วันถัดไป จูกัดกุ๋นตามพี่ชายคนรองไปทำงาน ส่วนเย่อิงสวมชุดผ้าฝ้ายเนื้อหยาบเข้าครัวทำอาหารสำหรับสามี ตอนแรกผู้อื่นมิได้สนใจเย่อิงนัก นึกว่าเป็นหญิงรับใช้ติดตามน้องชายของขงเบ้ง จึงปล่อยทำอาหารในครัวโดยมิขัดขวาง
ครั้นพอทราบว่าเย่อิงคือฮูหยินของกุนซือขงเบ้ง ต่างพากันซุบซิบนินทาด้วยความแปลกใจ บางคนหมิ่นว่าเย่อิงทำอาหารมิได้ความ
“อาหารเยี่ยงนั้นใครจะกิน” เสียงต่อว่าแว่วมาตามลม
เย่อิงยังตั้งใจนึ่งปลาต่อโดยมิสนใจเสียงค่อนขอด
ขงเบ้งนั่งทานอาหารกลางวันร่วมโต๊ะกับภรรยาและน้องชาย เย่อิงเลื่อนชามผัดผักและปลานึ่งตรงหน้าขงเบ้ง
“มิได้ทานฝีมือเจ้ามานานแล้ว” ขงเบ้งคีบเนื้อปลาเข้าปาก
“เป็นอย่างไรบ้างเจ้าค่ะ”
“ปลานึ่งหวานเกินไป แต่ผัดผักอร่อยมาก”
“ข้ามิใคร่ทำอาหารบ่อยนักเจ้าค่ะ ต่อไปนี้จะทำกับข้าวให้ท่านพี่ทานทุกวัน”
“ทำเฉพาะอาหารกลางวันและเย็นก็พอ ตอนเช้าข้าทานมิมากนัก”
ขงเบ้งทราบว่าบางครั้งเย่อิงตื่
