ของกำนัลสำหรับคนรัก
878 Words
ขงเบ้งขี่ม้าไปบ้านของท่านลุงจูกัดเสวียน เขาฝากน้องชายวัย 12 ปีไว้ที่นั่น
“พี่เหลียง” น้องชายทิ้งพู่กันวิ่งมากอดพี่ชาย
“เจ้าซนหรือไม่” ขงเบ้งลูบหัวน้องชายด้วยความรักใคร่
“ไม่ซนขอรับ ข้าฝึกเขียนพู่กับกับอาจารย์ เราจะกลับกันรึยังขอรับ”
“พักอีกสองสามวันเถิด พี่ยังมีธุระต้องจัดการบางเรื่อง”
“ขอรับ” น้องชายเสียงอ่อย เขาชอบบ้านที่เขาโงลังกั๋งมากกว่าที่นี่
ตอนค่ำ จูกัดเสวียนเรียกขงเบ้งไปพูดคุย
“เจ้าสนใจทำงานด้านใด หากข้าพอฝากฝังได้จะจัดการทันที”
“ข้าอยากศึกษาตำรารอดูสถานการณ์ทางเหนือก่อนครับ”
“ทางเหนือ ราชสำนักงั้นรึ” จูกัดเสวียนนิ่งคิด “โจโฉ ?”
“ขอรับ ข้าอยากแน่ใจก่อนจะเลือกนาย ช้าหน่อยก็มิเป็นไร แต่หากตัดสินใจผิดพลาด ข้าอาจเสียใจไปทั้งชีวิต”
“หึ หึ หึ เจ้าก็จริงจังเกินไป ยุคสมัยนี้ขุนศึกแก่งแย่ง บัณฑิตเปลี่ยนนายเป็นเรื่องสามัญ หากเป็นไปได้ข้าอยากได้เจ้ามาช่วยงานในสังกัดข้า เล่าเปียวเป็นนายที่ดี ข้าสามารถเสนอเจ้าให้กับนายท่านได้” จูกัดเสวียนมองหน้าหลานชาย
ขงเบ้งนิ่งเงียบมิตอบประการใด
“เจ้าเหลียงหัวรั้นเอ๊ย บางเรื่องเจ้าก็รั้นเกินไป” จูกัดเสวียนหัวเราะเบาๆ
.........................................
วันรุ่งขึ้น ขงเบ้งพาน้องชายเลือกหาซื้อของบนย่านการค้าอันคับคั่ง เดินเข้าร้านนั้นออกร้านนี้นับสิบร้านก็ยังมิได้ของที่ถูกใจ จนจูกัดกุ๋นน้องชายบ่นอุบ
“พี่เหลียง ข้าหิวแล้วขอรับ”
“เราซื้อขนมกินรองท้อง แล้วค่อยกลับไปกินข้าวบ้านท่านลุงดีกว่า” ขงเบ้งกล่อมน้องชาย ความจริงเขาไม่อยากเสียเวลาแวะร้านอาหาร
ขงเบ้งซื้อซาลาเปาหลายลูก จูกัดกุ๋นชี้ไปยังร้านขนมหวานแห่งหนึ่ง ขงเบ้งยืนมองขนมสีสันหลากหลาย ราคาสูงพอสมควร หากตกแต่งงดงามนัก กล่องขนมก็สวยงามเหมาะเป็นของฝาก หนุ่มรูปงามนึกถึงใบหน้าสีคล้ำที่มีนัยน์ตากลมโตสดใส รูปร่างนางก็มิใช่อ้อนแอ้น ท่าทางคงชอบรับประทานอยู่มิใช่น้อย
เขาเลือกขนมที่มีรูปร่างน่ารัก เช่น ดอกไม้ กระต่าย ลูกกวาง
“นำไปกำนัลคนรักหรือขอรับ” เจ้าของร้านไถ่ถาม
“ขอรับ” ขงเบ้งก้มหน้ารับด้วยความขัดเขินเล็กน้อย
“ข้าแนะนำกล่องใบนี้ขอรับ กำลังเป็นที่นิยมในหมู่สุภาพสตรี” เจ้าของร้านหยิบกล่องสีแดงอ่อนลวดลายกุหลาบงดงามมานำเสนอ
“ตกลงเอาใบนี้ขอรับ”
ขงเบ้งแอบถอนหายใจเล็กน้อยกับราคาของขนมหวาน หากเขายินยอมเพื่อให้คนรักได้ของกำนัลประทับใจ
คนรักงั้นหรือ ?
