1 Mart 1999
Aynı göğün altında ay ve güneş uzun zaman sonra yeniden birlikteydi. Hasret sonunda diniyor, vuslata eriyorlardı. Bunun sevinci ikisini de mest etmişti. Sımsıkı sarılmış, hasret giderilmişti. 'Sonunda,' diyordu ikisi de 'Bir daha hiç ayrılmamak üzere yeniden birlikteyiz.'
Ta ki hiddetli bir yıldırım ikisinin arasına girene kadar.
O gün yeniden ayrıldı ay ve güneş, belki de bir daha kavuşmamak üzere. Bulutlar onlara ağladı. İlk kez gözyaşları böylesine şiddetliydi hepsinin. Ayrılığın yeniden onlara vuracağını hiç düşünmemişlerdi.
Küçük bir çocuk, toprağa düşen damlaları küçük ayaklarıyla ezerek koşmaya başladı. Dokuz yıllık yaşamına sığdırdığı ve sığdıramadığı tüm hisler onunla birlikteydi bu kara göğün altında. Fiziksel acısı, duygusal acısını bastırıyor, bileğinden akıp g
