Lihim ni Kiko [M2M]

Kabanata XIX

“SIGURADO ka ba talaga sa gagawin natin, anak?” may bahid ng pangambang saad ng aking ama.

Nasa loob na kami ng kubo at nakaupo ito ngayon sa gilid ng katre habang hubo’t-hubad na nakabukaka. Samantalang ako ay nakaluhod na rin sa harapan nito at punong-puno ng pananabik itong pinagmamasdan. Busog na busog ang mga mata ko sa tanawin ng buong katawan nitong mala-trosong inukit at halos mamutok ang bawat kalamnan. Mula sa siksik sa laman nitong mga hita, binti, at braso, hulmadong walong-pirasong pandesal, at perpektong hugis na dibdib. Ngunit ang pinaka-sentro ng atensyon ay ang dambuhala nitong pagkalalake na katulad n’ya ay napakamaskulado rin — malaki, malusog, at maugat. Naghuhumindig at saludong-saludo ang higanteng ari nitong tila nakahain sa aking harapan.

“M-matagal na kitang pinagpapantasyahan, ‘tay. Hindi mo lang alam kung ilang taon kong ipinagdasal ang araw na ito. S-siguradong-sigurado ho ako,” nauutal ngunit puno ng kumpyansang bigkas ko rito.

Pilitin ko mang huwag kabahan ay hindi ko mapigilan ang aking sarili. Hindi pa rin kasi ako makapaniwalang nangyayari na nga ito. Matapos kong isiwalat ang pinakaiingatan kong sikreto rito kanina ay saka lamang ako tinablan ng kahihiyan. May saya akong nadarama dahil sa wakas ay nasabi ko na rin dito ang lihim na matagal ko nang ikinukulong sa aking sarili, ngunit napagtanto ko rin kung gaano pala katindi ang aking mga sinabi. Sumabog lang naman ako dala ng desperasyon kong matikman ito. Ni hindi ko na naisip ang mga nasabi ko rito. Kusa na lamang ang mga iyon na lumabas sa aking bibig nang manaig ang bugso ng aking damdamin at ang matagal ko nang kinikimkim na pagnanasa. Gayunpaman ay mas nangingibabaw pa rin ang kasiyahan sa akin. Kung hindi ko nagawa iyon ay marahil naghahanda na kami ngayon para sa pagbebenta ng mga kamoteng-kahoy sa bayan.

Hindi na ito nagsalita pa. Bagkus ay napakagat-labi na lamang ito at tila hinintay ang aking susunod na gagawin.

Kaya naman ay hindi na rin ako nag-aksaya pa ng oras at marahan kong sinakal ang higanteng sawa nito.

“Urghh...” mahina nitong daing nang mahawakan ko iyon.

Napansin ko ang biglaang pagbulwak ng malabnaw ngunit masaganang paunang-katas mula sa b****a nito. Mukhang bumulwak iyon dala ng biglaan kong pagpiga rito.

“P-pasensya na, anak. Kunin mo na lang ‘yung bimp- oooohhhh...”

Hindi na nito naituloy sasabihin nang dilaan ko iyon mula sa kalahating parte ng kanyang kahabaan paitaas.

Sinimot ko ang tumulo nitong katas. Nagawa ko iyong ipunin sa aking dila at walang pag-aalinlangang nilunok.

Kitang-kita ko ang bahagyang pagkagulat sa eskpresyon ng kanyang mukha. Mukhang hindi ito makapaniwalang may kakayahan akong gawin ang masagwang bagay na iyon. Iniisip nito marahil kung paano ko nakayanang lunukin ang sarili kong mga kapatid.

Ngunit hindi ako nagpatinag. Itinuloy ko lamang ang aking ginagawa at muli ko na naman iyong dinilaan upang siguruhing wala ni isang patak ng katas na matitira.

“H-hahh...” agad nitong ungol habang nakapikit.

Isang ngiti ang namuo sa aking mga labi.

“Masarap ba, ‘tay?”

Hinabol muna nito ang paghinga bago sumagot.

“S-sinong hindi masasarapan, anak?” hirap na hirap nitong tugon.

Nasiyahan ako sa aking narinig kaya nakangiti kong ibinilog ang aking dalawang palad sa naghuhumindig nitong sandata. Kahit dalawang kamay ko na ang nakahawak dito ay halos hindi pa rin iyon naging sapat upang matakpan ang kabuuan nito. Malaking bahagi pa rin ang lumalagpas mula sa aking palad.

