เย่อิงได้รับการดูแลอย่างดีจนฟื้นตัวกลับขึ้นมาอย่างรวดเร็ว โดยมีอารตีเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงตั้งแต่ป้อนยาจนกระทั่งแนะนำวิธีการรักษาตัว ขงเบ้งทำได้เพียงสนับสนุนเมื่ออารตีต้องการสิ่งใดเท่านั้น
วันนี้เย่อิงขะมักเขม้นเตรียมทำอาหารเพื่อสามี ขงเบ้งเป็นหวงภรรยา มิอยากให้หักโหมมากนัก
“เจ้านอนพักก่อนเถิด วานแม่ครัวเตรียมอาหารแล้วเจ้าค่อยปรุงรสก็ได้” ขงเบ้งเตือน
“ข้าไหวเจ้าค่ะ ข้านอนจนเบื่อแล้ว” เย่อิงดื้อดึง
ขงเบ้งหันไปหาอารตี หญิงรับใช้ทำท่าทางบอกใบ้เป็นเชิง ‘ปล่อยนางไป’ ขงเบ้งจึงถอยห่าง ปล่อยหน้าที่ในครัวเป็นของภรรยา
อารตีเดินหลบมานั่งกินลมมุมหนึ่งของเรือน นางทราบว่าเจ้าของบ้านต้องการสนทนาด้วย ขงเบ้งตามไปนั่งข้างอารตี
“เจ้าเป็นใครกันแน่ แม้จะเป็นคนต่างแดน หากความรู้ความสามารถของเจ้ามิใช่สามัญ ความรอบรู้ของเจ้ามากกว่าหญิงรับใช้ในบ้านมากนัก”
“ข้าเป็นคณิกาแห่งฮารัปปาเจ้าค่ะ”
“คณิกา ?” ขงเบ้งเคยได
