“Kulang na lang ay lumubog ako sa aking kinatatayuan. Gustuhin ko mang magpatuloy sa paghakbang subalit hindi ko magawa, dahil halos hindi ko na maigalaw ang aking mga paa. Pigil ko rin ang aking paghinga at hindi ko na alam kung saan ko ibabaling ang aking tingin. Dahil kahit saan ako tumingin ay nakikita ko pa rin ang mapanghusgang tingin ng mga tao sa paligid ko.
Malandi, makati at walang delikadesa, ilan lamang ito sa mga naririnig ko mula sa kanilang bibig habang inuusig ako ng kanilang mga mata. Mariin kong kagat ang ibabâ kong labi upang hindi umiyak sa kanilang harapan.
“Grabe, akala ko malinis, ‘yun pala nasa loob ang kulo. Napaka walang puso, nagawang sirain ang pamilya ng kanyang uncle ng dahil lang sa tawag ng laman.” Hanggang sa hindi ko inaasahan na may naglakas-loob na m
