SA IBABAW NI KUYA

KABANATA 9: KAKAININ NANG BUHAY

NAPAKUNOT ANG NOO ko at nagpalinga-linga sa paligid, tila naguguluhan sa sinasabi ni Kuya Tyrone. Nasa harap ko siya, seryosong nakatitig, at hindi ko maiwasang makaramdam ng kakaibang kilig. Pero hindi katulad na kilig na nararamdaman ko para kay Kuya Liam. Parang kilig lang dahil gwapo siya? Ganoon?

Sa totoo lang, hindi ko maintindihan kung bakit, ngunit hindi ko rin maiwasan ang magtaka sa ginagawa ni Kuya Tyrone. Hindi kami malapit sa isa’t isa—mga estranghero lang kami sa unibersidad na ito.

Naramdaman ko ang tensiyon sa hangin. Alam ko namang kilala ko siya, pero hindi ko lang talaga inaasahan ang eksenang ganito mula sa aming dalawa.

“Naiinis ka po ba, Kuya, na tinatawag kang Kuya?” tanong ko, kahit na may pag-aalinlangan ako.

Napangiti siya, ngunit may halong misteryo sa kanyang mga mata. “Hindi. Pero...”

Nagkasalubong ang mga kilay ko. Ano raw? Bakit may ‘pero’? May kondisyon ba siya sa simpleng tawag na iyon? Gusto ko sanang magtanong pa, pero hindi ko mapigilan ang mapansin na may iba pa siyang ibig sabihin.

“Pero ano?” ang tanong ko, sabay sulyap sa mga kaibigan niyang nagpipigil ng kanilang mga tawa na nanunood mula sa likuran.

Nagpapatuloy siya, hindi ako tinatablan ng pagbibiro. “Pero... hahayaan mo rin akong...” Saglit siyang lumingon sa mga kaibigan niyang nakangiti, bago muli akong tiningnan. “Tawagin kang madam baby.”

Para akong tinamaan ng kidlat sa sinabi niyang iyon. Hindi ko naisip na darating ang pagkakataong ito—na siya mismo, si Kuya Tyrone, na madalas lang pag-usapan ng mga kaibigan ko, ang magtangkang mang-asar. Hindi ko alam kung matatawa ako o magagalit. Pero ang totoo, nandidiri nang very slight. Ang cringey lang. Hindi ko kinaya.

Ang mga kaibigan niya, nagsimula ng tumawa nang malakas. Para bang ang saya nila sa nangyayari. Pero sa totoo lang, parang may plano silang hindi ko pa naiintindihan.

“Huwag kang magtangkang magtampo. Nagbibiro lang kami,” sabi ng isa sa mga kaibigan niya.

Sasabihin ko na sana ang sagot ko, pero hindi ko na nagawa nang bumukas ang pinto ng elevator. Napakamot na lang ako sa ulo at tinalikuran sila. Mas mabuti sigurong umalis na lang muna ako bago pa magpatuloy ang lahat ng ito.

Magsisimula na sana akong maglakad palabas ng elevator, ngunit bago ko pa ito magawa, naramdaman ko ang mahigpit na pagkakahawak ni Kuya Tyrone sa bewang ko, at bigla niya akong hinila palapit sa kanya. Hindi ako makagalaw, pero hindi ko rin maitatanggi ang hindi ko mapigilang pagtawa. Parang ako na lang ang hindi nakakaalam na nasa isang pelikula ako—ang dramang hindi ko inaasahan.

“Huwag po, Kuya Tyrone,” kantiyaw ng isa pa niyang kaibigan.

“Naiirita ka na ba?” tanong ni Tyrone, ngunit ang tono ng boses niya ay may halong pang-aakit.

Napailing ako, sabay sabi, “Hindi. Hindi naman kasi kita gusto. Tinutukso lang nila ako, okay? Kaya kung ako sa iyo, maghanap na lang kayo ng ibang makakalabit. Kasi, Kuya, kahit maghubad ka pa sa harapan ko, hindi pa rin kita papatulan. May mahal na po akong iba.”

Ang mga mata ni Kuya Tyrone ay nagliwanag sa sagot ko, parang hindi siya makapaniwala. Ngunit sa kabila ng lahat ng iyon, hindi niya na ako pinilit. Hindi siya nagalit. Nabitawan niya ako at ngumiti.

“Ganun ba?” tanong niyang may pagpapatawa sa tono, pero halata pa rin ang pagka-amaze.

Napatango ako. “Yes po,” sagot ko, sabay kaway ng kamay na parang hindi na muling babalik sa pag-uusap na iyon.

Hindi ko na hinintay ang sagot ni Kuya Tyrone at agad akong tumakbo palayo mula sa kanila. Pero bago ko pa makarating ng malayo, napatigil ako nang bigla akong mabangga sa isang matigas na katawan. Nakasalubong ko si Kuya Liam. Imbes na tingnan ako, ang mga mata niya ay nakatuon sa likuran ko, at may matalim na tingin. Agad kong sinundan ang tingin niya at nakita ko si Kuya Tyrone na papalapit.

