Lunyakhee ft. Lion ราชสีห์คำรามรัก [omegaverse]

ดินแดนลัณยคีห์เป็นดินแดนขนาดใหญ่ที่มีเมืองหลวงนามเดียวกับดินแดน ถูกปกครองด้วยราชวงศ์โจดาห์ซึ่งเป็นราชวงศ์ของอมนุษย์อัลฟ่าชั้นสูงและเป็นอมนุษย์สิงโต นอกจากอมนุษย์สิงโตแล้วยังมีสายพันธุ์อื่น ๆ ร่วมอาศัยอยู่ด้วย อาทิ เสือดาว แมวป่า กวางป่าและอีกมากมาย ทว่า สายเลือดของราชวงศ์มีเพียงสิงโตและเสือดาวเท่านั้น ส่วนอมนุษย์ตนอื่น ๆ จะเป็นเพียงสายเลือดขุนนาง นอกจากอมนุษย์ก็มีมนุษย์ธรรมดาอาศัยอยู่ร่วมหลายแสนชีวิต อยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์โจดาห์ แต่มีเพียงอัลฟ่าและเบต้าเท่านั้นที่จะได้รับงานทำและมีหน้าตาในสังคม ซึ่งต่างจากโอเมก้าที่ต้องใช้ชีวิตอยู่เป็นเครื่องมือผลิตทารกเท่านั้น และมันเป็นแบบนี้มาเพราะกฎการปกครองของราชวงศ์ และเนื่องจากอมนุษย์นั้นมีลูกได้ยาก เพราะไม่มีอมนุษย์โอเมก้าเผ่าเดียวกันให้มีบุตรสืบทอด ราชวงศ์โจดาห์จึงก่อตั้งหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่อยู่ห่างออกไปราว ๔ กิโลเมตร หมู่บ้านนั้นมีนามว่า ‘หมู่บ้านอาโบยัน’ หมู่บ้านนี้สร้างขึ้นเพื่อเป็นสถานที่เลี้ยงโอเมก้ามนุษย์ ไม่ว่าจะสตรีหรือบุรุษ เพื่อให้มีคุณภาพและศักยภาพในการตั้งครรภ์ทารกของอัลฟ่าชั้นสูง รวมถึงทารกของราชวงศ์เช่นเดียวกัน แต่ทว่าจำนวนของโอเมก้านั้นมีน้อย ราชวงศ์โจดาห์จึงได้กว้านซื้อโอเมก้าจากเมืองอื่น ๆ เข้ามา และส่งต่อให้กับหมู่บ้านอาโบยันเพื่อชุบเลี้ยง ให้กลายเป็น แม่พันธุ์ ชั้นดี ส่วนระยะเวลาของโอเมก้า ที่ต้องเตรียมตัวเพื่อเข้าสู่การเป็นแม่พันธุ์ จะเริ่มในช่วงอายุ ๑๘-๑๙ ปี หรือบางกรณี ถ้าหากโอเมก้าเข้าช่วงฮีทแรกก่อนอายุ ๑๘ ปี ก็จะถูกจัดเตรียมให้พร้อมกับการผสมพันธุ์ในช่วงฮีทรอบสอง จึงทำให้บางครั้งโอเมก้าเหล่านี้ไม่ได้ร่ำเรียนจากคนดูแล และอาจกลายเป็นแม่พันธุ์มีตำหนิ ที่ถูกเขี่ยทิ้งทันทีที่ให้กำเนิดทารกก็เป็นได้ ทั้งนี้ เมื่อโอเมก้าให้กำเนิดทารกเป็นที่เรียบร้อยแล้ว จะต้องอยู่ในวังเพื่อเลี้ยงดูและให้นมบุตรจนกว่าบุตรจะอายุครบ ๑ ปี จากนั้นทางวังจะส่งโอเมก้าคนนั้น ๆ ให้กับเหล่าอัลฟ่าจากตระกูลขุนนางเพื่อตั้งครรภ์ต่อไป อนึ่ง ถ้าหากบุตรที่เกิดมาไม่ใช่อัลฟ่าหรือเบต้าที่มียีนเด่นอัลฟ่า