Zahir'le birlikte çıkışa ilerlerken Batın Beyin şirkete giriş yaptığını gördüm. Zahir'i görünce durdu ve yanına gitmemizi bekledi.
"Konuşmalıyız"
Zahir hiç durmadan yürümeye devam ederken arkasına bakıp "Sonra Batın." diyerek neredeyse geçiştirdi onu.
Batın Beye baktığımda alayla güldüğünü gördüm. Gözleri sadece Zahir'in üzerindeydi ve tabii ki tepkisini anlamamıştım. İkisinin arasında geçen muhabbetleri ya da herhangi bir şey anlayamıyordum. Sadece ikisine özeldi sanki bu mimikler, hal, tavır, konuşma.
Zahir'le birlikte arabaya bindiğimizde sessizce elindeki tabletiyle ilgilenmeye başladı. Bense yol boyunca önünden geçtiğimiz yolları, evleri, insanları ve bitkileri izledim öylece. İçimde anlam veremediğim bir sıkıntının çiçekleri açmıştı. Bilemediğim bir his kulaklarıma, yakın zamanda
