กลกามกระหน่ำชู้

ตอนที่ 5 ยั่วให้เป็นพวก

กลกามกระหน่ำชู้....ตอนที่ 5 ยั่วให้เป็นพวก

บีมสงสัยผู้ชายทั้งสี่คน...แต่ตอนนี้ก็คงต้องละไว้ก่อนเพราะต้องง่วนอยู่กับการทำบัญชีรับจ่ายที่ติดค้างอยู่หลายวันหลังจากไม่มีคนทำ จากนั้นช่วงสายทั้งพ่อและเด่นก็ตามมาที่ไร่ เด่นมาเจอแค่แวบเดียวก็ออกไป แต่พ่อของเด่นดูจะติดใจไม่อยากลงไปจากห้องทำงาน

“เป็นไงบ้างหนูบีม...โอเคมั้ย” นพถาม เหลือบมองชุดที่ใส่มาทำงานวันนี้ของบีม

“โอเคค่ะ แต่งานค้างไว้เยอะนะคะ” บีมบอก

“ใช่...ก็หนูบุ๋มไม่อยู่นี่ จะรอเจ้าเด่นทำมันก็ไม่ค่อยว่าง” นพบอก จากนั้นก็ขยับเข้ามาใกล้ๆ เอามือจับตรงขาอ่อนที่บีมนั่งไขว่ห้าง เอามือแซะขอบกระโปรงสั้นจากนั้นก็เอานิ้วก้อยเขี่ยเนื้อในกระโปรงไปพลาง

“โชคดีมากเลยที่ได้หนูบีมมา” นพบอก

“บีมทำงานก่อนนะคะคุณพ่อ” บีมบอก นพเห็นบีมไม่มีท่าทีเล่นด้วยก็ละมือออกมา นพทำหน้าไม่พอใจจนบีมรู้สึกได้ บีมก็เลยต้องรีบพูดให้พ่อพึงใจ

“คุณพ่อทานอะไรมายังคะ” บีมถาม นพก็กลับมายิ้มสนใจบีมอีกครั้ง

“ทานแล้วจ๊ะ” นพบอก

“ชุดที่บีมใส่แบบนี้โอเคมั้ยคะ” บีมถาม หมุนตัวมาประจันหน้า เปลี่ยนสลับขาที่นั่งไขว่ห้าง ทำเอานพถึงกลับกลืนน้ำลายตอนที่จ้องมองหว่างขา

“โอเคจ๊ะหนูบีม...โอเคมาก...โอเคเหมือนชุดนอนเมื่อคืนเลยล่ะ...แต่งตัวสบายๆแบบนี้แหละ ไม่ต้องแต่งตัวทำงานเป็นทางการเหมือนพวกสาวออฟฟิศ” นพบอก

“ขอบคุณค่ะคุณพ่อ...งั้นบีมทำงานต่อนะคะ เดี๋ยวคืนนี้ไปคุยด้วยที่ห้องนอนค่ะ” บีมบอก

“ได้...ด...ได้จ๊ะ...พ่อรอนะ” นพบอก ก่อนจะปล่อยให้บีมได้ทำงานต่อไป...

ตอนเที่ยงบีมเอางานกลับมาทำที่บ้าน พอช่วงบ่ายหลังทานเที่ยงเสร็จนพกับเด่นก็กลับไปดูงานในไร่ เคลียร์งานไปได้บางส่วนบีมก็นึกถึงเรื่องพี่สาวขึ้นมา ตัดสินใจเดินไปหาอิฐคนขับรถที่บีมคิดว่าต้องรู้อะไรบางอย่าง

“พี่อิฐ...สวัสดีค่ะ” บีมทักทาย อิฐหันมาเห็นบีมแวบหนึ่งก็รีบหันกลับไปทันที

“คุณบีม...เอ่อ...ไม่ทำงานเหรอครับ” อิฐถาม ไม่กล้าหันกลับไปมองเสื้อบางๆกับกระโปรงสั้นๆ

