SA IBABAW NI KUYA

KABANATA 5: GANOON LANG

NAPATALON AKO, KUNWARI ay naguguluhan, at mabilis na tumalikod. Gusto ko lang magpanggap na naiilang sa nangyari. Ngunit sa totoo lang, punong-puno ako ng saya. Ang puso ko’y tila sumasabog sa kaligayahan. One-fourth pa lamang ng p*********i niya ang aking nasilayan, pero ang mga paru-paro sa aking tiyan ay hindi na mapigilan. Para akong lumilipad sa sobrang tuwa.

“K-Kuya, d**k mo ba ‘yon?” tanong ko, na may kaba, ngunit may kasamang kagalakan. Sa wakas, nasabi ko na rin sa totoong buhay ang mga bagay na matagal ko nang pinapangarap sa mga panaginip.

“N-Niana, pasensiya ka na,” sagot ni Kuya, halatang naguguluhan at nahihiya.

“Pero, d**k mo ba ‘yon?” tanong ko ulit, hindi mapigilan ang sarili. Para akong baliw, hindi ba? Tanungin pa ang obvious na bagay.

Napabuntonghininga siya, at nakinig ako sa malalim na paghinga niya. Sa kabila ng kanyang kaba, isang ngiti ang sumilay sa aking labi. Pinoproblema niya talaga ang nangyari, at wala siyang ideya na ako’y labis na nasisiyahan. Ang galing ko talagang magpanggap. Iba ka, Niana. Iba ka talaga!

“Oo,” sagot niya, medyo napalunok.

“Bakit ganoon?” tanong ko pa, pilit na nagpapakita ng pagkabahala, kahit ang puso ko’y puno ng kilig.

“Lalaki ako,” sagot niya, at naramdaman ko ang bigat ng mga salitang iyon. “Kanina mo pa natatamaan ang akin, kaya ganoon. Hindi ko na kayang pigilan.”

Nilingon ko siya, nagtataka at naguguluhan. “N-Natamaan ko? Bakit hindi mo sinabi? Hindi ko naman alam. I was blinded by my actions, Kuya.”

“Iyon ang pagkakamali ko,” sabi niya, at kita ko sa kanyang mukha ang pag-aalala. “Patawad. Niana, sana huwag mong sabihin kina Mommy at Daddy. Baka kung ano ang isipin nila sa akin.”

Naroon ang kaba sa kanyang mga mata, at alam ko na wala siyang ideya kung gaano ako kasaya sa mga sandaling iyon.

Napabuntonghininga ako, pilit na tinatago ang mga nararamdaman ko. “Oo na.”

Pagkatapos kong sabihin iyon, agad na napangiti si Kuya at niyakap ako. Napakagat-labi na lang ako, pilit pinipigilan ang mga emosyon na hindi ko kayang kontrolin. Ayaw kong magpahalata. Hindi ko pa rin kayang gantihan ang yakap niya, lalo na’t gusto ko panindigan ang pagpapanggap na naiilang ako sa nangyari.

Maya-maya, bumuwag na siya sa pagyakap at dahan-dahang hinawakan ang aking mukha. “Patawad muli, Niana.”

“Kapag mangyari ulit iyon, sabihin mo na lang sa akin para makapag-adjust ako,” sagot ko, pilit na pinipigilan ang sarili mula sa anumang pagkakamali.

“After what happened, hindi ka ba maiilang sa akin? Kaya mo pa ring maging malambing sa akin?” tanong niya, puno ng pag-aalala.

Napatango ako, at kahit na may kabuntot na saya ang aking puso, sinikap kong maging kalmado. “Bakit naman magbabago? Kung para lang sa insidenteng iyon, wala akong nakikitang dahilan. It was normal, Kuya. Katulad ng sabi mo, lalaki ka lang. Natural lang naman na tumigas ’yan, ‘di ba?” Napangiti ako at sinadyang magbigay ng isang panunukso. “Siguro ganoon ka rin sa mga ex-girlfriends mo, ‘no? Mabilis kang ma-ano.”

