Cemre kapıyı hızla çarpıp çıktıktan sonra odada bir an için derin bir sessizlik oldu. Masadaki herkes olanları sindirmeye çalışıyordu. Midemdeki ağırlık daha da arttı, sanki oturduğum yer beni içine çekiyordu. Bakışlarımı Baran’a çevirdiğimde, yüzündeki sertliği gördüm. Ama o konuşmadan önce, Ömer Ağa sandalyesini geriye itip ayağa kalktı.
Ömer Ağa’nın sert bakışları, doğrudan Baran’a yönelmişti. Gözlerinde hem öfke hem de hayal kırıklığı vardı.
“Bu rezillik nedir Baran?” dedi, sesi avlunun taş duvarlarında yankılandı. “Bana bunu açıkla.”
Baran cevap vermedi. Masanın kenarında, dik ve sert bir şekilde duruyordu. Ellerini cebine sokmuş, gözlerini kaçırmadan babasına bakıyordu ama tek kelime etmiyordu.
Bütün vücudum gerilmişti. Biran önce bu gerginlik bitsin istiyordum ama hiçbir şey yap