“ทำค่ะ...พอดีตัวเลขเยอะ เลยพักสายตาออกมาหาพี่อิฐค่ะ” บีมบอก อิฐพยักหน้ายังคงไม่หันมามอง

“พี่อิฐเคยคุยกับพี่บุ๋มบ้างมั้ยคะ” บีมถาม ตอนนี้มานั่งไขว่ห้างอวดเรียวขาขาว

“คุณบีม...อย่าให้ผมพูดถึงคุณบุ๋มเลยนะครับ” อิฐบอก ทำเหมือนอยากจะมองแต่ไม่กล้าหันมอง

“ทำไมละคะ” บีมถาม

“คือ...ไม่มีอะไรให้พูดถึงหรอกครับ” อิฐบอก

“ยิ่งพี่อิฐเป็นแบบนี้บีมก็ยิ่งอยากรู้...พี่อิฐขา...บีมเป็นน้องพี่บุ๋ม จริงอยู่พี่บุ๋มเสียไปแล้ว...แต่...แต่บีมก็อยากรู้ไงคะว่าอยู่ที่นี่พี่บุ๋มเป็นยังไง” บีมบอก อยากจะถามตรงๆก็ไม่แน่ใจว่าอิฐจะเอาไปบอกคนอื่นหรือไม่ว่าบีมมาสืบความ

“คุณบุ๋มน่ารักครับ...นิสัยดี พูดน้อย” อิฐบอก

“อะไรอีกคะ” บีมถาม

“แค่นี้ครับ” อิฐบอก

“พี่อิฐรู้มั้ยคะ...ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่...บีมมีความรู้สึกว่าพี่อิฐนี่แหละค่ะที่ดูจริงใจกับบีมที่สุด...บีมเดาว่าพี่บุ๋มก็น่าจะรู้สึกแบบบีมเหมือนกัน...พี่อิฐ...เรามาเป็นเพื่อนกันดีมั้ยคะ” บีมถาม

“อ...เอ่อ...ผม...ไม่...ไม่อาจเอื้อมหรอกครับ” อิฐบอก อดไม่ได้หันไปมองเสื้อชั้นในลางๆมองขาอ่อนอีกรอบ ไม่ทันพูดกันต่อนพก็เดินมาจากในไร่พอดี

“อ้าว...หนูบีม...มีอะไรเหรอ” นพถาม อิฐทำท่ากลัวต้องยืนก้มหน้า บีมก็เลยต้องสร้างเรื่องกลบเกลื่อนเรื่องที่มาถามอิฐ

“บีมว่าจะออกไปเคลียร์หนี้ของไร่ค่ะ เห็นมีค้างหลายรายการที่เลยกำหนดนะคะ...แล้วก็...อยากจะออกไปซื้อของใช้ส่วนตัวของผู้หญิงเพิ่มเติมค่ะ ก็เลยว่าจะขอช่วยพี่อิฐขับรถให้ ไม่มั่นใจเรื่องขับรถลงเขาค่ะ” บีมบอก

“ไปกับพ่อมั้ย” นพถาม

“อย่าเลยค่ะ...น่าจะใช้เวลา...แล้วบีมก็เลือกของนาน ไม่อยากรบกวนคุณพ่อค่ะ” บีมบอก

“อืมม...งั้นอิฐ...แกพาคุณบีมไปซื้อของนะ” นพบอก อิฐก็พยักหน้าตอบรับก่อนที่นพจะหันกลับมาที่บีม

“ไปพรุ่งนี้ได้มั้ยหนูบีม...เพราะตอนนี้มันก็จะเย็นแล้วนะ” นพบอก

“ได้ค่ะ...พรุ่งนี้ช่วงบ่ายนะคะ จะได้ทำงานก่อนตอนเช้าค่ะ” บีมบอก

“ได้จ๊ะ...ไม่มีปัญหา...งั้นไปกันเถอะหนูบีม เดินกลับไปกับพ่อนะ” นพบอก บีมหันไปมองอิฐแล้วขยิบตาให้ ก่อนจะเดินตามนพไปทันที...

