Lihim ni Kiko [M2M]

Kabanata XVIII (cont.)

Matapos ang madamdaming tagpong iyon ay tuluyan na rin itong tumigil sa pag-iyak at nag-ayos ng sarili. Ako naman ang nagpunas ng mga luha nito. Kapwa na naming naipagtapat sa isa’t-isa ang aming mga mabibigat na dala-dala sa loob lamang ng isang araw. Kahit pa hindi ko talaga lubusang nasabi sa kanya ang lahat.

Tahimik naming tinapos ang aming pananghalian. Sa una ay hindi pa ito masyadong kumikibo ngunit agad rin namang bumalik ang sigla nito nang simulan ko itong kausapin.

Sa totoo lang ay hindi pa rin ako makapaniwalang magagawa iyon ni Inay. Pinaniwala kami nitong isa s’yang butihing asawa at ina ngunit nasa loob pala ang kulo nito. Halos hindi ko matanggap ang pagiging prosti nito sa kabila ng kanyang tungkulin bilang asawa ni Itay. Mas lalong hindi ko ito mapapatawad dahil sa pangangabit nito. Magsisinungaling ako kapag sinabi kong walang bahid ng galit ang nararamdaman ko para sa kanila nung lalaki n’ya ngayon. Galit na galit ako dahil sa ginawa nilang panloloko ng Raul na iyon sa aking ama. Hindi nararapat na lokohin nila ng ganoon si Itay. Si Itay na walang ibang ginawa kundi ang maging mabuting asawa at ama para sa amin. Ito ang kahuli-hulihang taong karapat-dapat na makaranas ng ganoon.

Si T’yong Raul ay kumpare ni Itay at isa sa mga naging kaibigan nito simula pagkabata. Katunayan ay Ninong din ito ng aming bunso na si Karl. May kaya ito at s’yang may-ari ng pinakamalaking bigasan sa bayan kung saan din kami madalas na bumibili. Base sa mga narinig ko ay hiwalay raw ito sa asawa at may tatlong anak na nakatira sa siyudad kaya mag-isa lamang itong naninirahan sa kanyang bahay. Wala namang naging problema si Itay rito. Magiliw at likas na palabiro ang pagkaka-kilala ko rito noon. Kaya hindi ko lubos-akalaing ito pala ang aahas sa aming pamilya. Patunay na hindi sapat ang matagal na pagsasama at pagkakaibigan upang masukat ang tunay na pagkatao ng isang tao.

“Ayos na ho ba kayo, Itay?” tanong ko sa aking amang nakatayo ngayon sa may pintuan habang nakatanaw sa labas ng kubo.

Katatapos lamang naming kumain kaya nagpapatunaw muna kami ng aming t’yan.

Agad ako nitong nilingon sabay ngiti.

“Ayos lang ako, anak. ‘Wag mo akong alalahanin.”

Muli na nitong ibinaling ang paningin sa labas habang nakatayo pa ring nakahalukipkip sa may pinto.

Dahan-dahan ko itong nilapitan.

“Gusto n’yo ho bang ako na lang muna ang magbenta nung mga kamoteng-kahoy sa bayan? Medyo kaunti lang naman ang mga ibebenta natin ngayong araw kumpara noong una kaya kakayanin ko naman ho siguro iyon. Nang makauwi na rin ho kayo sa bahay upang makapagpahinga nang maayos.”

Napansin ko ang biglaan nitong pagngiti sabay lingon muli sa akin.

“Ito talagang baby ko. Masyadong mabait sa ‘kin.”

Tuluyan na ako nitong hinarap.

“Sa tingin mo ba hahayaan kitang gawin iyon?” Kinurot nito nang marahan ang aking ilong.

Napatingin ako sa sahig habang kinakamot ang aking leeg.

“P-pero kasi, ‘tay... P-paano ho kung makasalubong ninyo roon sina Inay at T’yong Raul?”

Tumawa lamang ito nang mahina.

