İçimde yankılanan tek kelime buydu.
Ayaklarımın altındaki taş zeminin kaydığını hissettim sanki. Nefesim düzensizdi. Kalbim öyle hızlı atıyordu ki, göğsüm sıkışıyordu. Avlunun ortasında, herkesin içinde, babamın ağzından çıkan o kelimeler, dünyamı başıma yıkmıştı.
“Sen başkasıyla evlendin. Senin başkasıyla gitmen lazım. Nikahın var. Bunu sen de biliyorsun.”
Ama babamın yüzü ciddiydi. Öfkesi ve otoritesi Ömer Ağa’dan bile keskin görünüyordu.
Arkamda Baran’ın varlığını hissedebiliyordum. Avluda her şeyi duymuştu. Bütün vücudum titriyordu. Gözlerim yaşlarla dolarken çaresizce Baran’a döndüm.
Gözleri sertti. Öyle sertti ki içimi parçaladı.
Ömer Ağa kollarını göğsünde bağlamış, ağır ve sert sesiyle konuştu:
“Ben bu evliliği bu yüzden istemiyordum zaten.”
Bir an dünya üzerime yıkıldı.