ตอนค่ำ...บีมก็ใส่ชุดนอนวาบหวามไปหานพตามที่สัญญาไว้ พอเข้ามนพก็จ้องมองบีมด้วยสายตาหื่นกระหาย นับวันก็ยิ่งปิดสายตาแห่งความต้องการไม่มิด ส่วนบีมก็รู้สึกว่าตัวเองหลวมตัวเข้าไปทีละนิด มีสิทธิ์ที่จะโดนมากกว่าแค่คุยแค่กอดกัน

“มาๆหนูบีม...น่ารักที่สุดเลย” นพบอก

“คุณพ่อก็น่ารักค่ะ” บีมตอบกลับไป

“รู้จักเอาใจคนแก่” นพบอก

“คุณพ่อยังไม่แก่เลยนะคะ” บีมบอก ก่อนจะไปนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิมตัวเดียวกับเมื่อวาน

“ใครบอกล่ะ...พ่อแก่แล้ว” นพบอก เดินแท่งลำชูชันเหมือนเมื่อคืนก่อนมานั่งตรงกันข้าม

“ถ้าแก่แล้วต้องเดินเหินลำบาก มีโรคประจำตัว แต่นี่คุณพ่อยังดูแข็งแรง เดินเหินก็สะดวก” บีมบอก

“เรื่องพวกนั้นก็โอเคอยู่...แต่พอไม่มีกำลังใจดีๆร่างกายก็เหี่ยวเฉา เพิ่งกลับมากระชุ่มกระชวยก็ตอนที่หนูบีมมานี่แหละ” นพบอก

“ตอนที่พี่บุ๋มอยู่ คุณพ่อเคยชวนให้มาคุยกับคุณพ่อมั้ยละคะ” บีมถาม

“ก็ชวนอยู่นะ...แต่อย่างที่บอก เค้าก็ต้องอยู่กับผัวเค้าไง ไม่เหมือนหนูบีมที่ไม่มีผัวมาอยู่ด้วย ก็เลยมาคุยกับพ่อได้” นพบอก

“แล้วช่วงเวลาอื่นละคะ...พี่บุ๋มเค้าเป็นยังไงบ้าง” บีมถามต่อ

“แทบไม่คุยกับพ่อเลยล่ะ...เกาะติดอยู่แต่กับเจ้าเด่น” นพบอก

“วันที่พี่บุ๋มขับรถออกไปข้างนอกแล้วไปเจออุบัติเหตุ...คุณพ่ออยู่บ้านมั้ยคะวันนั้น” บีมถาม

“วันนั้นพ่ออยู่ที่ไร่...ทำไมเหรอหนูบีม” นพถามพร้อมกับทำหน้าสงสัย บีมไม่อยากถามต่อกลัวนพจะไหวตัวทัน

“เปล่าหรอกค่ะ...ก็ถามดูเฉยๆค่ะ” บีมบอก ก่อนจะเบี่ยงเบนความสนใจด้วยการยกขาไขว่ห้าง

“พ่อว่าจะไปหาซื้อชุดสวยๆให้หนูบีมใส่ ยังไม่มีเวลาเลย เดี๋ยวเสาร์อาทิตย์นี้พ่อจะไปซื้อมาให้หนูใส่นะ” นพบอก

“ได้ค่ะ...พ่ออยากให้บีมใส่ชุดแบบไหนก็บอกนะคะ” บีมส่งยิ้มให้

“น่ารักที่สุดเลย...ไม่เหมือนหนูบุ๋ม...เมื่อก่อนซื้อให้หนูบุ๋มตั้งหลายชุดนะแต่ก็ไม่ยอมใส่...เพิ่งมาหัดใส่บ้างก็สองสามเดือนที่ผ่านมานี่แหละ” นพบอก