Napahigpit ang hawak ko rito at napalunok ako nang marahan habang taimtim ko iyong sinusuri na tila isang kakatwang bagay. Ang laki-laki talaga nito. Ang taba. Ang haba. Halos sumabog na ito sa dami ng mga ugat na nakapalibot dito. Maganda rin ang pagkakatuli rito at napakaganda ng hugis. Prominente ang malaking guhit sa may bandang gitna na s’yang labasan ng likido. Ganitong-ganito ang mga b***t na nasaksihan ko sa malalaswang bidyo na ipinakita sa akin ni Louis. Tila mga higante sa sobrang lalaki. Kung namangha ako sa laki ng mga alaga nina Louis at Kevin, mas lalo naman dito. ‘Di hamak na mas malaki ito kumpara sa kanilang dalawa. Sa tantya ko ay umaabot ito ng humigit-kumulang siyam na pulgada at halos kasing-taba ng malaking pipino o ‘di kaya’y lata ng sardinas.

Unang beses ko itong nasilayan sa ganitong estado noong nagtalik sila ni Inay sa aming munting sala noong Huwebes ng gabi. At doon pa lamang ay halos mapanganga na ako sa pambihira nitong sukat. Hindi ko lubos akalaking mas may ikalalaki pa pala iyon nang husto sa malapitan. Ni minsan ay hindi sumagi sa aking isipan na mahahawakan ko ito nang ganito.

“Pambihira itong alaga mo, ‘tay. Pinaglihi ho yata kayo sa kabayo,” ang hindi ko napigilang saad sa kalagitnaan ng pagkamangha ko rito.

Nagpakawala ito ng mahinang tawa at saka ay nagsalita.

“Hindi ko maituturing na biyaya iyan, ‘nak. ‘Yan ang rason kung kaya’t bihira akong pagbigyan ng nanay mo.”

Muli akong napangiti rito.

“Huwag ho kayong mag-alala, ‘tay. Simula ngayon ay hindi n’yo na kakailanganin pa si Inay. Ako na ho ang papalit sa kanya.”

Marahan itong nag-iwas ng tingin. At makalipas lamang ang ilang segundo ay muli nitong ibinaling ang tingin sa akin.

“A-anak, kung pwede sana ay isang beses lamang itong mangyayari. Gagawin ko lamang ito dahil sa matinding pagmamahal ko sa ‘yo. Alam mong lahat ay kaya kong gawin at tiisin alang-alang sa ikasasaya mo. Ngunit maling-mali pa rin ito sa mata ng d’yos at ng nakararami. Pagbali-baliktarin man ang mundo ay ama mo pa rin ako at anak kita. Hindi ito nararapat at isang napakalaking kalapastanganan sa mata ng panginoon. Pagkatapos ng ating gagawin ngayon ay inaasahan kong ibabaon din natin ito kaagad sa limot. Kakalimutin natin ang mga nangyari sa kubong ito ngayong araw. At sana’y walang ibang makakaalam dito kundi tayong dalawa lamang. Huwag kang mag-alala dahil hinding-hindi magbabago ang pagtingin ko sa ‘yo, baby ko. Ako pa rin ang ama mong handang-handa kang mahalin nang walang ibang kapalit.”

Nalungkot man sa aking narinig ay pinili ko na lamang na ngumiting muli. Naiintindihan ko naman kung saan ito nanggagaling. Tama nga naman kasi ang mga sinabi nito. Sa katotohanan pa lamang na kaya nitong labagin ang kanyang prinsipyo at paniniwala alang-alang sa ikasasaya ko ay napakalaking bagay na. Ganoon ako kamahal ng aking ama. Sobrang laki ng pasasalamat ko rito hindi lamang dahil sa pagpayag nito sa nais kong mangyari kundi pati na rin sa hindi nito pandidiri sa kabila ng ginawang pag-amin ko rito. Kung ibang ama ito siguro ay marahil bugbog-sarado na ako ngayon.

“Naiintindihan ko po, ‘tay. Gagawin ko lang naman ho ito upang maranasan ang bagay na ito kahit isang beses man lang. Matagal ko na ho itong inaasam at kahit isang beses lang ay sapat na sapat na ho para sa akin. I-isa pa po, g-gusto ko ho kayong tulungan para kahit papaano’y maibsan naman ang kalungkutan n’yo dahil sa nagawa sa inyo ni Inay.”

Isang matamis na ngiti ang iginawad nito sa akin sabay gulo ng buhok ko.

“S’ya, gawin mo na ang lahat ng gusto mo sa katawan ng Itay,” ang tuluyan nitong pagpapaubaya.

Napakagat-labi ako at mas lalo pang napangiti.

Ilang saglit pa ay idinikit ko nang muli ang aking ilong sa naghuhumindig nitong alaga. Inamoy ko ang bandang tuktok ng korona nito na tila ba isa itong nakakaadik na gamot.

