S.E.X ROBOT ใคร่กระหายรัก

เป็นช่วงเวลาเกือบครึ่งค่อนวันแล้วที่ซินเธียนอนพลิกไปพลิกมาอยู่บนเตียงนอนของตนเอง มือเรียวยกขึ้นก่ายหน้าผากเพราะอาการวิงเวียนศีรษะ ดูเหมือนว่าเมื่อคืนนี้เธอจะดื่มหนักจนแทบจำไม่ได้แล้วว่าตนเองกลับมาถึงบ้านตอนไหน กระทั่งกลับมาได้อย่างไรเธอเองก็ยังไม่แน่ใจนัก เสียงแจ้งเตือนที่เด้งเข้ามารัวๆ ทำให้หญิงสาวต้องหันมอง โทรศัพท์ของเธอน่าจะตกอยู่แถวๆ ปลายเตียง รองเท้าและเสื้อคลุมกระจัดกระจายอยู่ที่พื้น สภาพของเธอนี้คงดูไม่จืดเชียวละ ร่างเล็กเจ้าของผิวขาวอย่างคนที่มักจะเก็บตัวอยู่ในบ้านขยับลุกขึ้น เธอส่งเสียงร้องออกมาเมื่อถูกอาการเมาค้างเล่นงานอย่างหนัก นั่งนิ่งอยู่ครู่ใหญ่จึงตัดสินใจก้มลงเก็บโทรศัพท์มือถือขึ้นมา "หือ?" ดวงตาคู่สวยหรี่ลงหลังเห็นจำนวนข้อความจากบรรดาเพื่อนและคนรู้จัก แต่ละคนส่งมาไม่ต่ำกว่าสิบข้อความ บ้างก็รัวข้อความเรียกชื่อของเธอ บ้างก็ขึ้นคำเติมยศให้ ไม่รู้ว่าคนพวกนี้มีอะไรกันนักหนา ข้อความจากณิษา จำนวนหนึ่งร้อยที่ยังไม่ได้เปิดอ่าน ใช่ล่ะ จะมีใครส่งข้อความมาถี่ๆ ยังกับพายุได้เท่าเธอคนนี้คงไม่มีอีกแล้ว ณิษาคือหนึ่งในเพื่อนที่ดูสนิทสุดและค่อนข้างปากดีสุดอีกด้วย หากไม่ตอบ ไม่โทรกลับ มันจะจิกกัดเธอจนตาย แต่ซินเธียก็เป็นพวกท้าทายนั่นล่ะ ยิ่งเพื่อนร้าย เธอจึงต้องร้ายยิ่งกว่า [อะไรของแกรัวส่งมาซะจนเครื่องจะระเบิดแล้วเนี่ย] [นี่นังคุณเพื่อน ช่วยแหกตาอ่านข้อความที่ส่งไปให้ก่อนเถอะ แล้วค่อยมาด่า] ณิษาตอบกลับมาไวมากราวกับคุณเธอจ้องมือถือไม่วางตาเสียอย่างนั้น [เออๆ อะไรนักหนาวะ ส่งมาได้] ซินเธียไม่วายพิมพ์ข้อความกลับไปบ่นเพื่อน จากนั้นก็เปิดตาให้กว้างขึ้นเพื่อไล่อ่านข้อความตั้งแต่ประโยคแรก [ซิน! เช็กโพสต์หน้าไทม์ไลน์ตัวเองด่วน!] -ณิษาส่งรูปภาพ- [ทำบ้าอะไรลงปายยยนังเพื่อนบ้า แกอยากดังขนาดนั้นเลยเหรอวะ] [แล้วนี่ทำไมไม่ตอบ ตายไปแล้วหรือยัง] [โอ๊ยยยนังบ้านี่ ชอบทำอะไรไม่คิด] [ฟื้นแล้วรีบเข้าไปลบด้วย! คนแห่ไปคอมเมนต์กันทั่วบ้านทั่วเมืองแล้วโว้ยยยย!!] ซินเธียขมวดคิ้วยุ่งขณะที่นิ้วเรียวสวยกดเข้าไปดูรูปดังกล่าวเพื่อให้แน่ใจว่าตนเองไม่ได้ตาฝาดไป 'ผัวที่ดีคือผัวใหม่ รับสมัครคนใจดีมาช่วยเกากีหน่อยค่า #โสด #ผัวเก่าตาย #หาคนดามใจด่วน!!!' ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างจนแทบถลนออกจากเบ้าหลังอ่านถ้อยคำเหล่านั้นจนจบ ริมฝีปากประเดี๋ยวหุบประเดี๋ยวอ้าขณะนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืน เหตุการณ์ระทึกใจที่เกิดขึ้นเพราะถูกเพื่อนท้าว่าอีกไม่กี่วันก็กลายเป็นหมากลับไปง้อแฟนเก่า ให้ตาย เพราะโดนดูถูกแบบนั้นเธอเลยโพสต์ประกาศหาคนมาช่วยเกาเข้าจนได้ "ฉิบหายแล้วนังซิน!" คำหยาบคายที่สุดในชีวิตหลุดออกจากปากของซินเธีย เธอรีบร้อนกดออกจากแอปพลิเคชันแชทนั้นเพื่อไปลบโพสต์จากอีกแอปพลิเคชัน ยอดคอมเม้นต์ล้มหลามถึงหลักหลายร้อยทำเอาหญิงสาวหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย ขนาดโพสต์ไปไม่กี่ชั่วโมงยังมีทั้งผู้ติดตามของเธอและคนแปลกหน้าเข้ามาเสนอตัว 'ช่วยเกา' มากมายขนาดนี้ ดูเอาเถอะ บางคนยังถึงกับแนบรูปโชว์กล้ามเนื้อหน้าท้องมาให้ด้วย! ตายๆๆ นิ้วเรียวสวยสั่นระริกอย่างกับเจ้าเข้าตอนที่เธอกดลบโพสต์นั้น ด้วยอาชีพนักเขียนทำให้เธอค่อนข้างเป็นที่รู้จัก ยิ่งในตอนนี้ด้วยแล้ว แฟนนิยายคงจดจำ 'คุณซิน' นักเขียนชื่อดังในฐานะผู้หญิงขี้เหงาไปแล้ว! "โอ๊ย! นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย!" ซินเธียกรีดร้อง ยกมือขึ้นกุมขมับที่เส้นเลือดกำลังเต้นตุบ เพราะความเมาแท้ๆ ที่ทำให้เธอบ้าจี้รับคำท้าบ้าๆ นั่นมา อ่อ แล้วก็เป็นเพราะไอ้แฟนเก่าเฮงซวยนั่นด้วยที่มาบอกเลิกเธอทั้งที่คบกันมาตั้งสามปี ดูเอาเถอะ โดนบอกเลิกตั้งแต่วันวาเลนไทน์ จนจะเข้าเดือนของปีใหม่แล้วเธอยังเฮิร์ตไม่หายเลย "ฮื่อ คนเห็นเป็นพันแล้วมั้งเนี่ย นังซินแย่แล้ววว!!" ซินเธียยังคงนั่งบ่นกับตนเองไม่หยุด ขนาดนั่งอยู่ในห้องคนเดียวยังรู้สึกหน้าชาเหมือนถูกอาป๊าอาม้ามายืนชี้หน้าด่ากันเลย ปิ๊งป่อง~ เสียงออดจากหน้าบ้านดังขึ้น ซินเธียสะดุ้งสุดตัว รีบเงยหน้าขึ้นหลังจากซุกหน้าลงกับฝ่ามือทั้งสองข้างอยู่นาน เธอขยับตัวลุกขึ้นยืนอย่างหมดเรี่ยวแรง ในหัวเริ่มตั้งคำถามกับตนเองว่า...จะมีอะไรเลวร้ายได้มากกว่านี้อีกหรือไม่ กระทั่งเมื่อเดินออกจากห้องนอนไปถึงหน้าประตูบ้าน ทันทีที่ประตูเปิดออก จึงได้เห็นว่าเป็นพนักงานจากบริษัทรับส่งของ กับกล่องพัสดุขนาดใหญ่ที่อยู่บนรถเข็น นั่นมัน...พัสดุบ้าอะไรน่ะ ดูขนาดกล่องนั่นสิ สูงกว่าตู้เย็นในห้องของเธอเสียอีก!