“คุณพ่อซื้อให้ด้วยเหรอคะ” บีมถาม

“ใช่...เมื่อก่อนหนูบุ๋มเค้าแต่งตัวเชยๆไง ก็อยากให้แต่งตัวแบบวัยรุ่นทันสมัยบ้าง บรรยากาศในบ้าน ความสัมพันธ์กับสามีก็จะได้ดีขึ้นด้วย” นพบอก

“ความสัมพันธ์กับสามี...ไม่ดีเหรอคะ” บีมถาม

“อย่าพูดเรื่องเก่าๆเลย มาคุยเรื่องในไร่กันดีกว่า มีค่าอะไรบ้างนะที่ต้องจ่าย เดี๋ยวให้เจ้าเด่นเบิกเงินสดให้พรุ่งนี้” นพบอก บีมก็เลยต้องหยุดเรื่องพี่สาวเอาไว้แค่นี้...

ก่อนที่บีมจะกลับห้อง...บีมจำใจต้องกอดกับนพอีกครั้ง แท่งลำชี้ชูชันกำลังดันหว่างขา เมื่อวานตอนที่โดนบีมรู้สึกทั้งรังเกียจทั้งเอือมระอา แต่วันนี้พอโดนอีกครั้งบีมกลับรู้สึกร้อนวูบวาบที่หว่างขา ทำให้อดไม่ได้ที่จะนึกไปถึงคำพูดจาแทะโลมของชมหัวหน้าคนงาน ทำให้อดไม่ได้ที่จะนึกไปถึงตอนขยับขายั่วอิฐคนขับรถ พอกลับไปที่ห้องก็อดคิดถึงแท่งลำของสามีไม่ได้ แต่บีมก็รู้ว่าอีกหลายวันกว่าจะได้เจอกับสามีเลยต้องทำใจ แล้วบีมก็กลับไปนึกถึงอิฐอีกครั้ง บีมถ้าจะให้ได้ความจริงจากอิฐคนขับรถบีมอาจต้องทำอะไรสักอย่าง...

เที่ยงวันต่อมา...บีมในชุดกระโปรงสั้นสีขาวกำลังเดินจากไร่กลับมาที่บ้าน มาหยุดอยู่ตรงหน้าของอิฐที่นั่งอยู่ที่โรงจอดรถกำลังรอที่จะเดินทางไปตามที่บีมต้องการ

“สวัสดีค่ะพี่อิฐ...เรามีนัดกันใช่มั้ยคะ” บีมถาม

“ค...ครับ...ครับคุณบีม” อิฐบอก เหลือบมองร่างสวยๆของบีมก่อนจะรีบละสายตา

“เดี๋ยวบีมไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะคะ จะได้แต่งตัวสบายๆ...แล้วตัวก็จะได้หอมๆค่ะ...เดินไปเดินมาเหงื่อทั้งตัวเลย เหนียวตัวไปหมดแล้วค่ะ” บีมบอก บิดตัวไปมาก้มมองร่างของตัวเองก็ยิ่งเน้นส่วนโค้งเว้า

“ได้...ได้ครับ” อิฐตอบ ก่อนที่บีมจะส่งยิ้มให้อีกรอบ

“คอยบีมแป๊บนึงน๊า...พี่อิฐขา” บีมบอก ทำเสียงออเซาะออดอ้อนจนอิฐถึงกับเหงื่อซึมออกมา แล้วบีมก็เดินออกมาจากที่อิฐนั่ง พอเดินออกห่างอิฐก็ได้โอกาสมองบั้นท้ายน่าขยำแบบเต็มๆตา อิฐไม่ได้คาดหวังอะไรนอกจากการมีโอกาสได้มอง แต่บีมคาดหวังมากกว่านั้นและพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มาซึ่งความจริง และบีมตั้งใจแล้วว่าผู้ชายที่น่าจะไว้ใจได้และจะช่วยพาบีมไปสู่ความจริงคืออิฐเท่านั้น...

จบตอนที่...5...