กลกามกระหน่ำชู้

กลกามกระหน่ำชู้....ตอนที่ 1 เข้าแผนเสนอตัว บีมมองควันไฟที่ยังคงออกจากปากปล่องรอเวลาให้หมด ตอนนี้แทบทุกคนที่มาร่วมงานต่างทยอยกลับ จะเหลือก็แค่ญาติของบีมกับเต้สามีของบีมเท่านั้น ส่วนญาติของอีกฝ่ายต่างก็กลับไปไม่เหลือใคร “ทำไมพี่บุ๋มต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย...ทำไมถึงต้องขับรถคันเก่าออกมา แล้วทำไมต้องขับออกมาตอนที่ฝนตกหนัก” บีมพูดออกมา “ทีมสืบสวนก็สรุปแล้วนะบีมว่ามันเป็นอุบัติเหตุ พี่บุ๋มน่าจะออกมาซื้อของใช้ในเมืองแต่ฝนตกหนัก ส่วนที่เอาคันเก่าออกมาเพราะว่าคันใหม่คนขับรถเอาไปล้าง” เต้บอก “ไม่มีใครรู้ว่าของใช้ที่จะมาซื้อคืออะไร เป็นแค่คำบอกของคนรับใช้ในบ้านหรอก...พี่บุ๋มอาจหนีอะไรมา ไม่ได้ออกมาซื้อของใช้ก็ได้” บีมบอก “แต่ตำรวจก็สืบทุกประเด็นแล้วนะ สืบพยานแวดล้อม สืบคนทุกคนที่อยู่ในไร่” เต้บอก “แต่บีมก็ยังสงสัยอยู่ดี...มันเหมือนกับว่ามีคนจัดฉากให้พี่บุ๋มขับรถออกมา เป็นรถคันที่พี่บุ๋มไม่เคยขับ แล้วรถคันนั้นก็เป็นรถคันที่มีปัญหาด้วย” บีมบอก คราวนี้เต้ไม่ตอบไม่พูดแก้ตัวอะไรอีกต่อไป “เต้เป็นตำรวจด้วยกัน ก็ต้องเข้าข้างตำรวจด้วยกันอยู่แล้ว” บีมบอก “ไม่ใช่แบบนั้นหรอกนะบีม” เต้เอามือบีมมาจับไว้ “เอาล่ะ...ยังไงบีมก็ยังสงสัย...พรุ่งนี้...พรุ่งนี้บีมจะไปพบคุณนพพ่อพี่เด่น” บีมบอก “พ่อพี่เด่น...จะไปพบทำไมล่ะบีม” เต้ถาม “บีมจะไปทำงานที่นั่น...แทนตำแหน่งของพี่บุ๋ม” บีมบอก “เดี๋ยวก่อน...จะไปได้ไง...แล้วงานของบีมล่ะ” เต้ถาม “บีมจะลาออกจากงานเก่า...เมื่อวานคุณนพก็ชวนบีมแล้วว่าให้ไปทำงานในไร่ บีมได้โอกาสแล้วล่ะ...ได้ทำงาน...ได้เงินเดือนเพิ่มขึ้น...แล้วก็จะได้หาความจริงไปด้วย” บีมบอก “บีม...แต่...มันจะอันตรายมั้ย” เต้ถาม “อ้าว...ไหนว่าไม่มีอะไรไง...พี่บุ๋มตายด้วยอุบัติเหตุไม่เกี่ยวกับคนในไร่ไม่ใช่เหรอ...แล้วมันอันตรายตรงไหน” บีมถาม “เอ่อ...แต่...บีมเป็นผู้หญิงตัวคนเดียว...แล้ว...ในนั้นก็...เหมือนจะมีแต่ผู้ชาย...แล้ว...แล้วจะไปอยู่ยังไง นอนที่ไหน...แล้ว...