“Eh paano kung makasalubong mo rin ang mga iyon? Handa ka naman bang harapin sila matapos ang mga nalaman mo?”

Hindi na ako nakasagot pa. Nga naman. Madalas pa naman akong mautal at nagiging tuod tuwing kinakabahan. Ngunit kaya ko naman siguro iyong labanan para kay Itay.

“Huwag kang mag-alala. Para sa’n pa’t namumutok itong mga masel ng Itay kung hindi ko lang din mabibigwasan ‘yang T’yong Raul mo?” Ipinagyabang nito ang malalaking braso.

Napangiti lamang ako nang pilit sa sinabi nito. Alam ko naman kasing hindi n’ya iyon kayang gawin.

“Biro lang, anak. S’ya, maghanda na tayo sa pag-alis natin. Mahirap na kung maabutan pa tayo ng dilim mamaya pauwi.”

Halos mapatalon ako sa gulat nang bigla na lamang nitong pinalo nang mahina ang aking pang-upo bago maglakad palayo.

Marahas akong napalingon dito dala ng matinding gulat. Nagtungo ito sa harapan ng maliit na aparador at mukhang naghanap ng maisusuot. Kaswal itong sumipol ng kanta, hindi alintana ang aking pamumutla at paninigas dahil sa kanyang ginawa.

Napalunok na lamang ako at muling napaisip sa nangyari. Alam ko namang pabiro lamang iyon ngunit hindi ko mapigilang makapag-isip ng kung anu-ano at lagyan iyon ng malisya. Unang pagkakataon din kasi iyong ginawa sa akin ni Itay. Si Inay lamang ang ginagawan n’ya ng ganoon tuwing nagbibiruan silang dalawa. Hindi nga naman kasi normal na hawakan o paglaruan ang pwet ng isang tao kung hindi mo naman ito kabiyak o kasintahan.

“Maliligo muna ako sa may poso, anak. Mahirap nang mangamoy-pawis mamaya sa bayan. Baka isipin nung kabit ng nanay mo na nakakalamang s’ya sa ‘kin,” tawa nito matapos makahanap ng susuotin.

“S-sige ho, ‘tay,” pagsang-ayon ko rito.

“S’ya, hindi ka ba sasabay?”

Nanginginig akong umiling.

“M-mamaya na lang ho siguro p-pagkatapos ninyo.”

Kaagad itong ngumisi.

“Sus, huwag ka nang mahiya. Para namang hindi mo pa ako nakitang hubo’t-hubad.”

Namilog ang aking mga mata dahil sa narinig ko mula rito.

“H-ho?”

At halos lumuwa ang mga iyon nang bigla na lamang nitong magkasabay na hinubad ang suot na kupas na pantalon pati na ang brief nito.

Bumuyangyang ang higante nitong pagkalalakeng bagama’t bahagyang tulog pa ay halos kasing-taba na ng pipino. Bilad na bilad ang buong katawan nito ngayon mula ulo hanggang paa. Malayang tumambad ang nagyayabang nitong dibdib, kumpleto at hulmadong abs, at namumutok na mga braso at hita.

Wala na akong ibang nagawa kundi ang mapanganga na lamang dala ng matinding gulat. Hindi ako makapaniwala sa nangyayari. Tila nasa loob ako ng napakagandang panaginip.

“Oh, wala ka bang ibang sasabihin tungkol sa katawan ng Itay? Hindi ba ito ang pinapangarap mo?” panunudyo nito habang pinapagalaw ang kanyang mga dibdib.

Napalunok ako ng buo dahil tila matutuyuan na ako ng laway sa aking lalamunan. Ni isang salita ay walang lumalabas mula sa aking bibig dahil wala akong maisip na sasabihin dito.

Lumakad na ito patungo sa likuran ng kubo kung saan naroon ang maliit na poso. Napapalibutan naman iyon ng may kataasang mga damo kaya walang makakakita rito kahit pa nakahubo ito. Isa pa ay may kalayuan ang pinakamalapit na kabahayan at sakahan mula rito kaya malaya nitong magagawa ang lahat.