“Hmmm... ang bango, ‘tay,” paglalahad ko.

“‘Yung shampoo iyan ng nanay mo, anak. Hindi yata ako nakapagbanlaw kanina nang maayos. Gusto mo bang maghugas muna ako sa may poso? Nang hindi mo malasahan ang shampoo sa bibig mo.”

“Hindi na ho, ‘tay. Hindi rin naman ganoon kalakas ang amoy. Nakapagbanlaw naman ho yata kayo nang maayos. Mas mabuti na rin iyon para may flavor. Flower flavor katulad nung shampoo, hehe.”

Napailing ito.

“Ikaw talagang bata ka. Sige, ikaw bahala. Basta huwag kang magrereklamo mamaya kapag bumula iyang bibig mo, ah?”

Tumango na lamang ako at ipinagpatuloy na ang aking ginagawa.

Unti-unti kong ibinuka ang aking bibig at dahan-dahang nilamon ang kargada ng aking ama.

“Hooohhh...” Agad itong napapikit.

Marahan kong ipinasok sa aking bibig ang kahabaan nito. Mula ulo hanggang sa tuluyan akong kumalahati. Nagmistula akong isang sawang lumalamon ng biktima.

“P-pucha, anak... aahhh...” ang hindi nito napigilang ungol dahil sa ginawa kong pagpapagalaw ng aking dila sa loob. Teknik na natutunan ko mula kay Louis.

Hinigop ko muna iyon nang buong pwersa bago swabeng iluwa nang dahan-dahan.

“H-hahhhh... aaaahhhh...” Napalakas ang mga sigaw nito.

Paano’y habang isinasagawa ko iyon ay s’ya ring pagsayaw ng aking dila. Tila nililinis nito ang kanyang kahabaan sa loob ng aking bibig.

Nang tuluyan ko na iyong mailuwa ay agad na tumambad sa aking harapan ang basang-basa ng laway kong batuta.

Pumipintig-pintig pa iyon at tila nagmamakaawang susuhing muli.

Nabigla ako nang biglang may humawak sa aking ulo at pilit ulit akong ibinababa. Walang iba iyon kundi ang malaking kamay ni Itay. Hudyat na nabitin ito at nais na ituloy ko ang aking panunuso.

Mabilis na gumuhit ang isang ngisi sa aking mga labi.

Inilabas kong muli ang aking dila. Hindi na ako nag-aksaya pa ng oras at agad ko ring dinilaan ang tayong-tayong b***t mula sa bayag nito paakyat sa pinakatuktok.

“Aaaahhhh... g-ganyan nga, a-anakk...”

Nakatingala ito habang nakapikit at dinadama ang matinding sarap na aking dulot.

Sinimulan ko muling lamunin ang dambuhala nitong sandata ngunit sa pagkakataong ito ay mas mabilis ko na iyong naipasok sa loob ng aking bibig, malaki rin ang naitulong ng malapot na laway na nakabalot dito na nagmistulang pampadulas.

“Haaaagghhh...” marahas nitong daing.

Kung kanina ay kalahati lamang ang nalamon ko, ngayon ay halos madampian na ng ibabang bahagi ng aking labi ang kanyang bayag. Pumipintig-pintig ang maugat at dambuhalang tarugo sa loob ng aking bibig.

Mabilis ko iyong iniluwa nang makaramdam na ako ng paninikip ng paghinga.

Nagkalat ang aking laway at mas dumoble pa iyon sa dami kumpara kanina.

Habol-habol ko pa rin ang aking hininga. Hindi biro ang ginawa ko. Pinagkasya ko lang naman sa loob ng bibig ko ang jumbo hotdog na halos kasing-taba ng pipino.

“‘N-nak, kaya mo bang susuhin ang alaga ng Itay nang walang tigil? ‘Y-yun bang tipong dumedede. ‘Y-yun ang pinakagusto ko.”

Bumalik na ang aking paghinga nang maayos. Napangisi ako ritong muli.

“Roromansahin ko ho muna kayo bago ang bagay na iyon, ‘tay.”

“H-ha? Anong ibig mong sabi-”

Tumayo ako at napaupo sa tabi nito.

Mabilis kong hinawakan ang kanyang tarugo at marahan iyong sinalsal habang nakangiti.

“Hnnggmmhh...” Pumikit ito at nagpakawala ng mga halinghing.

“Masarap ba, ‘tay?”

Tumango naman ito kaagad.

“O-oo. P-pero mas sasarap pa ‘yan kung sususuhin mo uli- aaaahhhh...”

Hindi na nito naituloy ang sasabihin nang bigla kong sinuso kanyang kanang u***g.

