ขงเบ้งกันพื้นที่ส่วนหนึ่งไว้รอท่าเย่อิงนานแล้ว สำหรับประดิษฐ์งานไม้ที่ภรรยาชื่นชอบ ครั้นอารตีหอบหิ้วเครื่องมือประดิษฐ์ไม้ของเย่อิงมาด้วยทั้งหมด เย่อิงจึงหมกมุ่นกับงานประดิษฐ์ที่นางโปรดปราน
กว่าเย่อิงจะรู้สึกตัวอีกครา ว่าลืมสิ่งสำคัญอย่างหนึ่ง เวลาก็ผ่านไปหลายเดือน
“ท่านพี่เจ้าขา จูกัดกุ๋นอายุ 20 ปีแล้วเจ้าค่ะ สมควรแก่เวลาหาภรรยาแล้วนะเจ้าคะ”
“โอ้ จริงสิ ข้าก็ลืมไป” ขงเบ้งลืมสนิทเช่นกัน
พอทราบโดยทั่วกันว่าจูกัดกุ๋นต้องการแต่งภรรยา สตรีมากหน้าหลายตาที่ติดพันขงเบ้งย้ายเป้าหมายมายังจูกัดกุ๋นแทน ต่างเสนอตนเองหรือธิดาเพื่อเป็นเจ้าสาวของกุนซือรูปงาม
ในขณะพี่ชายและพี่สะใภ้วิ่งวุ่นหาภรรยาให้จูกัดกุ๋น เจ้าตัวท่าทางไม่อนาทรร้อนใจสักเท่าใด
“น่าเบื่อจะตาย หากต้องการเรื่องพรรณนั้น ข้าไปหอนางโลมก็ได้”
“มันมิเหมือนกัน / มันเหมือนกันซะที่ไหน” ขงเบ้งกับเย่อิงโวยวายพร้อมกัน
“ท่านพี่จะทำอันใดก็ตามใจ ข
