The Accident that erased you

“Miss Elara, ready na po ba kayo?” Tumingin ako sa salamin. Puting gown. Mahabang belo. Mga puting rosas sa kamay. At isang singsing na matagal ko nang hinihintay na maisuot. Ngumiti ako sa sarili ko. Ngayong araw na iyon, pakakasalan ko na ang lalaking minahal ko nang buong puso. Si Caelan Monteiro. Pitong taon. Pitong taon kaming magkasama. Pitong taon niyang pinatunayan sa akin na ako ang gusto niyang makasama habang-buhay. At ngayong araw— magiging asawa ko na siya. “Darating na si Caelan,” bulong ko sa sarili ko. Ngunit lumipas ang sampung minuto. Dalawampu. Tatlumpu. Wala pa rin siya. “Bakit hindi siya sumasagot?” Paulit-ulit kong tinatawagan ang cellphone niya. Walang sagot. “Baka traffic lang,” sabi ni Mira, kaibigan ko. Tumango ako. “Oo. Darating siya.” Pero isang oras na ang lumipas. Hindi pa rin siya dumarating. Unti-unting napalitan ng kaba ang saya ko. Hanggang sa may kumatok nang malakas sa pintuan. Pumasok ang isa sa mga tauhan ng pamilya niya. Namumutla ang mukha nito. “Miss Elara…” Tumayo ako. “Nasaan si Caelan?” Hindi siya agad nakasagot. “Si Sir Caelan…” Huminga siya nang malalim. “Naaksidente po.” Parang biglang tumigil ang mundo. “Ano?” “Papunta po siya rito kanina nang mangyari ang aksidente.” Nalaglag ang hawak kong bouquet. “Nasaan siya?” “Dinala na po sa ospital.” Hindi ko na hinintay ang iba niyang sasabihin. Tumakbo ako palabas ng bridal room. Sa araw na dapat ay kasal ko— sa araw na dapat ay magiging asawa ko na si Caelan— ang tanging dasal ko ay mabuhay siya. --- CAELAN Malakas ang ulan. Madulas ang kalsada. At ang huling bagay na naalala ko ay ang singsing na nasa bulsa ko. Elara. Ngumiti ako habang iniisip ang mukha niya. “Hintayin mo ako…” Iyon ang huling salitang nasabi ko bago— BANG! Tumilapon ang sasakyan. Tumama ang ulo ko. At tuluyang nagdilim ang lahat. --- Pagmulat ko, puting kisame ang unang nakita ko. May amoy ng gamot. May tunog ng monitor. “Caelan?” May babaeng nakaupo sa tabi ko. Mahaba ang buhok. Namumugto ang mga mata. At umiiyak siya. “Salamat sa Diyos… gising ka na.” Pinilit kong magsalita. “Nasaan ako?” “Ospital.” Tumingin siya sa akin. “Hindi mo ba ako nakikilala?” Umiling ako. At doon ko nakita ang kakaibang takot sa mga mata niya. “Caelan…” Hinawakan niya ang kamay ko. “Ako si Seraphine.” Seraphine? Wala akong maalala. “Magkasintahan tayo.” Napakunot ang noo ko. Hindi ko alam kung bakit, pero may isang pangalan na biglang pumasok sa isip ko. Elara. Isang babaeng hindi ko makita ang mukha. Isang babaeng parang sobrang lapit sa puso ko. “Elara…” Napatingin si Seraphine sa akin. “Sino si Elara?” Hindi ako nakasagot. Dahil kahit ako— hindi ko alam. --- ELARA Tatlong araw akong nakaupo sa ospital. Tatlong araw akong naghihintay. Hanggang sa dumating ang doktor. “Miss Elara…” Tumayo ako. “Pwede ko na ba siyang makita?” Umiling ang doktor. “May problema.” Nanlamig ako. “Ano po?” “May head injury siya.” “Pero gagaling naman siya, 'di ba?” “Malaki ang posibilidad.” Napahawak ako sa dibdib ko. “Kung gano'n, bakit hindi ko siya makita?” Sandaling natahimik ang doktor. “Dahil…” Tumingin siya sa akin. “May posibilidad na magkaroon siya ng retrograde amnesia.” Hindi ko agad naintindihan. “Ano po ibig sabihin?” “Maaaring makalimutan niya ang ilang bahagi ng nakaraan niya.” Napaluha ako. “Kasama… ako?” Hindi sumagot ang doktor. At minsan, mas masakit ang katahimikan kaysa sa isang sagot. --- Lumipas ang mga buwan. Gumaling si Caelan. Ngunit hindi siya bumalik sa akin. Dahil sa tuwing tinatanong ko kung naaalala niya ako— iisa lang ang sagot niya. “I'm sorry…” “Hindi kita kilala.” Samantala, may isang taong hindi kailanman umalis sa tabi niya. Si Seraphine. At habang pilit kong hinihintay na bumalik ang lalaking minahal ko— unti-unti kong nalaman na may isang malaking kasinungalingang itinago sa akin. Dahil sa araw na muli kaming magkikita ni Caelan— hindi lang niya ako makakalimutan. May isa siyang bagay na matatandaan. At iyon ang dahilan kung bakit— ako mismo ang kailangan niyang layuan.