คนในไร่ไว้ใจได้มั้ย” เต้ถาม “นั่นแหละคือสิ่งที่ต้องพิสูจน์...เอาล่ะ...บีมตัดสินใจแล้ว...ต่อไปเต้ต้องเป็นที่ปรึกษาให้บีมนะ...บีมจะคอยปรึกษาเรื่อยๆ” บีมบอก “แล้ว...บีมทำงานในไร่...เอ่อ...แล้วเราจะเจอกันตอนไหน” เต้ถาม “ปกติวันทำงานเราก็ไม่ได้อยู่ด้วยกันนี่...ที่ผ่านมาเราก็เจอกันเสาร์อาทิตย์ที่บ้านพักของเต้อยู่แล้ว...พอไปทำงานที่ไร่นั่นระยะทางกับบ้านพักของเต้ก็ขับรถชั่วโมงเดียวไม่ได้ไกลกันเท่าไหร่ บีมก็ไปนอนกับเต้ที่บ้านพักเต้ได้เหมือนเดิม” บีมบอก “แต่” เต้ยังคงลังเลใจ “บีมตัดสินใจแล้ว” บีมหันกลับไปบอก จากนั้นก็หันกลับขึ้นไปมองปล่องไฟอีกครั้ง… บีมวัย 25 ปี แต่งงานกับเต้สามีหนุ่มวัยเดียวกันมาใกล้จะครบครึ่งปี ทั้งคู่ยังอยู่ในวัยทำงานจึงต่างคนต่างก็ทำงานและพบกันแค่เสาร์อาทิตย์เท่านั้น เต้ฟังสิ่งที่บีมบอกก็รู้สึกเป็นห่วงบีมมาก แต่ด้วยความที่บีมเป็นคนมั่นใจในตัวเองสูงและความอยากรู้ความจริงเรื่องพี่สาว ทำให้บีมตัดสินใจที่จะเข้าไปทำงานในไร่โดยที่เต้ไม่อาจคัดค้านได้ แล้วในใจของบีมก็นึกไปถึงเหตุการณ์สองวันก่อนหน้า ที่บีมขับรถไปหานพกับเด่นที่รีสอร์ทที่ทั้งสองพ่อลูกมาพักเพื่อร่วมงานศพของบุ๋ม วันนั้นบีมใส่ชุดเดรสสั้นสายเดี่ยวสีขาว จริงๆต้องมีเสื้อคลุมปิดไหล่ตอนจะเข้าในงาน แต่บีมยังไม่ได้ใส่เสื้อคลุมเพราะแวะไปพูดคุยกับสามีและพ่อสามีของพี่สาวก่อน “คุณพ่อ...ที่พักโอเคมั้ยคะ” บีมถาม “โอเคมากจ๊ะหนูบีม...แล้ว...นี่หนูบีมกำลังจะไปงานเหรอ” นพถาม “ค่ะ...แต่บีมแวะมาดูคุณพ่อกับพี่เด่นก่อน” บีมบอก “น่ารักจังเลย...หนูบีมน่ารักเหมือนหนูบุ๋มเลยนะ” นพบอก จากนั้นก็เอามือมาจับไหล่ขาวๆของบีมไว้ ทำเป็นลูบเหมือนผู้ใหญ่เอ็นดูเด็ก แต่สายตาที่มองทำให้บีมรู้เจตนาของนพว่ามุ่งไปสู่อะไร “ขอบคุณค่ะ...เอ่อ...พี่เด่นละคะ” บีมถาม “อยู่ในห้อง...ตะกี้ตอนพ่อออกมาก็อาบน้ำอยู่” นพบอก บีมผละออกจากนั้นก็ไปนั่ง กระโปรงมันสั้นพอนั่งก็เผยขาอ่อน นพก็ได้โอกาสลอบมองขาขาวรู้ทั้งรู้ว่าบีมรู้ตัว “พูดถึงหนูบุ๋มแล้ว...เฮ้อ...