Büyüdüğüm ev karşımda cayır cayır yanıyordu. Annem yangınların arasina girip sondurmek istese de buna engel olmuştum. Kendi çocukluğumun büyüdüğü evi bir baskasi alamazdi. Buna asla müsade etmezdim. Edemezdim. Annemi zor zekat arabaya bindirdikten sonra gitmeye başladık.
Annem arabaya bindiğinden beri sürekli ağlıyor, babama ahlar verip duruyordu. Ben de nefret ediyordum o adamdan. Hem de delicesine. Ona o kadar nefret doluydum ki. Karşımda görsem yüzüne tukururdum. Öyle nefret ediyordum.
Nereye gidiyoruz şimdi Elisa diye sessizliği bozan annem oldu.
Bilmiyordum. Nereye gittiğimiz hakkında en ufak bir fikrim yoktu. Tek bildiğim şey Engin'in bizi sokakta birakmayacagi ve bize sahip olacak olacagiydi. Adama o kadar şey yapmıştım. Ama hala yanımdaydı. Hala benimle idi. Ama kendimi teslim
