Ayak seslerini duydum.
Baran içeri girdiğinde gözlerimi kapatmıştım, sanki beni görmezse bu kabus biraz daha geçerdi. Ama yanımdaki sandalyeye oturduğunu hissettiğimde kaçışın olmadığını anladım.
Bir süre konuşmadı. Sadece nefes alışını duydum.
Sonra sesi, beklediğimden daha yumuşak çıktı:
“Serdar Asilsoy, ha?”
Gözlerimi açıp ona döndüm. Yüzü gölgelerin içinde kalıyordu ama bakışları sabitti. İçinde hem öfke, hem de çözmeye çalıştığı bir bilmece vardı.
“Baran, ben—”
Elini kaldırıp beni susturdu. Sakin ama kesin bir hareketti.
“Gerçekten bilmek istiyorum, Efsun. Sen… Onunla evlendiğinde kaç yaşındaydın?”
Yutkundum. Bu soruyu soracağını biliyordum ama cevabı vermek içimi acıtıyordu.
“On dokuz.”
Birkaç saniye tepki vermedi. Sonra başını eğdi. Gülmeye çalıştı ama beceremedi.
“On do