ก็ไม่น่าเลยนะ อายุยังน้อยแท้ๆ งานที่ทำในไร่ก็กำลังลงตัวมีความสุข พอไม่มีหนูบุ๋มก็ลำบากต้องหาคนไปทำบัญชีการเงินอีก” นพบอก “ค่ะ” บีมตอบพร้อมพยักหน้า บีมยังคงเห็นแววตาที่มองหน้าอกมองขาอ่อนตลอดเวลา บีมรู้ว่าพี่สาวก็คงโดนแบบนี้ตอนอยู่ที่ไร่ “คุณพ่อคิดยังไงกับการตายของพี่บุ๋มคะ” บีมถาม “บุ๋มเค้า...เค้าประมาทไปหน่อยที่ขับรถออกมาตอนฝนตกแบบนั้น” นพบอก “ประมาทด้วยขับเร็วด้วยค่ะ ทั้งที่พี่บุ๋มเค้าเรียบร้อยและไม่เคยขับรถเร็วเลยนะคะ” บีมบอก จากนั้นก็จ้องตาของนพ แต่ดูนพจะไม่ได้สนใจอะไรกับการจ้องตา “นั่นสินะ...แต่คงเป็นเพราะน่าจะไม่ชินกับรถคันนั้นมากกว่า” นพบอก “ไม่ชินแล้วขับเร็วเหรอคะ” บีมถาม “ไม่มีใครรู้ใจของหนูบุ๋มวันนั้นหรอก...อืมม...หนูบุ๋มเค้าสวยเหมือนหนูบีมนะ...แต่หนูบุ๋มเค้าออกจะอายๆ...ไม่ค่อยชอบแต่งตัว...แบบว่าแต่งตัวสวยๆเหมือนหนูบีม” นพบอก บีมดูออกว่าเจตนาเปลี่ยนเรื่อง “ค่ะ...พี่บุ๋มเค้าเรียบร้อยตั้งแต่เด็กๆแล้วค่ะ ไม่ค่อยซน...ไม่ค่อยแก่นเซี้ยวเหมือนบีมค่ะ” บีมบอก “ดูจากการแต่งตัววันนี้พ่อก็รู้แล้วจ๊ะ” นพบอก ยังคงจ้องมองทำให้บีมเริ่มเกิดความรู้สึกท้าทาย “หนูบีมทำงานอะไรอยู่เหรอตอนนี้” นพถาม “ทำงานบริษัทค่ะ” บีมบอก “ทำงานบริษัทเหรอ...อืมม...สนใจมาทำงานที่ไร่พ่อมั้ย...มาทำแทนตำแหน่งหนูบุ๋ม” นพถาม “หือ...แทนตำแหน่งเหรอคะ” บีมถามกลับ “เงินเดือนสองหมื่น...จะขึ้นอีกถ้ามีกำไร งานคุมการเงินบัญชีง่ายๆ แค่ที่พ่ออยู่มันมีแต่ผู้ชายก็เลยทำเรื่องนี้ไม่ได้...เมื่อก่อนแม่เค้าก็ทำอยู่...แต่พอแม่เจ้าเด่นเสียไปก็ไม่มีใครทำจ๊ะ” นพบอก ก่อนจะเปลี่ยนจากจ้องนมจ้องขาอ่อนเป็นมองหน้า “ถ้าหนูบีมสนใจ...ก็บอกพ่อนะ” นพบอก “ค่ะ...ถ้าบีมสนใจบีมจะบอกนะคะ” บีมตอบพร้อมส่งยิ้มกลับไป... สงสัยก็สงสัย...สายตาหื่นกามของนพก็ทำให้รู้เจตนา บีมเริ่มคิดว่าถ้าบุ๋มที่เรียบร้อยอ่อนหวานมาเจอกับพ่อสามีแบบนี้ บุ๋มไม่มีทางทนได้แน่นอน เพียงแต่บุ๋มไม่บอกและบีมก็ไม่เคยระแคะระคาย “บีม...ควันไฟหมดแล้วล่ะ” เต้บอก “งั้น...ไปกันเถอะ” บีมบอก จากนั้นก็เดินนำเต้ไป เต้มองตามหลังภรรยาสาวด้วยความห่วงใย เต้รู้ว่าบีมเป็นคนมั่นใจในตัวเองมากจนบางครั้งเต้กลัวว่าอาจส่งผลร้าย แต่สุดท้ายก็ถอนหายใจว่าคงห้ามอะไรไม่ได้... เช้าวันต่อมา...