Bütün bedenim buz kesti.
Uyku anında olmanın verdiği bulanıklık, o isimle birlikte tamamen yok oldu. Gözlerimi açtım ama hareket etmedim.
Cemre.
Cemre geri dönmüştü.
Baran’ın üniversitedeyken nişanlandığı kız. Onunla evlenmeyi planlayan, ailesinin bile sevdiği, Baran’ın bir zamanlar dünyasını sarsan kadın.
İçimde garip bir his oldu.
Baran’la İstanbul’da çalıştığım zamanları hatırladım. O zamanlar, henüz ona bu kadar yakın değilken bile Cemre’nin ismini ne kadar sık duyduğumu düşündüm. Baran telefon konuşmalarında onun adını geçirirdi. Ailesiyle konuşurken, Tarık’la konuşurken… Cemre sanki hiç gitmemiş gibiydi.
Kaç yıl geçmişti?
Ama bu ismin bir mesajla geri dönmesi, içimde sanki hala bir yerlerde onun gölgesinin dolaştığını hissettirdi.
Beni fark etmemesi için dikkatlice döndüm,