“P-puchang gala, ang saraaappp... G-ganyan nga, anakkk... aaaahhhh...”

Para akong gutom na gutom na sanggol na walang habas na dumedede. Sinabayan ko iyon ng walang habas ding marahas na pananalsal dito.

“Ganitong pagdede muna ang gagawin ko, ‘tay,” saad ko sa kalagitnaan ng aking panunuso.

Dinilaan ko ang pasas nito gamit ang pinatulis kong dila. At saka sinuso itong muli.

“Haaaahhh aahhhh... aaahhhh aahhhh...”

Halos hindi ito magkamayaw sa kakasigaw. Sarap na sarap ito sa aking ginagawa.

Dala na rin ng malapot kong laway kaya’t madulas ang pagtataas-baba ko ng aking palad sa kanyang kahabaan.

“Masarap ho ba, ‘tay, huh?” panunudyo ko rito.

“O-oo, anakkk... aaahhh... s-sobraaaa haaaahhhh...”

Tila nababaliw na ito sa sarap. Mas binilisan ko pa ang pananalsal sa dambuhalang b***t nito at mas inigihan ang panunuso sa kanyang dibdib.

“Haaahhh... p-puchaaa... D-dahan-dahan lang, anakkk, at baka ako’y sumabooggg... aahhhh...” mala-halimaw nitong palahaw.

Nasaksihan ko kung paano tumulo ang laway nito habang nakatingala at nakapikit. Libog na libog na talaga ito.

Kaya’t sinamantala ko na ang pagkakataon at muli akong napaluhod sa harapan nito. Oras na upang ipakita rito ang tunay na galing ko. Tutuparin ko na ang kanyang nais at sa kanyang higanteng talong naman ako dedede ngayon.

Mabilis pa sa alas-kwatro kong nilamon nang buo ang b***t nito at walang habas iyong sinuso habang nakahawak sa magkabilaan n’yang hita.

“Aaaaahhhh haaaahhh aahhhh...” ang inasahan kong mga hiyaw nito. Hindi na halos maipinta ang kanyang itsura. Baliw na baliw ito sa matinding sarap.

Habang abala ako sa pagtaas-baba sa kanyang kahabaan ay sapilitan kong inabot ang pandesal at dibdib nito at marahas iyong hinimas-himas. Pinasadahan ko ng panghihipo ang buong katawan nito upang damhin ang mga iyon.

“G-ganyan ngaaaa, anakkk... aahhhh... s-sige langgg...”

Paminsan-minsan kong ginagawang lollipop ang korona ng ari nito sa kalagitnaan ng aking panenerbisyo. Sinisipsip ko ang kanyang buong lakas. At halos tumirik ang mga mata nito dahil doon.

Lamon-lamon ko ang buo nitong kahabaan. Bumubulwak na ang aking laway na tumutulo mula sa bibig ko patungo sa sahig. Maging ang aking leeg ay puno na rin niyon.

Determinado akong ipakita rito ang kakayahan kong magpaligaya. Nang sa gayon ay baka i-konsidera pa nitong masundan itong muli, taliwas sa kanyang sinabi kanina.

Para akong uhaw na uhaw na hayop at tila nagwawala. s**o kung s**o. Lamon kung lamon. Ipinapadama ko rito ang tunay na kaligayahan na sa akin n’ya lamang mararanasan.

Patuloy lamang ako sa pagchupa. Paminsan-minsan kaming nagkakatitigan habang ginagawa ko iyon. Basang-basa ko sa mga mata nito ang matinding sarap at kaligayahan. Sa sobrang tindi ng aking panunuso ay halos panay lamang ang pagtirik ng mga mata nito.

“S-sige paaa... Dumede ka lang, anakkk, aaaaahhh... Dede lang kay Itayyy... hahhhh...” wala sa huwisyo nitong mga ungol.

Umaalingawngaw sa maliit na kubo ang mga tunog ng aking laway at walang tigil kong pagsuso sa malaking b***t ng aking ama. Bukod roon ay hindi rin ito matigil sa kakahiyaw dala ng matinding sarap na nararamdaman.

Maya-maya pa ay namalayan ko na lamang ang mga kamay nito na humawak sa aking buhok.

Bigla itong bumangon mula sa pagkakaupo habang nakasaksak pa rin sa loob ng aking bunganga ang tarugo nito.

“Pasensya ka na, anak. Hindi ko na kaya. Ako naman ang kakantot ngayon,” ang nasabi nito.

Isinandal n’ya ang aking ulo sa may bandang gilid ng katre. Wala na akong ibang nagawa pa kundi ang magpaubaya na lamang.