แต่เป็นเพียงโอเมก้าเหมือนกับตน โอเมก้าที่ให้กำเนิดจะถูกตัดสินว่ามีความผิด และถูกเนรเทศออกจากดินแดนพร้อมกับบุตรของตน กุบกับ กุบกับ กุบกับ รถม้านับสิบขบวนกำลังเดินทางเข้าสู่เขตพระราชวังโจดาห์ สายตาของพลเมืองต่างจับจ้องมายังขบวนรถม้าอย่างสนใจ เด็กผู้ชายเกือบจะทุกคนมองสารถีด้วยสายตาที่เป็นประกาย ความฝันของเด็ก ๆ เหล่านี้คือการได้เป็นสารถีบังคับบังเ**ยนของรถม้าในพระราชวัง นอกจากจะดูดีแล้ว ยังมีรายได้ที่ดีอีกต่างหาก เป็นอาชีพที่รับเพียงเบต้าชายเท่านั้น ส่วนสตรีหากมีหน้าตาที่สะสวยก็สามารถเข้าทำงานเป็นสาวใช้ในวัง แต่ถ้ารู้จักใช้มารยาหญิงก็อาจถูกเลื่อนขึ้นเป็นนางสนมก็เป็นได้ “เมื่อไหร่เมืองหลวงจะมีงานรื่นเริงบ้างน้า~” “ถ้าเจ้าอยากมีงานรื่นเริงนัก หาเมียแล้วแต่งเข้าวังเสียสิ จะได้งานรื่นเริงสมใจเจ้ากาอุล” ผู้ที่ถูกเรียกว่า ‘กาอุล’ กรอกตาไปมาทันทีที่ได้ยิน ก่อนเท้าแขนกับขอบหน้าต่างรถแล้วมองวิวข้างทางขณะที่รถม้ายังคงวิ่งอยู่เรื่อย ๆ กาอุล โจดาห์(๒๘) คืออมนุษย์สายพันธุ์เสือดาว ผู้มีศักดิ์เป็นทายาทของพระราชวังรอง กาอุลเป็นอมนุษย์ผู้ชื่นชอบงานสังสรรค์ ไวน์ เหล้า นารี สิ่งเหล่านี้คือของโปรดของกาอุลเลยล่ะ “ว่าแต่ท่านพี่ ท่านเลือกโอเมก้าที่จะผสมพันธุ์หรือยัง?” กาอุลหันมองผู้มีศักดิ์เป็นพี่ชาย ก่อนหันกลับดูวิวข้างทางอีกครั้ง พอเจอสาวมนุษย์สวยๆ ก็ยักคิ้วหลิ่วตาหว่านเสน่ห์ไปทั่ว แน่นอนว่าสตรีเหล่านั้นย่อมยินดีที่จะถวายตนเองให้กับกาอุล ก็เป็นถึงองค์รัชทายาททางฝั่งพระราชวังรอง ไม่ว่าจะเป็นสตรีนางไหนต่างก็อยากใช้ชีวิตที่สวยหรูในพระราชวัง และอมนุษย์มักจะใช้คำว่า ผสมพันธุ์ ยามมีเพศสัมพันธ์เท่านั้น ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม “จะเลือกหรือไม่เลือกมันก็มีค่าเท่ากัน” อมนุษย์ที่ถูกถามตอบกลับเสียงเรียบราวกับไม่สนใจ แล้วขยับแว่นตาเล็กน้อยก่อนอ่านหนังสือในมือ อมนุษย์ตนนี้มีนามว่า โกซาล โจดาห์(๓๐) เป็นอมนุษย์สายพันธุ์สิงโต องค์รัชทายาทแห่งราชวงศ์โจดาห์ โกซาลนั้นมีใบหน้าสิงโตที่สง่างาม แผงคอสีทองงดงามถูกจัดเซตด้วยเจลเนื้อดี ซึ่งโกซาลถือว่าเป็นอมนุษย์ที่หล่อและสง่างามมากตนหนึ่ง โกซาลเป็นราชวงศ์เพียงไม่กี่ตนที่ไม่สนใจเรื่องการมีบุตรเท่าใดนัก ต่อให้มีหรือไม่มีอย่างไร