Baran, elimden sıkıca tuttu ve beni mutfaktan çıkarırken ayaklarımın altında taş zemin soğuk bir gerçeklik gibi hissettirdi kendini. Avluya çıktığımızda konak bomboştu. Herkes gitmişti. Herkes susturulmuştu. Geriye sadece biz ve Ömer Ağa kalmıştık.
Ömer Ağa, koca avlunun ortasında ellerini arkasında birleştirmiş, gözlerini kısıp bize bakıyordu. İçimde bir ürperti hissettim ama Baran, önümde bir duvar gibi durdu.
“Bu konuda konuşma artık, kapatalım konuyu çünkü az önce müstakbel karımla konuştum,” dedi Baran, sesi tok ve kararlıydı. “Efsun’un hiçbir suçu yok. Daha 19 yaşında bir kızken zorla evlendirilmiş. Ve bu saçmalık onun suçu değil.”
Ömer Ağa gözlerini hafif kıstı, Baran’ın sözlerini ölçüp tartıyordu. “Ne yapmamı bekliyorsun Baran? Töreler böyle. O kız bu aileye leke getirdi. Sen de
