Babama gelmiştim.
Kapının önünde babamın bakışlarını üzerimde hissederken içimde garip bir ağırlık vardı. Buraya ait olup olmadığımı bilmiyordum. Ama buradaydım işte.
Ondan önce ben konuştum.
“Sadece ziyarete geldim.”
Sesim ne kadar güçlü çıkmaya çalışsa da aslında içinde binlerce duygu barındırıyordu. Babam başını hafifçe salladı, anlam veremediği ya da anlamak istemediği bir ifadeyle beni süzdü.
“Nihayet döndün yuvana.”
Sesi, içinde ince bir kırgınlık barındırıyordu ama bunu belli etmeyecek kadar da sertti. Beni içeri davet etmeden bir adım kenara çekildi. İçeri girip girmemek benim kararım olacaktı, tıpkı yıllar önce buradan gitmenin benim kararım olduğu gibi.
Derin bir nefes aldım ve içeriye adım attım. Kapı arkamdan kapanırken içimdeki yük biraz daha arttı. Babam, elimdeki çant