สุดท้ายแล้วโกซาลก็ต้องขึ้นเป็น องค์ประมุข เพื่อปกครองดินแดนนี้อยู่ดี แต่มันก็เป็นเรื่องราวที่จะเกิดขึ้นในอนาคต หากพูดถึงเรื่องรูปร่างของอมนุษย์ อมนุษย์จะมีใบหน้าและลำคอเป็นสัตว์ตามสายพันธุ์ของตนเอง ส่วนตั้งแต่ไหล่ลงมาเป็นร่างกายแบบเดียวกับมนุษย์ เพียงแค่มีสีผิวตามสายพันธุ์ แววตาตามสายพันธุ์ อย่างอมนุษย์สิงโตก็มีสีผิวเป็นสีน้ำตาล หน้าอกและกล้ามหน้าท้องก็ไม่ต่างอะไรกับมนุษย์ แต่มันก็ขึ้นอยู่กับว่าดูแลตนเองดีแค่ไหน และที่ขาดไปไม่ได้เลยก็คือนัยน์ตาสีทองสกาว ที่ดูสุกใส งดงาม แต่ก็ดุดัน นอกจากที่กล่ามาข้างตน ลักษณะของฝ่ามือและเท้าก็คล้ายกับมนุษย์ เพียงแต่มีกรงเล็บตามสายพันธุ์เช่นกัน และสิ่งที่ขาดไม่ได้เลยก็คือ หาง อมนุษย์ทุกตนล้วนมีหางยกเว้นอมนุษย์บางสายพันธุ์ที่ไร้หาง “ถึงสักที ข้าไปพักก่อนแล้วกันท่านพี่” ยามรถม้าหยุดขบวนที่ด้านหน้าพระราชวัง กาอุลก็ขอตัวลงไปก่อนแล้วเดินกลับไปยังพระราชวังรอง ส่วนโกซาล ลงตามหลังแล้วเดินเข้าพระราชวังก่อนที่หมู่บ้านจะส่งโอเมก้าเข้ามา ก่อนที่ โอเมก้าจะมาถึง โกซาลอยากจะใช้เวลาไปกับการอ่านหนังสือ มากกว่าเสียเวลาไปกับการรอโอเมก้า ช่วงเวลาก่อนหน้านี้ กุบกับ กุบกับ กุบกับ รถม้าอีกคันได้แยกตัวออกจากขบวนมา ตั้งแต่ผ่านเข้าประตูดินแดนมาและจุดหมายปลายทางคือหมู่บ้านอาโบยันที่อยู่ห่างออกไป ๔ กิโลเมตร อย่างที่กล่าวไปว่าหมู่บ้านนี้สร้างขึ้นเพื่อเลี้ยงโอเมก้า เพราะโอเมก้ามีกลิ่นฟีโรโมนรุนแรงยามเข้าช่วงฮีท เพื่อความปลอดภัยของอัลฟ่าและป้องกันการจับคู่โดยมิชอบ หมู่บ้านจึงตั้งห่างออกไป ๔ กิโลเมตร “มาแล้วหรือ” ผู้ดูแลหมู่บ้านออกหน้ามารับทันทีที่เห็นรถม้า สายตาเขาทอดมองไปที่ตัวรถด้านหลังสารถี ในนั้นคงมีโอเมก้าที่ถูกซื้อมาอยู่ ช่างน่าสงสารยิ่งนัก แต่ตัวเขาก็ไม่มีความสามารถพอที่จะช่วยเหลือ ตราบใดที่เขาเป็นเพียงมนุษย์เพศชาย และยังเป็นโอเมก้าเหมือนกับเด็ก ๆ เหล่านี้ “รีบ ๆ เอาไป ข้าต้องรีบนำรถม้ากลับพระราชวัง” สารถีหนุ่มเอ่ยบอก ผู้ดูแลพยักหน้าแล้วเดินไปเปิดประตูก่อนมองเด็กหนุ่ม เด็กสาว ด้วยสายตาอ่อนโยน เด็กทุกคนต่างมองหน้าผู้ดูแลด้วยสายตาเศร้าสร้อง แต่มีเพียงคนเดียวที่ก้มหน้าก้มตาไม่สนใจใคร แต่เขาก็ไม่ใส่ใจมากนักเพราะหากชักช้า สารถีหนุ่มคนนี้อาจจะด่าทอเขาก็เป็นได้ “ลงมาสิ ถึงบ้านพวกเจ้าแล้ว” เบี่ยงหลบเล็กน้อยแล้วยืนรอจนกระทั่งคนสุดท้ายลงมา ผู้ดูแลปิดประตูก่อนเดินนำโอเมก้าทั้งห้าคนเข้ามายังด้านในของหมู่บ้าน สายตาของเด็ก ๆ จึงมองไปรอบ ๆ หมู่บ้านอย่างสำรวจ “ที่นี่คือหมู่บ้านอาโบยัน เป็นสถานที่ที่พวกเจ้าจะได้เรียนรู้และพัฒนาตนเองก่อนเข้ารับการผสมพันธุ์ ไม่ต้องกังวล ข้าจะดูแลพวกเจ้าให้ดีที่สุด และเรียกข้าว่าครูยิวแล้วกันนะ” ครูยิวแนะนำตัวเล็กน้อย ยิ้มให้พวกเด็ก ๆ ก่อนพาทั้งห้าคนมาที่ห้องพัก พาอาบน้ำแล้วให้พักผ่อนเพื่อรอเวลาอาหารเย็น “....” แต่มีโอเมก้าหนึ่งคนที่ดูไร้ชีวิต ไม่มีกระจิตกระใจจะทำอะไรแม้แต่จะอาบน้ำ เขายืนนิ่งพร้อมกับมองชุดในมือ ครูยิวสังเกตเห็นจึงเข้ามาใกล้แล้ววางมือบนไหล่เล็ก เพื่อส่งผ่านความอบอุ่นเผื่อว่าเด็กหนุ่มคนนี้จะวางใจ และผ่อนคลายมากขึ้น หากจำไม่ผิด... เด็กคนนี้คือคนที่นั่งก้มหน้าก้มตาสินะ? “มีอะไรหรือเปล่า? เจ้าใส่มันไม่ได้งั้นหรือ?” เอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มแล้วทำท่าจะหยิบมันไปเปลี่ยน แต่มือเรียวกลับกำชุดในมือแน่นขึ้น “ข้า... ไม่อยากผสมพันธุ์ ไม่อยากเป็นเครื่องมือของใคร” หนุ่มน้อยเงยหน้าขึ้นมองครูยิว ทันทีที่ได้เห็นเครื่องหน้าเต็มสองตา ครูยิวถึงกับตกตะลึงในความงดงามของหนุ่มน้อยคนนี้ ใบหน้าสะสวยราวกับสตรี นัยน์ตาสีฟ้าใสราวกับลูกแก้ว จมูกโด่งรับกับริมฝีปากเล็กกระจับ ช่างเป็นเครื่องหน้าที่เข้ากับรูปหน้าอย่างลงตัว แม้ตามแก้ม ตามใบหน้าจะเปื้อนดินเปื้อนฝุ่นไปบ้าง และไหนจะผม สีบลอนด์ที่พันกันอีก ถ้าเด็กคนนี้อาบน้ำสระผมหน่อย คงต้องสวยงามมากแน่ ๆ “เจ้ามีนามว่าอะไรหนุ่มน้อย?” “ธีโอ นามของข้าคือธีโอ” ธีโอตอบกลับพร้อมริมฝีปากขยับยิ้มเล็กน้อย ครูยิวลูบแก้มธีโอด้วยความเอ็นดู ก่อนให้ธีโอไปอาบน้ำส่วนเขาจะช่วยสระผมให้ “ดูเหมือนว่าข้าต้องส่งเจ้าให้องค์รัชทายาทโกซาลแทนคนอื่นเสียแล้ว เจ้าเหมาะกับราชวงศ์มากกว่าตระกูลขุนนาง” เพราะรอยยิ้มที่น่ารักและความงดงามของธีโอทำให้ครูยิวเอ็นดู จึงตัดสินใจที่จะดันธีโอให้กับองค์รัชทายาทโกซาล และหวังว่าองค์รัชทายาทโกซาลจะเอ็นดูหนุ่มธีโอเหมือนกันกับตน แต่หากให้ปรียบแล้ว ของสวยงามก็มักคู่กับสถานที่ที่สวยงาม ซึ่งเป็นที่แน่ชัดอยู่แล้ว หรือไม่จริง?