Arabanın içi sessizdi. Camdan dışarı bakarken içimdeki karmaşayı bastırmaya çalışıyordum. Mardin’in dar sokakları birer birer ardımızda kalırken, aklımda binlerce düşünce vardı. Bugün… Bugün hayatım tamamen değişecekti.
Yanımda oturan Baran, direksiyonu sıkıca kavramış, keskin bakışlarını yola dikmişti. Sadece arabanın içini dolduran motor sesi vardı. Ama ben sessizliği daha fazla kaldıramadım.
“Baran, kendinden bu kadar emin olma. Serdar kolay kolay pes edecek biri değil.”
Gözleri anlık olarak bana kaydı. Yüzündeki sert ifade çözülmeden konuştu. “Ben de kolay pes eden biri değilim, Efsun.”
Başımı dik tuttum. Zayıf görünmeyecektim. “Ben kendimi savunabilirim.”
Baran alaycı bir tebessüm etti. “Biliyorum. Ama artık tek başına değilsin.”
İçimde bir şeyler titredi. Ona güvenmek… Korkutuc