Hindi ko na napigilang tumawa nang makita ko ang pamumula ng mukha ni Kuya. Nakita ko ang pagkahiya sa kanyang mga mata, tila nahihirapan siyang aminin ang mga bagay na iyon. Ayaw niyang malaman ko ang mga nangyari sa kanya, pero sa tingin ko, ganoon naman siguro ang pakiramdam ng mga magkapatid, hindi ba?

Inabot ko ang kamay ni Kuya at marahang pinisil ito, hindi ko maiwasang magtago ng isang ngiti. “Bakit nahihiya ang Kuya Liam Payne Sandejas ko?” tanong ko, medyo tinutukso siya.

Napabuntonghininga siya, at para bang nawala siya sa sarili sa ilang saglit. “Basta,” sagot niya, na may halong pag-iwas sa mata ko.

“Okay. Ang cute mo talaga, Kuya,” sabi ko, at bahagyang ngumiti sa kanya bago tumalikod. “Sige na, aalis na muna ako.”

Habang lumalakad palayo, hindi ko napigilan ang isang maliit na pang-iwas ng mata, at may pilyang ideya na pumasok sa isip ko. Inangat ko ang laylayan ng damit ko, bahagyang pinapaypay ito, kunwari’y naiinitan ako. Sana’y maniwala siya sa pagpapanggap ko. Pero paano mangyayari iyon kung malamig naman dito? Siraulo talaga ako.

Pagkalabas ko ng pinto, hindi ko na kayang pigilin ang nararamdaman ko. Isang sigaw ng kagalakan, kahit walang tunog, ang lumabas mula sa aking bibig. Tumalon-talon ako sa saya. Ramdam ko na malapit na ang pinakaasam kong mangyari. Sigurado ako, hindi na magtatagal at mangyayari na sa amin ni Kuya ang lahat ng bagay na pinapangarap ko. Ang init ng aking puso at ang pagnanais ko ay sumiko, ngunit sa kabila ng lahat, may isang malalim na dasal na umuukit sa aking isipan. Sana pagbigyan ako ng Diyos. Kahit na may mga kalokohan ako, karapat-dapat din naman akong maging masaya dahil anak Niya rin ako.

Pagpasok ko sa kwarto ko, hindi ko na napigilan ang sarili ko at tumalon ako sa kama. Ang saya sa puso ko ay parang umapaw, kaya’t nagpagulong-gulong pa ako sa ibabaw ng kama, na para bang nais ko ngang mailabas ang labis na kaligayahan na naipon sa aking dibdib.

Habang gumugulong ako, naalala ko lang muli ang katotohanan na hindi ko lang naupuan ang p*********i ni Kuya, nakita ko pa ang ulo nito na kusang lumabas sa kanyang boxer shorts. Hindi ko tuloy mapigilan na matakam. Kung hindi lang ako nagpigil, baka hinawakan ko na ito.

Pero kahit na ramdam ko ang init ng mga nararamdaman ko, nagawa ko pa rin kontrolin ang sarili ko. Malaking bagay na rin iyon para sa akin. Pinilit ko talagang alisin sa aking isipan ang mga hindi dapat gawin muna.

“Kuya, kahit isang gabi lang,” bulong ko sa aking isipan, ang mga salitang may matamis na pananabik na naglalakbay sa aking puso.

Ilang minuto ang lumipas, may narinig akong katok sa aking pintuan. Nagtaas ako ng ulo at bahagyang bumangon para tingnan ito.

“Sino po iyan?” tanong ko.

“Niana, ako ito. Dumating na ang mga magulang mo. Kumain na raw kayo roon sa baba,” sagot ni Manang, ang aming matagal nang kasambahay, ang matulunging nilalang sa aming bahay.

“Sige po. Bababa na po. Salamat, Manang,” sabi ko.

“Walang anuman. Alis na ako,” aniya.

“Okay,” sagot ko, hindi na naghihintay ng iba pang salita.

Dahan-dahan akong bumangon mula sa kama, ang mga paa ko’y dumampi sa malamlam na sahig. Naglakad ako papunta sa salamin, ang tanging liwanag sa kwarto ay nagmumula sa dilaw na ilaw sa kanto. Tumigil ako sandali, tinitigan ang aking sariling repleksyon. Isang mahinhin na ngiti ang sumik sa aking mga labi.