Kusang humakbang ang aking mga paa at kaagad ko rin itong sinundan.

Tuluyan na itong nakalabas at napatayo naman ako sa may pintuan upang muli itong panoorin.

Nang dahil sa liwanag ng araw ay kitang-kita ko ang bawat detalye ng mala-troso nitong pangangatawan. Talaga namang namumutok ang bawat parte ng kalamnan nito. Hindi ko alam na may mas ikakaganda pa pala iyon sa ilalim ng arawan.

Tahimik lamang kaming nakatingin sa isa’t-isa. Hanggang sa bigla itong muli magsalita.

“Sinasabi ko nga ba’t ikaw ‘yung naaninagan ko sa may likod-bahay noong gabing nagpamasahe ako sa ‘yo, eh. Sa tingin mo ba hindi kita nakita?” nakangiti nitong banggit.

Sandali naman akong nag-iwas ng tingin ngunit muli ring ibinalik sa kanya.

Nagsimula na ito sa pagbomba ng tubig mula sa poso. Dahil dito ay mas lalo pang umigting ang mga ugat at masel sa buong katawan nito. Mula sa braso, hita, at dibdib. Maging ang pwet nitong matambok ay naninigas din.

“Ayos ba, anak?” bigla nitong sabi bago patigasin at ibida ang kanyang mga braso. “Mag-enjoy ka lang sa panonood.”

Katulad ng sinabi nito ay dahan-dahan nga akong napaupo upang mapagmasdan ko ito nang mas komportable.

“Alam kong matagal-tagal mo na rin akong binobosohan, anak. Ramdam ko rin ang tensyon mo tuwing nakikita mo akong nakahubad. Pasensya na at ngayon lang kita napagbigyan upang malaya akong mapagmasdan. Huwag kang mag-alala dahil normal na paghanga lamang iyan. Naiintindihan kita. Balang araw ay magkakaroon ka rin ng katawan na katulad ko.”

Nang mapuno na nito ang balde ay kumuha ito ng tabo at agad na binuhusan ang sarili.

Nagmistula itong nangingintab na ginto dahil sa repleksyon ng araw sa buong katawan nitong basang-basa.

“Hooh! Ang lamig! Brrrr...” ang hindi nito napigilang sigaw sabay alog ng sarili na tila isang aso.

Kaya naman ay napatawa ako nang mahina.

Napansin n’ya naman iyon.

“Anong nginingiti-ngiti mo d’yan?” usisa nito habang naglalagay ng shampoo sa buhok.

“W-wala ho. P-para ho kasi kayong aso, ‘tay. Malaking aso,” ang natatawa ko ritong sambit.

“Ah, gano’n? Aso pala, ah. Ganto ba? Awooooo... *huff huff huff huff*”

Hindi ko napigilang mapahalakhak dahil sa ginawa nito. Muli kasi nitong inalog ang sarili at inilabas pa ang kanyang dila. Na para bang wala itong higanteng lawit na nakabitin dito ngayon. Napakaisip-bata nito talaga.

Nagbanlaw na ito at laking gulat ko na lamang nang tumakbo ito patungo ito sa aking gawi.

“Rawrrr... nandito na ang malaking aso!”

“Aaah!” malakas kong tili nang bigla na lamang nitong ibilog ang mga braso sa aking katawan at sapilitan akong hinila patungo sa may poso.

“Ayaw mo palang maligo, ah? Pwes, ako ang magpapaligo sa ‘yo.”

Kumuha ito ng isang tabo ng tubig at agad iyong isinaboy sa akin.

“‘Tay naman, eh!” pabiro kong reklamo rito ngunit muli akong napaiwas nang sabuyan ako nitong muli.

“Walang tatay-tatay dito. Malaking aso ako ngayon, hindi ako ang tatay mo.”

“Kyaaah!” muli ko na namang tili dahil sa pangatlong pagsaboy ng tubig na ginawa nito.