Sana hindi sila magpatuloy na tumungo papunta rito sa kinatatayuan namin ni Kuya Liam. Gusto ko ng tumakas at maglaho, pero hindi ko na kayang pigilan ang kaba sa dibdib ko. Halata sa mga mata ni Kuya Liam na nakita niya ang nangyari. At siguradong may sasabihin na naman siya.

Nagmamadali akong ibinaling ang aking tingin kay Kuya Liam, para hindi na siya magtanong pa. “Hey, Kuya. Tara na.”

Pero bago ko pa siya matutokang hilahin, hindi ko inaasahan ang tanong na lumabas mula sa kanyang bibig.

“Sino iyong ungas na iyon?” Ang matigas niyang tanong. “Bakit humawak siya sa bewang mo? Wala siyang karapatan! At isa pa, ang tanda niya para sa iyo.” Halata sa mga mata ni Kuya Liam na hindi siya natuwa sa nakita. Makikita ko sa ekspresiyon niya na naiinis siya, at hindi ko alam kung paano ko siya patatahimikin.

“A-Ano... s-si Kuya Tyrone. Ang captain ball sa basketball team ng university,” sabi ko, hindi ko matiyak kung paano ko ipapaliwanag.

“Kaanu-ano mo siya? Was he bullying you?” tanong ni Kuya Liam, ang tono ng boses niya ay may halong galit at pagtataka.

Napailing ako, hindi ko maintindihan kung bakit ganoon ang reaksiyon ni Kuya. “H-Hindi po. Mabait iyan.”

Napakunot ang noo niya at muling tiningnan ako, parang hindi kumbinsido. “Parang hindi.”

Nagkasalubong ang mga kilay ko. Grabe naman siya! Parang hinuhusgahan na agad si Kuya Tyrone. Pero habang binabalikan ko ang mga nangyari kanina, medyo naiintindihan ko kung bakit siya nagduda. Sa mga ikinikilos ni Kuya Tyrone, isang klase ito ng lalaki na walang pakialam sa iba. Iyong tipo ng lalaki na makukuha ang lahat ng gusto nito—pati na siguro ako, kung pagbabasehan ang nangyaring biruan.

Pero teka, hindi ako basta-basta. Hindi ako magpapadala. Hindi siya makakapit sa akin. Hindi ko kaya makipag-ugnayan sa kanya nang ganun-ganun lang. Hindi ko siya gusto. Lalaki siya ng kwento, at sigurado akong hindi ko siya kayang pagtuunan ng pansin. Kahit ipakita pa niya sa akin ang alaga niya, hindi ako matitinag. Mananatili lang akong unbothered.

Napangiti ako sa aking sariling mga iniisip. Talaga ba, Niana? Unbothered ka pa talaga? Wala na! Kinakausap ko na naman ang sarili ko. Anong klaseng babae ako? Sa isip ko lang pala, tinatawanan ko na lang ang lahat.

“Gusto mo ba siya?” tanong ni Kuya Liam, ang tingin niya sa akin ay may halong pagkabigla at kalituhan.

“Hindi, ah. Iba ang gusto ko, ’no?” sagot ko, sabay lingon sa kanya nang may kumpiyansa.

“A-Ano?” Halatang naghihintay siya ng mas konkretong sagot mula sa akin.

“May business. Someone about your age. Mabilis mainis. Gwapo. Matangkad. Maganda ang katawan. Matalino,” sabi ko, habang pinipilit itago ang ngiti sa aking labi.

Napangiti siya, at ang mga mata niya ay kumikislap na parang may naiisip. “Tara na. Umuwi na tayo.”

Habang inakbayan niya ako, hindi ko na napigilang mapangiti rin. Parang may kakaibang saya sa pakiramdam ko habang nararamdaman ko ang presensya ni Kuya sa tabi ko. Naalala ko ang itsura niya nang marinig ang sinabi ko—parang may naisip siyang hindi ko kayang basahin. Nakikita kaya niya ang sarili niya sa description ko? Sana.

Ngunit kung dinagdagan ko pa sana ng isang bagay, tulad ng... “malaki ang...” sigurado akong matutunugan na niya na siya talaga ang nasa isip ko. Pero hindi ko na tinuloy. Wala naman sa plano kong gawing obvious ang lahat ng iyon.

Sa saya ko na makasama siya, hindi ko na rin napigilan ang ilagay ang kamay ko sa bewang niyang matigas. Isang simpleng galak na lang siguro ito, pero hindi ko maiwasang mangarap. Kapag maging kami na... baka pati ang mga hindi ko nasabi, magawa ko rin. Kakainin ko siya nang buhay.

Urghhh!

~~~