Kinuha ko ang isang simpleng tali mula sa ibabaw ng drawer at mabilis na tinali ang aking buhok. Habang tinitingnan ko ang aking sarili sa salamin, hindi ko maiwasang mapangiti.

“Ang ganda ko lang,” bulong ko sa aking sarili, at sa mga salitang iyon, ang kilig na dulot ng kabuntot na pagpapahalaga sa sarili ay agad naramdaman.

Minsan, hindi sumagi sa isipan ko na may epekto ako kay Kuya. Siguro, dahil sa mga taon ng magkapatid ang turingan namin sa isa’t isa. Akala ko ay baby sister lang din talaga ang nakikita niya sa akin.

Habang nadagdagan ang mga araw, unti-unti kong napansin na may kakaiba nga. Ang tanong ko sa sarili ko, kailan? Napaisip ko, siguro hindi naman noong bata pa ako, hindi ba? Parang mali iyon. Hindi ko yata kayang tanggapin kung iyon ang naging simula. O baka naman, bago lang? Sana. Pero pwede rin na baka ito ay nagsimula lamang nang magsimulang magbago ang lahat. Simula nang magpakita ako ng motibo, nang magbukas ako ng pagkakataon para maging iba sa kanya.

Napabuntonghininga ako habang nakatitig sa aking repleksyon sa salamin. Hindi ko naman talaga inaasahan na ganito ang magiging epekto ng simpleng pagpapaganda ko. Akala ko’y magpapaligaya lang ako sa sarili ko, ngunit napuno na ng mga hindi kanais-nais na mga isipin ang aking utak.

“Kasalanan talaga ni Kuya ang lahat ng ito,” bulong ko sa sarili ko, at agad ding napansin ang sarili kong pagkakasabi na parang siya ang may kasalanan ng lahat. Aba, nakakatawa! Ako na nga ang may problema, ako pa ang magmamasama ng loob. Ang dali ko pa talagang maghanap ng ibang may kasalanan.

Paglabas ko ng kwarto, siya rin paglabas ni Kuya sa kanyang kwarto. May halong hiya at kalituhan sa mga mata niya, at hindi ko maiwasang magtago ng ngiti sa aking labi. Alam kong naiilang siya dahil pa rin sa nangyari. Sigurado iniisip niya na hindi pa rin ako mabuti. Kaya para mawala ang ilang niya, ako na ang gagawa ng paraan. Ako na ang mag-adjust. Para rin naman sa kabutihan ko ito.

I gave him a smile. Baka sakali, baka sakali nga lang, mapagaan ko ang pakiramdam ni Kuya at mawala ang tensyon sa pagitan naming dalawa.

Kung ako ang magpapakita na mabuti lang sa akin ang lahat, baka magbago rin ang timpla ng pagkakaintindihan namin. Kailangan kong magpanggap para magpatuloy pa rin kung ano kami noon. Ipapakita ko kay Kuya na wala na akong sama ng loob, at higit sa lahat, na hindi ako naapektuhan sa kung ano mang nangyari kanina. Ang sarap kaya niyon!

“Sabay na tayo,” sabi ko, habang ang mata ko ay tahimik na nakatingin sa kanya, hoping na hindi siya magdadalawang-isip.

Nakita ko ang mabilis niyang tango at ang ngiti sa kanyang labi. “Sige,” sagot niya na may halong pag-aalangan.

Nang makarating kami sa tapat ng sala, walang abiso, kumapit ako sa braso niya. Hindi ko siya tinitigan, ngunit sa ilalim ng maliliit na ngiti sa kanyang mga labi, may halong kalituhan. Para bang hindi niya alam kung ano ang dapat na reaksyon—siya ba ang mahihiya, o ako? Nasa isang estado kaming pareho na nalilibugan sa isa’t isa. Pero pareho kaming hindi kayang harapin iyon sapagkat magkapatid kaming dalawa sa puso at diwa.