Upang makaiwas dito ay nagtatatakbo ako kaya’t mabilis din ako nitong hinabol habang may hawak-hawak na tabong naglalaman ng tubig.

Nagpatuloy lamang kami sa paglalaro at habulan. Para kaming mga batang paslit na walang ibang iniintindi kundi ang maglaro at wala nang iba pa. Hiyawan. Asaran. Sabuyan. Naglaro kami nang naglaro sa ilalim ng araw hanggang sa mapuno ang aming mga puso ng matinding kasiyahan.

Ilang beses ko ring naramdaman ang kargada nitong dumidikit sa aking damit tuwing naabutan n’ya ako. At dahil basa ang mga iyon ay parang direkta na rin itong nahahawakan.

Hangang sa napatigil ako sa pagtakbo at unti-unting nalusaw ang aking mga ngiti nang masilayan ko iyong tayong-tayo na. Mas lalo pa itong lumaki kumpara kanina.

Nagkatitigan kami ng aking ama ngunit mabilis n’ya rin iyong pinutol at tinakpan ang alaga gamit ang isang kamay.

“P-pasensya na, anak. Hindi ko napigilan. Normal na reaksyon lamang ito kapag dumadampi ito sa ibang bagay.” Napakamot ito ng kanyang batok at tila nahihiya.

Ngunit imbes na sumagot ay kaagad ko itong nilapitan at sinakal ang kanyang kargada.

Ramdam na ramdam ko kung paano itong mas tumigas nang lubusan nang ibilog ko na ang aking buong palad rito.

“A-a-anak, a-anong ginagawa mo?” tila napaso ito at bigla na lamang lumayo sa akin. Muntikan pa akong mawalan ng balanse dahil may kalakasan ang pagkalas na ginawa nito.

Medyo naguguluhan man ay nagawa ko pa rin itong sagutin dala ng pagka-dismaya.

“H-hindi ho ba ito ang gusto ninyo?”

“A-ano? H-hindi. Bakit ko naman ito gugustuhin gayong anak kita?” nakakunot-noo nitong sabi. Mukhang naguguluhan din ito sa nangyayari.

“H-ho?” ang nasabi ko na lamang.

Hindi na ito nagsalitang muli at nanatili lamang nakatingin sa akin nang may hindi ko maipaliwanag na ekspresyon sa mukha.

“E-eh, k-kung gano’n ay b-bakit ho kayo naghubo sa harapan ko?” nanginginig kong sambit dito.

Napabuntong-hininga ito nang malalim.

“Ang buong akala ko kasi ay humahanga ka lamang sa katawan ng Itay, anak. Inspirasyon sa pagpapalaki rin ng katawan at maging katulad ko balang araw. Madalas mo kasi iyong banggitin sa akin, hindi ba? Kaya naman naisipan kong ipakita sa ‘yo ang buong katawan ko nang mas lalo kang magkaroon ng motibasyong gawin iyon.”

Unti-unting nagbadya ang aking mga luha.

“E-eh, b-bakit n’yo ho pinapakita sa ‘kin ‘yang alaga ninyo?” malungkot kong banggit dito.

Lumabo na ang aking paningin. Tuluyan na akong napaluha. Pinaghalo-halong hiya, sabik, kaba, pagkagulo, at galit ang nararamdaman ko ngayon. Hindi ko inaasahan ang mga sinabi nito matapos akong bigyan ng motibo. Pakiramdam ko ay pinaglaruan lamang nito ang damdamin ko.

“Naisip ko naman kasing pareho lamang tayong lalake. Normal lang iyon sa mga kalalakihan. Minsan nga ay sabay-sabay pa kaming naliligo ng mga lalaking ka-trabaho ko sa plantasyon matapos ang buong araw na pagbibilad sa arawan.”

Nagpatuloy lamang ako sa paghikbi at hindi na inintidi ang naging paliwanag nito. Umasa lamang pala ako. Buong akala ko naman ay pagbibigyan na ako nito. Iba pala ang pagkakaintindi nito sa sitwasyon. Hindi nito lubusang naintindihan ang nararamdaman ko.