“Maghanda ka, baby ko. Ipapasok ko na ang junior ng Itay sa lalamunan mooohhh... Argghhh...”

Agad akong napamulagat nang biglaan itong umulos.

“gwrokkk*”

Diretso sa aking lalamunan ang b***t nito. Hindi ako nakapaghanda roon kaya’t ganoon na lamang ang naging gulat ko.

Hindi pa man lumilipas ang ilang segundo ay nagsimula na ito sa pagkadyot.

“Aaahh aahh aahh ahhh hahhh aargghh aahhh...”

Kinantot nito nang marahas ang aking bunganga habang nakahawak sa aking ulo.

“Aaahh aahh hahhh ahhh... ang sarappp... aahhh aahhh hahhhh...”

Unti-unting bumilis ang ginawa nitong pag-atras-abante.

“*hwok hwok hwok hwok hwok gworkk hwok hwok*”

Pakiramdam ko ay winawarak nito ang loob ng aking lalamunan. Gusto kong masuka ngunit pilit ko iyong nilalabanan. Ayokong biguin ito. Handa akong magpaka-baboy rito.

“M-masarap ba, anak? Aaahh ahh ahh hahhh aahhh... H-hindi ba’t ito ang gusto mooo? Hahhh... ahhh ahhh...”

Nagsimula na itong pagpawisan at may tumulo na ring mga pawis nito sa aking mukha. Sinabayan pa iyon ng sarili kong luha, sipon, at laway. Naghahalo-halo na sa akin ang iba’t-ibang klase ng likido sa katawan. Halos maligo ako roon.

Nagpatuloy lamang ito sa walang-habas na pangangantot sa aking bunganga. Hindi alintana na halos makapusan na ako ng hininga. Wala rin naman akong reklamo ukol doon. Kahit pa halos mawasak na ang panga, bunganga, at lalamunan ko ay gustong-gusto ko pa rin ang ginagawa nito. Sinasabayan ko pa ang intensidad nito sa pamamagitan ng panghihigop at pagpapagalaw ng aking dila sa loob upang mas makapagbigay pa iyon ng matinding sensasyon at ibayong sarap.

Hanggang sa naramdaman ko na ang mas lalo pa nitong paninigas sa loob ng aking bunganga. Hudyat na lalabasan na ito.

“Heto na ‘kooo, anakkk... Tanggapin mo ‘tooo...”

Sinubukan nitong hugutin ang kanyang ari mula sa aking bibig ngunit mabilis kong nahawakan ang dalawang hita nito upang pigilan iyon.

“Aaaahhh aahh aahhh ahhhaaa aahhh hahhh aaahh aahhhh arrghhhh hahhh...”

Pumulandit ang masagana nitong mga t***d papasok ng aking lalamunan. Siyam na magkakasunod na pagsabog ang naganap at idineposito nito iyon lahat sa loob ng aking bibig.

Nalunok ko ang karamihan niyon ngunit dahil sa kasaganahan nito ay may iilang bumulwak at tumulo palabas.

Tuluyan na nitong hinugot ang naghuhumindig pa rin nitong b***t. Balot na balot ng pinaghalong laway at katas.

Kapwa kami hinihingal at naghahabol ng hininga. Halos makapusan ako ng hangin. Hindi ko akalaing nagawa kong magpigil nang ganoon katagal. Pakiramdam ko ay hihimatayin ako.

Napaupo na itong muli sa gilid ng katre habang hinihingal pa rin. Samantalang ako ay nanatiling nakaupo sa sahig at hindi ko pa rin mahabol-habol ang aking paghinga. Mukhang marami-raming hangin ang nawala sa akin. Napaka-delikado rin pala ng ginawa ko.

Ilang saglit pa ay naramdaman kong muli ang kamay nito. Ipinatong n’ya iyon sa aking balikat at marahang minasahe.

“A-ayos ka lang ba, anak?”

Marahan akong napatingin dito sa kalagitnaan ng aking paghinga. Tumango na lamang ako bilang pagsang-ayon at muling ibinaling ang atensyon sa paghahabol ng hangin.

Bigla itong tumayo at naglakad ngunit masyado akong pagod upang lingunin pa ito kung saan ito tutungo.

Maya-maya ay naramdaman ko ito sa aking likuran. Marahan itong lumuhod sabay abot sa ‘kin ng isang baso ng tubig.

“Heto, uminom ka muna.”

Tatanggapin ko na sana iyon mula sa kanyang kamay ngunit ito na mismo ang nagpainom sa akin.

Pagkatapos kong uminom ay inilapag nito sa katre ang baso sabay abot ng bimpo. Pinunasan nitong muli ang aking mukha at leeg katulad ng ginawa nito kanina matapos akong umiyak.

