Sabahın erken saatlerinde konağın taş koridorlarında yankılanan ayak sesleri, içimdeki gerginliği daha da artırıyordu. Bütün gece uyuyamamıştım. Buraya ait olup olmadığımı sorgulamaktan, kendimi bu kahvaltı sofrasına nasıl oturtacağımı bilememekten yorulmuştum.
Ama yine de kendimi toparladım ve aynada kendime son bir kez baktım.
Bugün, bu sofrada olmak zorundaydım.
Ağır adımlarla aşağıya indiğimde, uzun, görkemli kahvaltı sofrası çoktan kurulmuştu.
Gümüş çaydanlık, bakır tabaklar, çeşit çeşit peynirler, reçeller, zeytinler… Sofranın bolluğu göz kamaştırıcıydı ama o sofraya oturanlar arasındaki hava, soğuktu.
Ömer Ağa her zamanki gibi baş köşede oturuyordu. Sert, otoriter bakışlarıyla etrafı süzüyor, odadaki her hareketi kontrol altında tutuyordu.
Gülsüm Hanım, her zamanki zarif ama m