Habang magkasama kami pababa, isinandal ko ang aking ulo sa braso niya. Subukan ko na lang na panindigan ang pagiging malambing, para hindi na siya mag-alala pa.

Pagdating namin sa sala, naroroon sina Mommy at Daddy, nakaupo at walang ideya sa nangyari sa amin ni Kuya sa kwarto nito. Niyakap ko sila isa-isa at ganoon din ang ginawa ni Kuya. Gaya-gaya talaga ang mahal ko. Mahal talaga?

“Mukhang napaaga yata ang uwi ninyo ngayon,” tanong ko, sabay lingon sa aking mga magulang at naupo sa tabi ni Daddy.

“Wala namang masyadong ginawa sa kumpanya,” sagot ni Daddy, tila ayaw na niyang magsalita ng masyadong marami.

“Mabuti po,” sagot ko, at hindi ko rin naitago ang paghahanap ng validation mula kay Mommy. “Mom, I got perfect score sa quiz namin kanina. Worth it iyong study ko last night.”

“Congrats! I know you can do it. Sa amin lang naman ng Daddy mo nakuha ang utak na ‘yan,” sagot ni Mommy, halos hindi ko na malaman kung may kasamang biro o pagmamalaki.

Napangiti ako, at sa isang iglap, nahanap ko ang lakas na maging kalmado at magaan sa harap nila. “Siguro kong marami akong kapatid, katulad ninyo rin sila. Dahil hindi kayo biniyaan ng maraming anak. Ako na po ang babawi, Mom. Bibigyan ko kayo ni Dad ng...” Tumingin ako kay Kuya Liam na nasa tabi ni Mom. Tinutukso ko siya, ang mga mata ko’y may pagkakulit. “Maraming apo.”

Napakunot ang noo ni Kuya nang marinig ang sinabi ko kaya hindi ko na napigilan ang sarili ko at napangiti na lang. Hindi ko naman maiwasang matawa nang tinamaan kami ni Daddy ng unan na bigla na lang itinapon ni Mommy. Hindi ko napaghandaan iyon.

“Anong apo? Tapusin mo muna iyang pag-aaral mo!” singhal ni Mommy, habang nag-aalalang nakatingin sa akin.

Hindi ko rin napigilan ang pagtawa nang marinig ko iyon, lalo na’t parang si Mommy na naman ang nagsimula ng gulo. Bigla ba naman naging seryoso. Nagbibiro lang naman sana ako.

“Ikaw talaga, Helena, masyado mo naman sineryoso ang anak natin. Mabuting babae ito. Hindi ito katulad ng iba na mas inuna pa ang lalaki kaysa sa pag-aaral,” sabi ni Daddy, na parang nagsisilibing tagapagtanggol ko.

Habang naririnig ko iyon, nagsitayuan ang mga balahibo ko. May pakiramdam akong hindi pa rin talaga nila ako lubos na kilala. Kung alam lang nila ang mga nangyari sa buhay ko, sigurado akong hindi nila masasabing ganoon.

“Kahit na, Emmanuel,” sagot ni Mommy, hindi tinatantanan ang pagiging seryoso. “Mas mabuti ng magkaalaman na ngayon pa lang. Ayaw ko ng apo hangga’t hindi pa siya nakatapos ng pag-aaral.” Nilingon niya ako nang may matalim na tingin. “Ikaw, Niana, unahin mo muna ang pag-aaral mo. Nagkakaintindihan ba tayo?”

Ang mga salitang iyon, na mula sa aking ina, may bigat na nagpapaalala sa akin kung gaano pa kalayo ang lalakbayin ko. Ang mga mata niya ay parang may nakatagong mensahe, na tila nagsasabing may inaasahan pa siya sa akin. Hindi ko alam kung anong sagot ang ibibigay ko. Ayaw kong mangako sa kanila at baka kainin ko lang din iyon sa bandang huli.

Napabuntonghininga ako. Pero wala rin naman akong plano magpabuntis nang maaga, ’no!? Ang gusto ko lang, matikman si Kuya. Ganoon lang.

~~~