“Kiko, anak, tapatin mo nga ang ako. B-bakla ka ba?”

Napaangat ako rito ng tingin.

“Hindi lang ako basta bakla, ‘tay, pinagnanasaan pa kita! Matagal na kitang gusto. Matagal ko nang gustong-gustong masuso ang b***t mo. Matagal ko nang pinagpapantasyang makantot mo ako. Bawat gabi hinihiling ko sa d’yos na sana ako na lamang ang katabi mo sa kabilang kwarto at hindi si Inay. ‘Yung paghingi ko ng tawad sa ‘yo kanina? Nang dahil iyon sa mga pambobosong ginawa ko sa ‘yo! At hindi iyon dahil sa gusto kong magkaroon ng katawan na katulad mo, kundi dahil gustong-gusto kong matikman ang katawan mo mismo!”

Tuluyan na nga akong sumabog. Sa wakas ay nailabas ko na rin ang pinakaiingatan kong lihim sa aking ama. Lihim na matagal ko nang itinatago sa aking sarili. Tila bumagsak ang lahat ng pader na aking itinayo sa loob nang napakahabang panahon sa isang iglap lamang.

Takot na takot ako sa kahihinatnan nito. Wala nang balikan ‘to dahil isiniwalat ko na rito ang lahat-lahat. Ngunit mas natatakot akong hindi ko masabi sa kanya ang tunay kong nararamdaman bago matapos ang araw na ito.

“A-anak,” wika n’ya, may bahid ng kalungkutan at pagkagulo sa kanyang tinig. “M-mali iyang nararamdaman mo.”

“Walang mali kung ito mismo ang ipinagkaloob sa akin ng d’yos, ‘tay. Kung mali man itong nararamdaman ko, hindi ko iyon pagkakamali kundi pagkakamali n’ya dahil ito ang ibinigay n’yang damdamin para sa ‘kin.”

Bahagya akong nagulat sa aking mga binitawang salita. Napagtanto kong ito rin pala ang mga sinabi sa akin ni Kevin nang magtapat ito ng kanyang nararamdaman para sa akin. Hipokrito na kung hipokrito. Ngunit pareho lamang kami ng nararamdaman. Sa magkaibang tao nga lang.

“B-baby ko, naririnig mo ba ang mga sinasabi mo? H-hindi na ikaw ‘yan.”

“Akong-ako pa rin ‘to, ‘tay. Ito ang tunay na ako. Ito ang tunay na Kiko. Sawa na ako sa pagsunod sa kung ano ang tama. Buong buhay ko ay palagi akong nagpipigil ng damdamin ko. Ginawa ko ang lahat upang maging isang mabuting anak dahil sa mga itinuro mong asal sa ‘kin. Ngunit sa likod niyon ay nagkukubli ang totoong ako. Ang anak mong hindi mo lubusang kilala. Ang anak mong hayok na hayok sa laman ng kalalakihan. Lalong-lalo na sa ‘yo.”

Napaluhod ako sa harapan nito at idinikit ang aking mukha sa kargada nitong tuluyan na palang lumambot. Ngunit dahil sa laki nito ay halos kasing-laki pa rin ito ng buong mukha ko.

Hindi ito umalma sa aking ginawa kaya’t mas lalo ko pang ibinaon ang aking mukha rito. Dahilan upang biglaan itong mabuhay muli.

“Hayaan mo akong tulungan kang gantihan si Inay, ‘tay. Hindi pwedeng s’ya lamang ang may karapatang sumaya kasama ang kabit n’ya. Ipaparanas ko sa ‘yo ang tunay na nararapat sa isang katulad mo, kung hahayaan mo lamang ako.”

Napansin kong tumutulo na pala ang paunang-katas nito kaya marahan ko iyong sinalo sa aking dila.

Nanatili pa rin itong nakatayo na parang tuod habang nakakunot pa rin ang mga noo.

“P-pumasok tayo sa loob,” bigkas nito na halos ikatalon ko sa sobrang tuwa.