“Pagpasensyahan mo na ang Itay, anak, ah? Hindi ko kasi napigilan. Tila wala rin ako sa tamang huwisyo kanina.”

Sa wakas ay unti-unti na ring lumuwag ang aking paghinga. Nginitian ko ito sabay hawak sa malaki nitong braso.

“A-ayos lang, ‘tay. Ang importante ho ay nasarapan at napasaya ko kayo.”

Ngumiti rin ito sa akin at natapos na rin itong magpunas. Nagpahid rin ito ng kanyang pawis at matapos iyon ay inilagay na nitong muli ang bimpo sa ibabaw ng katre.

“Hindi ko iyan tatanggihan, anak. Napakagaling mo nga. Masyado kang bihasa sa bagay na iyon. Saan mo pala iyon natutunan?” Sinamahan ako nito sa pagkakaupo sa sahig.

Bahagya akong nagulat sa naging tanong nito kaya’t umiwas ako rito ng tingin.

Hinawakan naman nito ang aking balikat.

“May nobyo ka ba, anak?”

Marahas akong napalingon dito sabay iling nang mabilis.

“W-wala po, ‘tay, ‘no!”

Bigla naman itong natawa.

“Ayos lang naman kung meron o nagkaroon ka na ng ganoon. Hindi naman siguro iyon nakakasagabal sa pag-aaral o sa buhay mo. Wala iyong problema sa akin.”

Napatingin ako sa sahig sabay simangot. Tutal ay nasabi ko na rin lang ang lahat-lahat dito ay oras na rin siguro upang ikwento ko rito ang tungkol kay Louis. Magkaibigan na lang naman kami ngayon ng kaklase kong iyon at para mabawasan na ang mga dala-dala kong sikreto ay mas mainam na ipaalam ko na rin iyon kay Itay.

“A-ah, ‘t-tay, naalala n’yo ho ba si Louis? ‘Y-yung kaklase ko hong pinuntahan ko ang bahay upang gumawa ng aming reporting?”

Sandali itong napaisip.

“Ah, ‘yung taga-Maynila ba? H-huwag mong sabihing...”

Tumango ako.

“Opo, s’ya po ang nagturo sa akin ng bagay na iyon. A-ang dami n’ya hong pina-panood na malalaswang bidyo sa akin. At doon ko ho nakuha ang ilang mga ginawa ko sa ‘yo kanina.”

Umiling-iling ito.

“Kaya pala ginabi ka na ng uwi noong araw na iyon, ah. May palusot ka pang paggawa ng reporting eh iba naman pala inaatupag ninyo.”

Muli akong napayuko.

“P-pasensya na po kayo, ‘tay.”

“O, ba’t ka humihingi ng pasensya?”

Tumingin akong muli rito.

“K-kasi ho, n-nagawa ko ang malaswang bagay na iyon.”

Huminga ito nang malalim at saka inakbayan ako.

“Hindi ako galit sa ginawa mong iyon, anak. Ngayon pa ba ako magagalit matapos ang pinagsaluhan natin kanina? Normal lang naman sa kabataan ang pagiging malibog. Maging ako noong nasa edad mo eh aktibo na rin sa bagay na iyon. Basta ba ‘wag lamang magpapasobra ay walang mali roon. Ang pinag-alala ko lamang ay ‘yung anong oras ka nang umuwi. Alam mo namang maraming ahas sa ‘ting daanan tuwing gabi, ‘di ba? Isa pa ay nag-alala lamang ako at baka mapa’no ka pa ng mga masasamang-loob.”

Kaagad akong napangiti dahil sa nabanggit nito. Pinulupot ko ang aking mga braso sa kanyang katawan.

“Salamat sa pag-intindi, ‘tay. Huwag ho kayong mag-alala dahil una’t huling beses na rin naman ho iyong gano’ng oras na akong uuwi.”

“Aasahan ko ‘yan.” Hinimas nito ang aking likod.

Nanatili kami sa ganoong posisyon sa loob nang halos isang minuto hanggang sa muli itong magsalita.

“S’ya, maghanda na tayo sa ‘ting pag-alis at anong oras na. Ibebenta pa natin sa bayan ‘yung mga kamoteng-kahoy.”

Kumalas na ako sa pagkakayap dito at napatayo na ito.

Dahil sa biglaan nitong pagtayo ay naging magka-lebel kami ng kargada nito. Saka ko lamang napansing matigas pa rin pala ito. Hindi na ito ganoon katigas katulad ng kanina ngunit kapansin-pansin pa rin ang laki niyon.