บีมก็ทำตามที่ต้องการขับรถของตัวเองตามลำพังไปยังไร่ บีมมั่นใจว่ามันต้องมีบางอย่างที่เป็นเงื่อนงำ และบีมจะต้องทำทุกวิถีทางที่จะหาความจริงให้ได้ บีมก็เลยเลือกใส่เสื้ออวดไหล่กับกระโปรงแบบฟิตสั้น เพราะหนทางที่จะได้รู้ความจริงจะต้องเริ่มด้วยการสร้างความไว้วางใจ และเป้าหมายแรกที่บีมวางแผนไว้ก็คือนพ “หนูบีม...มาๆๆ...นานแล้วนะเนี่ยที่หนูบีมไม่ได้มาที่ไร่” นพบอก เป็นคนแรกที่ออกมารับ “สวัสดีค่ะคุณนพ” บีมบอก “ฮืมม...อะไรกันหนูบีม...เรียกพ่อสิ หนูบีมก็เป็นลูกของพ่อคนนึงเหมือนกันนะ” นพบอก จ้องมองสะโพกผายในกระโปรงฟิตสั้น จ้องมองเนื้อขาวๆทั้งที่ไหล่ทั้งสองข้างทั้งที่เอวคอด แม้ไม่เห็นมากมายแต่สายตาของนพก็พยายามสอดส่าย “ค่ะคุณพ่อ...เอ่อ...ครั้งล่าสุดที่บีมมา...ก็ตอนมาส่งพี่บุ๋มเมื่อแปดเดือนที่แล้วค่ะ” บีมบอก มองบ้านหลังใหญ่ที่อยู่กลางไร่กับบรรยากาศต้นไม้ใบหญ้าที่ร่มรื่นเย็นสบาย “ใช่ๆ...นานเลยนะ...แต่พ่อจำได้แม่นเลยนะ...วันนั้นหนูบีมใส่เสื้อสายเดี่ยวกางเกงยีนส์สั้น” นพบอก ทำเอาบีมคิดอยากจะมองค้อนแต่ทำไม่ได้ “เก่งจังคุณพ่อจำได้...แต่สภาพวันนั้นดูจะกะโปโลไปหน่อยไม่เหมือนวันนี้ใช่มั้ยคะ” บีมถาม “ใช่...แต่ก็น่ารักไปคนละแบบนะ...ว่าแต่...ที่มาวันนี้...เพราะหนูบีมตกลงใจแล้วใช่มั้ย” นพถาม “ค่ะ...บีมจะมาทำงานที่ไร่ของคุณพ่อค่ะ” บีมบอก สังเกตเห็นสายตาของนพที่สัมผัสได้ถึงความหื่นกาม “ไชโย...ดีที่สุดเลยหนูบีม...พ่อดีใจมาก...ดีใจจนอยากจะกอดหนูบีมเลยนะเนี่ย” นพบอก แต่บีมได้แค่ยิ้มไม่ตอบรับเพื่อเปิดโอกาส “งั้นไปข้างในเถอะ...ไปคุยรายละเอียดกัน…ว่าแต่...จะเริ่มงานวันไหนละหนูบีม” นพถามระหว่างเดินไปในบ้าน “อาทิตย์หน้าค่ะ...พรุ่งนี้บีมจะไปลาออกจากงานค่ะ” บีมบอก “ได้จ๊ะ...อาทิตย์หน้านะ” นพย้ำอีกครั้ง จากนั้นพอบีมพยักหน้าตอบรับทั้งสองก็เดินเข้าไปในบ้าน บีมเดินเข้าไปพร้อมกับเริ่มวางแผนการ แม้จะยังไม่แน่ใจว่าจะใช้วิธีไหนในการสืบหาความจริง... จบตอนที่...1...