The girl who live in the dark life

chapter 1

  "Ano ka ba sac?, ano bang nagyayari sayo. hindi kita pinalaki at tinuruan ng ganyan na halos mawalan ka na ng respeto sa mga magulang mo lalong lao na sa nanay mo.! Alam kong galit ka anak dahil sa mga nalaman mo na nangyayari sa mga magulang mo, pero hindi dahilan yun at hindi dapat maging dahilan yung lumaban ka sa mama mo, at ang masakit pa doon physicall pa. Maling mali ang sumasagot sa mga magulang at higit sa lahat ang lumaban sa magulang dahil kahit anong sama ng magulang mo, magulang mo pa din yan. Sana inisip mo muna kung tama bang nailabas mo ang galit mo sa pamamaraang pakikipag laban ng p*******t sa mama mo. Mag isip ka naman sana anak alam mo na ang lahat ng ginawa mo ay hindi maganda alam mo iyan dahil laman ka ng simbahan isa ka pa naman sakristan tapos ganto. anong nangyari anak? humingi ka sana ng tawaad sa mama mo. masakit yun para sakanya ang ginawa mo, oh ang nangyari sa inyo.

  Mas lalo na lamang ako napayuko at umiyak ng umiyak lalo na sa mga huling sinabi sa akin ng nanay ko. actually kapatid siya ng lola ko pero sakanya ako lumaki kaya nanay ang tawag ko sakanya. at siya lang ang pinakikinggan ko sa lahat at nakikinig sa mga sinasabi niya. si nanay ang pinaka mabait at tahimik saming buong angkan. "oo isa akong sakristan, naging isa akong alagad ng diyos pero NOON yun at hindi na NGAYON. matagal na panahon na akong tumigil at bumitaw sa ipinangako ko sa panginoon, ang pangarap ko maging isang madre pero hindi ko alam kung magagawa ko pang mag madre. dahil pakiramdam ko masyado na akong makasalanan. masyado ng nagkakaroon ng mallit na puwang na kadiliman ang buhay ko. at napakasakit ang mga nangyayari saking buhay.!" tanging mga nasabi ko na lamang sa aking ispan.

  Kung ako sa iyo anak, hayaan mo na lamang ang mga magulang mo sa kung anong gusto nila gawin sa mga buhay nila. ang isipin mo na lang mag aral kang mabuti ng sa ganoon makapag tapos ka at hindi ka matulad sa buhay nila, at sa ibang tao .! naiintindihan mo ba ako?. Nag angat ako ng tingin at nasa pinto na si nanay ng kwarto di ko namalayan ang pag alis niya saking harapan dahil tahimik lamang akong nakayuko na umiiyak simula ng kausapin niya ako. Napatango na lang ako ng ulo kay nanay at lumabas na siya ng kwarto iniwan akong mag isa. hindi ko magawang mag salita dahil baka kung ano pa mga masabi ko dahil sa namumuong galit dito sa dibdib ko.

  Umiyak na lamang ako ng umiyak ng tahimik at inisip ang mga nangyari samin ng mama ko kanina kung paano nag simula lahat at humantong sa ganitong sitwasyon.