Hindi ko napigilan ang aking sarili at bigla ko iyong hinawakan. Pinaglaruan ko ang nakalaylay nitong bayag na mukhang sagana pa rin sa t***d kahit napakarami ng pinalabas nito kanina.

Hindi ito pumalag o umiwas at napangisi lamang sa akin.

“Masyado mo yatang inaabuso ang kabaitan ko, anak, ah.”

Inilahad nito ang kanyang kamay upang tulungan akong tumayo.

Tinanggap ko naman iyon at tumigil na rin ako sa paghawak sa alaga nito.

Nang makatayo na rin ako ay saka ko lamang ito sinagot.

“Ang ganda ho kasi ng b***t ninyo, ‘tay. Kasing-gwapo at maskulado n’yo ho. Bagay na bagay sa inyo.”

Muli kong sinipat ang kargada nitong tayong-tayo na at hinawakan ulit iyon.

“Oh, gusto pa ata ng round 2, ‘tay, oh,” biro ko rito.

Napatawa naman ito nang bahagya at saka hinawakan ang aking kamay upang tanggalin ito mula sa pagkakahawak sa kanyang alaga.

“Kung pwede lamang, anak. Ngunit kailangan na nating umalis dito. Mahirap na at baka gabihin pa tayo.”

Naglakad na ito patungo sa may aparador at kinuha ang kanyang susuotin.

Napaisip naman ako sa isinagot nito kaya mas lalo pang namuo ang mga ngiti mula sa aking mga labi.

Nagpunas itong muli ng katawan bago magsuot ng mga damit. Dumiretso naman ako sa may poso upang maghilamos ng mukha at leeg. Mahirap na at baka mangamoy t***d at laway ako mamaya.

Habang nasa kalagitnaan ng paglilinis ay hindi ko napigilang kiligin sa naging pahayag nito kani-kanina lang. Kung ganoon ba ay may tsansang pagbibigyan ako nitong muli? Sana naman ay naging sapat ang ipinamalas kong galing sa panunuso rito kanina. Halos mamatay lang naman ako at makapusan ng hangin para lamang doon.

Nang matapos akong maghilamos ay pumasok na akong muli sa loob ng kubo. Doon ay naabutan ko si Itay na naghahanda na ng aming mga dadalhin sa bayan at pauwi. Nakabihis na rin ito ng damit.

Nagbihis na rin ako ng panibagong damit. Nag-ayos pa muna ako ng sarili at nagsuklay. Medyo nagulo rin kasi ito kanina. May kahabaan kasi ang buhok kong medyo maalon.

Makalipas ang ilang minuto ay handa na rin kami sa aming pag-alis. Magkasabay na kaming lumabas ni Itay ng kubo bitbit ang kanya-kanya naming dadalhin. Nakasabit sa kanyang likuran ang tiklis o malaking basket na naglalaman ng mga kamoteng-kahoy, at nasa akin naman ang walang lamang water jug at ang ilang maliliit na gamit katulad ng mga baunan. Bukod pa roon ay nasa akin din ang timbangan. May suot naman akong bag kaya hindi ako nahirapan sa pagdadala ng mga iyon.

Ikinandado na ng aking ama ang maliit na kubo. Tahimik ko itong pinagmamasdan habang isinasagawa n’ya iyon.

Nang masigurong maayos na ang pagkaka-kandado ay bigla na lamang ako nitong kinindatan bago magsimulang maglakad.

Abot-tenga ang mga ngiti ko dahil sa matinding kilig at sinundan ko na rin ito.

Tinawid na naming muli ang mahahabang hanay ng mga pilapil upang magtungo sa bayan.

Hindi pa rin naaalis sa aking mukha ang mga ngiti. Huling-huli talaga ni Itay ang bawat kiliti ko. Mukha na akong ewan ngayon at nakangiting naglalakad nang walang dahilan. Kung may ibang tao rito siguro ay pagkakamalan na akong may sira sa ulo.

Napatingin ako sa aking harapan at tumambad ang malaking basket kaya hindi ko ito masyadong nakikita.

Muli kong sinariwa sa loob ng aking isipan ang mga naging kaganapan ngayong araw. Napakaraming nangyari sa loob lamang ng isang araw. Sa tanang buhay ko ay hindi ko inaasahang matutupad ang matagal ko nang pinapangarap. Natikman ko na rin sa wakas ang aking ama. Pinagbigyan nito ang pinakaaasam-asam ko. Ganoon ako nito kamahal. Hindi ko akalaing tatanggapin pa rin ako nito sa kabila ng matitinding rebelasyong ibinunyag ko rito kanina. Sa totoo lang ay kaya lang naman ako nagkaroon ng lakas ng loob na sabihin ang mga iyon ay dahil alam ko sa aking puso’t isipan na maiintindihan pa rin ako nito kahit anong mangyari. Alam na alam kong walang makakatalo sa pagmamahal nito sa akin.

