หวงเฉิงเยี่ยนทราบข่าวร้าย พอปลีกตัวจากงานได้จึงขึ้นเขามาเยี่ยมบุตรี เขาเห็นบุตรสาวนอนซมบนฟูกนอน การแท้งถึงสองครั้งประกอบกับความเศร้าโศกเสียใจ ทำให้เย่อิงมิใส่ใจดูแลตนเองเหมือนหนแรก สุขภาพของนางจึงย่ำแย่ยิ่งนัก
“สามีของเจ้าไปไหน ทำไมจึงไม่มาดูแล” หวงเฉิงเยี่ยนกล่าวตำหนิบุตรเขย
“ไม่ทราบเจ้าค่ะ” เย่อิงกล่าวอย่างเลื่อนลอย
อารตีเรียกคนงานนำทางหวงเฉิงเยี่ยนไปยังที่ขงเบ้งอยู่ เศรษฐีหวงเดินไปไกลพอควร จนเห็นขงเบ้งนั่งบนแคร่ไม้ริมลำธารเล็ก คนนำทางขอตัวกลับก่อน หวงเฉิงเยี่ยนเดินเข้าไปนั่งด้านข้าง
คราแรกเขาตั้งใจมาต่อว่าบุตรเขยที่มิอยู่เคียงข้างดูแลเย่อิง หากพอเห็นสีหน้าเจ็บปวดของขงเบ้ง หวงเฉิงเยี่ยนจึงเข้าใจ ขงเบ้งเหลือบมองพ่อตาและนิ่งเงียบ สักพักบุรุษเยาว์วัยกว่าจึงหลั่งน้ำตาเงียบๆ หวงเฉิงเยี่ยนน้ำตาซึมหางตา บุรุษสูงวัยเฝ้ารอจนชายหนุ่มน้ำตาแห้งเหือด
“หากเจ้าพร้อมเมื่อใด กลับไปดูแลเย่อิงด้วยเถิด
