั้นเริ่มพูดถึงค่าตัว เธอก็แอบเอียงหูไปฟัง ฟังไปก็หน้าแดงไปจนจดจ่ออยู่กับหนังสือสอบ ม.ปลาย เทอมสุดท้ายไม่ได้เลย ร่างบางทำตัวเป็นครูพักลักจำจนกลับมาที่บ้าน เธอสมัครแอคเคาท์ใหม่ในแอปที่ว่า ในห้องไม่มีมุมอะไรพอจะถ่ายรูปได้ สุดท้ายเลยเลือกเป็นผนังห้องสีขาวของห้องเป็นฉากหลัง เมื่อถ่ายออกมาสีผิวของเธอแทบจะกลืนกับสีของผนัง รูปถ่ายบุคคลที่เห็นตั้งแต่คาง ไล่ลงมาเป็นเดรสสายเดี่ยวลายดอกไม้พอดีตัวแต่คับอกคับใจไปสักหน่อย ถูกอัปโหลดพร้อมติดแฮชแท็กที่จำมา แม้จะถ่ายด้วยมือที่สั่นเทาแต่กลับทำให้ภาพดูมีอะไรๆ มากขึ้น ไม่นานก็มีคนทั้งตอบใต้ภาพ ทัก DM แม้กระทั่งส่งรูปของลับของตนมาให้ เธอไล่อ่านทุกข้อความ สุดท้ายมาจบที่แอคหนึ่งที่บอกรายละเอียดมาพร้อมทั้งสถานที่และสิ่งที่ให้ทำ และที่เธอเลือกแอคนี้ก็เพราะว่าไม่ต้องคุยอะไรเยอะแถมสถานที่นัดยังดูปลอดภัยให้ความรู้สึกน่าเชื่อถือได้ และนั่นเป็นจุดเริ่มต้นของเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ บุหลันจมอยู่กับความคิดของตัวเองจนกระทั่งเสียงแตะคีย์การ์ดแว่วดังขึ้นในโสตประสาท ร่างบางเริ่มลุกลี้ลุกลน สายตาล่อกแล่กไปมา ไม่รู้ว่า 'ลูกค้า' จะพูดคุยกันง่ายเหมือนใน DM หรือเปล่า ตึก ตึก ตึก เสียงฝีเท้าสืบมาใกล้ขึ้นทุกขณะ บุหลันเริ่มใจไม่ดี อีกทั้งยังห่วงหน้าพะวงหลังกับชุดที่เธอใส่ เพราะไม่กล้าเปิดแอร์ เหงื่อเม็ดเล็กๆ เลยเริ่มผุดตามเรียวแขนเล็กและเรียวขายาว รูปร่างที่ผอมอยู่แล้วคล้ายจะยิ่งผอมเก้งก้างขึ้นไปอีก สิ่งเดียวที่สวนทางคือขนาดหน้าอกของเธอเพียงเท่านั้น ทำไงดี... แกร็ก! "Happy Bir...คุณอาทิตย์!"