شيماء : هحاول يا احمد حاضر
احمد بى عصبيه : لاء مفيش حاجه اسمها هحاول يا شيماء لو سمحتى قوليلى حاضر يا محمود علشان خاطرى
طيب علشان خاطر اى حاجه جميله كانت ما بينا
شيماء فكرت شويا و بعدين راحت قايله لى احمد
شيماء : هاجى يا احمد بس بشرط
احمد : اشرطى يا شيماء قولى
شيماء : متحكيش لى اى حد على سبب انفصالنا يا احمد
احمد بى استغراب : ايه الى بتقوليه دا يا شيماء
شيماء : زى ما سمعت كدا يا محمود
متقولش لى اى حد اى حاجه خالص
احمد : خلاص تمام يا شيماء الى انتى عاوزاه
شيماء : حتى سليم ؟
احمد : اشمعنا بتسألى على سليم بالتحديد يا شيماء
شيماء : علشان خاطر هو صاحبك المقرب بس
علشان كدا انا بسأل عرفت ليه ؟
احمد : حتى سليم
شيماء : طيب يالا فكنى يا احمد لو سمحت قبل ما اهلى ما يلاحظو غيابى و انا هاجى الفرح و دا وعد منى طالما انت هتوفى بوعدك و وعد الحر ..
احمد : دين عليه
و قرب م
