Göz kapaklarım ağırdı. Açmak için birkaç kez kırpmam gerekti. Loş bir ışık odanın içine doluyordu. Başım zonkluyordu, ama daha çok midemde bir ağırlık vardı.
Bir an neredeyim diye düşündüm. Odayı tanımaya çalıştım. Beyaz duvarlar, serum askılığı, yanımda duran tıbbi cihazlar… Hastanedeydim.
Tam anlam veremezken, başımın yanında birinin kıpırdadığını fark ettim. Hafifçe başımı çevirdiğimde, üzerinde beyaz formasıyla bir hemşire bana bakıyordu.
Kaşlarımı çattım. “Ben…Neden buradayım?”
Hemşire gülümsedi, sesi yatıştırıcıydı. “Endişelenmeyin. Strese bağlı bir baygınlık geçirdiniz. Kan değerlerinize baktık, önemli bir şey yok. Biraz yorgun düşmüşsünüz, dinlenmeniz gerekiyor.”
Bayılmış mıydım?
Hatırlamaya çalıştım.
Hatırlayamıyordum.
Gözlerimi kapattım, zihnimde parçaları birleştirmeye ç
