Nanginginig ang katawan habang kagat ang hintuturong daliri. Nakaupo sa silya, sa harap ko ay isang malaking salamin na kita ang kabuuan ng silid. Halos magkulay dugo na ang lahat ng nakikita ko dahil sa kulay pulang ilaw.
Mapanglaw, maingay at magulo, ganito ang laman ng utak ko. Oo, tahimik ang buong silid habang ako ay tahimik na nakaupo, inuuga-uga ang sariling katawan. Bubulong-bulong ng kung ano-ano na tanging ako lang ang nakakaunawa.
“Hindi ako malandi, maniwala ka.”
“Pakiusap tama na, tigilan n’yo na ako...” puno ng pagsusumamo ang puso ko, habang ang tinig ko ay nakikiusap sa kanila. Sa kanila? Sinong kanila? Naguguluhan na ako, sino ba ang kausap ko? Ang sahig na walang kakayahang magsalita para sa akin? O ang kisame na nagsasalita, ngunit, hinihikayat na lumapit ako sa kany