Sana lamang talaga ay masundan pa ang bagay na iyon. Pakiramdam ko ay hindi pa tapos ang aking tungkulin. Kailangan ko pang iparanas dito ang mga bagay na nararapat sa kanya. Ang ibayong sarap na ako lamang ang may kakayahang magbigay. Gagawin ko ang lahat upang maagaw ko si Itay sa taksil n’yang asawa.

Sa wakas ay natapos din naming tawirin ang mga pilapil. Nasa masukal na daanan na kami ngayon patungo sa bayan. Mas binilisan ko pa ang paglalakad upang masabayan ko ang aking ama.

“‘Tay,” nakangiting banggit ko rito.

Napatingin naman ito sa akin at ginantihan din ako ng matamis na ngiti. Nakaramdam ako ng kaginhawaan nang masilayan kong muli ang napaka-gwapo nitong mukha.

“Pagod ka na ba?”

Umiling ako.

“Hindi pa ho.”

Ngumiti na lamang ito at muli nang ibinaling ang atensyon sa dinaraanan.

Nanatili kaming tahimik sa loob ng ilang minuto. Nakakabinging katahimikan ang pumagitan sa aming dalawa. Tanging mga huni at pag-awit ng mga ibon at ang pagkaluskos ng mga tuyong dahon na aming natatapakan ang naghari sa buong paligid. Kaya naman ay naisipan ko ulit itong kausapin.

“A-ah, ‘tay,” tawag ko rito sa mahinang boses. Mukhang malalim ang iniisip nito.

Lumingon lamang ito sa akin at naghintay ng aking sasabihin.

“P-pasensya na po pala sa nagawa kong paninigaw sa inyo kanina.”

Ipinatong nito ang kanyang kamay sa aking ulo upang guluhin ang buhok ko.

“Ayos lang ‘yun, anak. Naiintindihan kita. Kung hindi mo iyon ginawa ay baka nakakulong pa rin ang bagay na iyon sa loob ng isipan mo, sinasarili at walang ibang mapagsabihan tungkol doon. Mabuti na rin iyon nang mabawasan ang mabibigat na pasan-pasan mo sa loob ng iyong damdamin.”

Tipid lamang ako ritong ngumiti.

“I-isa pa po pala sa mga rason kung bakit ako humihingi ng tawad, ‘tay, ay dahil nagkaroon po kayo ng karanasan sa kapwa ninyo lalake nang dahil sa ‘kin. Alam ko naman hong tuwid kayong lalake kaya hindi n’yo gugustuhing makipagtalik sa katulad ng sa inyo ang kasarian,” salaysay ko rito habang nakatingin sa ibaba.

Narinig ko ang marahan nitong pagtawa.

“At sino namang nagsabing wala pa akong karanasan sa kapwa ko lalake?”

Bigla ako ritong napaangat ng tingin.

“P-po?” ang tanging nasambit ko na lamang.

Nakatingin pa rin ito sa aming dinaraanan.

“Tutal at nasabi mo na rin naman ang lahat ng pinakaiingatan mong lihim ay nararapat lamang siguro na sabihin ko na rin sa ‘yo ang matagal ko nang sinasariling sikreto. Maging ang Inay mo ay hindi rin iyon alam.”

“A-ano pong ibig n’yong sabihin, ‘tay?” gulong-gulo ko pa ring tugon dito. Hindi ko inaasahan ang naging rebelasyon nito.

“Alam mo naman sigurong si Lolo Tasyo at si Itay lamang ang nagpalaki sa akin, ‘di ba?”

Tumango ako rito.

“Ang totoo n’yan ay si Lolo Tasyo lamang talaga ang bukod-tanging nagpalaki at gumabay sa akin mula pagkabata hanggang sa naging kamatayan n’ya. Dumating lamang si Itay sa buhay ko noong trese-anyos na ako. Galing s’ya noon ng Maynila upang mag-trabaho. Nalugi raw kasi ang pinagtatrabahuan n’ya roon kaya’t kinailangan n’yang umuwi upang dito na sa probinsya pumirmi at manirahan.”

Tahimik lamang akong nakinig sa ikinu-kwento nito.

“Nu’ng dumating si Itay sa bayan kung saan pa kami noon nakatira ni Lolo Tasyo, akala mo’y si Elbis Presley, eh. Pinagkakaguluhan ng kababaihan dahil sa taglay nitong kapogian. Macho gwapito rin kasi iyon at talaga namang matinik sa mga chiks at binabae.” Napangiti ito.