ข้าเรียกนางว่าคนรักหรือ ?
ข้ายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่านางมีคู่หมั้นหมายแล้วหรือไม่ คิดถึงตรงนี้ขงเบ้งเพิ่งรู้ตัวว่าเขารู้เรื่องเกี่ยวกับเย่อิงน้อยมาก
เมื่อได้ของกำนัลแล้ว เขาจึงพาน้องชายไปยังคฤหาสน์ของเศรษฐีหวงเฉิงเยี่ยน ขงเบ้งแจ้งความจำนงต่อคนรับใช้ว่าต้องการพบสตรีชื่อเย่อิง
“แม่นางเย่อิง ? ท่านนัดไว้หรือไม่”
“ไม่ได้นัดไว้ขอรับ”
“นางออกไปติดต่อการค้ากับนายท่านตั้งแต่เช้า”
“จะกลับมาเมื่อไหร่หรือขอรับ”
“นายท่านไปค้าขายต่างเมือง กว่าจะกลับคงหลายเดือน
“หลายเดือนเลยหรือขอรับ” ขงเบ้งสีหน้าสลดลง
“ข้าเสียใจด้วย ท่านมาช้าไป คลาดกับนางไม่ถึงชั่วโมง หากนางกลับมาท่านต้องการให้แจ้งไปที่ท่านหรือไม่”
“ขอบคุณขอรับ” ขงเบ้งแจ้งที่อยู่ของท่านลุงจูกัดเสวียน
คนรับใช้ไม่แปลกใจที่มีผู้ต้องการพบเย่อิง นางมีคนต้องการพบอยู่เป็นระยะ ส่วนใหญ่มาติดต่อธุระเรื่องค้าขาย บางส่วนมาปรึกษาหารือปัญหาที่แก้ไขมิได้
ขงเบ้งจูงน้องชายกลับด้วยความเสียใจ คลาดกันไม่ถึงชั่วโมง ข้ากับนางอาจไม่มีวาสนาต่อกัน
“กุ๋น พี่หมดธุระแล้ว เราลาท่านลุงกับท่านป้าแล้วกลับขึ้นเขากันเถิด”
“ขอรับ” น้องชายมองหน้าขงเบ้ง ทำไมท่านพี่จึงดูเศร้านัก
ขนมหวานที่ตั้งใจซื้อเป็นของกำนัลเย่อิงกลายเป็นของกำนัลป้าสะใภ้
“จะกลับแล้วรึ น่าจะพักสักหลายวันหน่อย เดือนหน้ามีเทศกาลชมดอกไม้ ข้าอยากให้เจ้ามาร่วมงาน” ป้าสะใภ้ ภรรยาของจูกัดเสวียนหยิบขนมเข้าปาก
เทศกาลชมดอกไม้งั้นหรือ นอกจากผู้ดีมีตระกูลมาพบปะสังสรรค์แล้ว ยังเป็นเทศกาลเปิดโอกาสให้หนุ่มสาวเชื่อมสัมพันธ์กัน ป้าสะใภ้ไม่เคยเชิญชวนเขาไปงานทำนองนี้ คงเพราะตอนนี้เขาถึงวัยหาภรรยาแล้วสินะ
ขงเบ้งนึกถึงสาวใช้ผิวคล้ำดวงตากลมโต หากจะมีภรรยาน้อยก็ควรตบแต่งภรรยาเอกก่อน อีกหลายเดือนกว่านางจะกลับ เขาพอมีเวลาหาภรรยาและจัดการตามประเพณีให้เรียบร้อย เย่อิงกลับมาเมื่อใดค่อยว่ากันอีกครา
“อาเหลียง เจ้าฟังข้าอยู่หรือไม่” ป้าสะใภ้ส่งเสียงเรียก
“ขออภัยขอรับ ข้ายินดีเข้าร่วมงานขอรับ”
.........................................
- Writer
