Savoring Secrets: The Hidden Menu

Chapter 2

Jane's POV

Habang nagwa-wander kami around ni Jake, we saw a restaurant tucked away in a quiet alley.

"Hey, besties! It's Jane and Jake here, and today is a special day! We're here right now at 'Savor', it was known for its mouth-watering dishes and impeccable service. But what made this restaurant truly unique was its hidden menu. Did you know that this restaurant was run by a mysterious old man known as Tatay Julio. Can you believe it Jake?" Jake nodded and smiled to the camera.

"Absolutely, Jane! I've heard a lot of food vloggers come here, and now we're about to experience it."

"Honestly, I was immediately drawn to the cozy atmosphere and the tantalizing smell of the foods."

"We will order now, so that we'll know if it's really taste good."

As I perused the menu, I noticed a small note at the bottom that read 'Ask for the Hidden Menu.'

"Welcome! Anong oorderin niyo?" It's the owner, Tatay Julio.

"We will order the Hidden Menu po." Si Jake ang sumagot.

Ngumisi ang matanda tsaka umalis.

Nang dumating ang order namin ay nagulat ako kasi andami, akala ko kasi ay isa lang.

"Alright, besties! Let's begin the tasting. First is the steak, look at the meat guys." I said then me and Jake tooked a bite.

"The taste is incredible, it's so tender and the flavor guys, it's so tasty!" Sabi ni Jake tsaka niya inubos ang steak.

While Jake savoring the steak. Hinalo-halo ko ang soup.

"Ngayon naman is titikman ko na itong soup, let's see kung masarap nga ba talaga ito. Did you know that the soup is the main dish of the Hidden Menu." Isusubo ko na sana ng magulat ako sa nakita.

"Jake, look."

"What's wrong?"

"Look at my soup, there's an eyeball."

"It's Probably just an animal eye."

"But it's not an eye of an animal; It's a human eye." Taranta kong sabi.

"Jane, your imagining things, thats just an animal eye."

"I swear, Jake, it is." Medyo lumakas na ang boses ko kaya napatingin na ang ibang customer sa amin. Ang may-ari ng food court ay lumapit na sa amin.

"May problema ba?" Tanong niya habang nakatingin sa akin.

Magsasalita na sana ako nang maunahan ako ni Jake.

"Wala po, pinag-tatalunan po kasi namin kung sino ang magtatawag ng waiter para sa bill out and ipapatake-out po sana namin itong soup kasi nagmamadali na din kaming umalis, may emergency sa bahay." Ngumiti siya doon sa matanda tsaka tumingin at pinanlakihan ako ng mata na para bang nagbabanta na huwag akong magsasalita.

"Yun ba talaga ang dahilan iha?" Baling sakin nung matanda.

Tumango nalang ako.

Ngumisi ang matanda atsaka tumalikod, maya-maya pa ay may waiter nang lumapit sa amin at binigay ang bill tsaka inasikaso ang itetake-out naming soup.

Nang maka-pagbayad ay dali-dali kaming umalis at umuwi ng condo.

"Jake, believe me, It's really an eyeball." Naiiyak kong sabi.

"Dati nababasa ko lang yun somewhere and now na experience ko na." Dagdag ko pa.

"Jane, calm down."

"Calm down? Come on, Jake, Tell me how to f*****g calm down! What if the steak is a human meat huh?" Sigaw ko sa kaniya.

"We are not yet sure!" Sigaw din niya pabalik.

Binuksan ko ang tinake-out namin at iniharap sa kaniya.

"Look, oh tell me na hindi yan mata ng tao. Magka-iba ang mata ng tao sa hayop, Jake, You know it!"

"Okay i believe you, calm down now okay? Let's talk later, mamaya kapag okay ka na." He kiss me in my forehead.

Tumango ako at di na umimik. Dumiretso ako sa kwarto at doon umiyak.

I'm afraid of blood.

I'm 100% sure that it's a human eye.

And if it's a human eye then the steak is a human's meat.

Mas lalo akong naiyak sa naisip hanggang di ko namalayan na nakatulog na pala ako.

After how many hours...

Jake's POV

I believe her, una palang.

Naging indenial lang ako para sa ikabubuti niya. Pag kasi sinabi kong it is a human eye baka magkagulo pa.

Actually una palang, nung tinikman ko yung steak may kakaiba na akong naramdaman.

Nanonood ako ng mga vlogs about the savor ng biglang may nareived akong text galing sa isang unknown number.

"Let's find out the truth together."

-L

"Who are you?" I replied.

"I'm a waiter at the Savor."

-L

"What do you need?"

"Don't worry, I'm a friend you can trust. If you're interested meet me in front of the restaurant at 9pm."

-L

"Are you serious? Don't play a joke with me."

"Trust me."

-L

Natulala ako, hindi alam kung maniniwala ba ako sa pinagsasabi nito.

Nagulat ako nang may biglang humawak sa balikat ko.

"Jake, kanina pa kita kinakausap. Do you have a problema ba? Parang wala ka sa sarili mo. Magsabi ka lang, I'm all ears." Si Jane lang pala.

Mugto ang mata niya, magulo ang buhot at mukhang kagigising niya lang din. Ibang-iba siya sa kanina, malumanay na siyang magsalita at kahit na ngumingiti siya ay halatang pilit lang iyon.

ANG GANDA, tangina.

"Jake, ano ba 'yan! May dumi ba sa mukha ko ha? Kanina sa phone mo ikaw nakatulala ngayon sa akin naman, wag mo namang ipahalata na nagagandahan ka sakin!" Ayan na naman siya sa pagbubunganga, bumalik na siya sa dati.

Ang ingay, sarap halikan.

"Saan ang maganda sayo? Mugtong mata, magulong buhok, tapos 'yang bibig mo ang ingay-ingay at isama mo pa 'yang pangit mong ugali!"

Nagulat siya sa sinabi ko at sinamaan ako ng tingin. Tinaasan ko naman siya ng kilay.

"Ang kapal nang mukha mo, ang pangit mo, sa ugali ka na ngalang babawi di mo pa magawa!" Sigaw niya tsaka ako tinalikuran.

Natawa nalang ako.

She looks okay now, ang ingay na naman eh.

"Okay, I'll trust you." Reply ko sa text at pagkatapos nun ay dumiretso na ako sa kwarto ko para makapag-shower na at siyempre matulog, ano pa nga ba.