Chapter 1 : Housekeeper
1530 Words
“ดินๆ พี่มีงานให้ จะไปไหม”
“ไป!! ไปทุกที่”
แผ่นดิน เด็กหนุ่มในวัย 26 ปี ตอบรับงานจากหัวหน้าอย่างรวดเร็ว ดินทำงานรับจ้างทำความสะอาดอิสระ โดยมีบริษัทเป็นตัวกลางติดต่องานให้อยู่ตลอด
“เจ้านี้ เขาเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่น ค่อนข้างตรงเวลาและเนียบนะ แต่เงินเยอะมา”
“เท่าไหร่พี่”
“2,500 ทำงานแค่ 6 ชั่วโมงเอง”
“โห! อยากได้ๆ ดินไปนะ ถ้าไม่มีใครไป”
“ไม่มี คนอื่นติดงานอื่นหมดแล้ว”
ว่าแล้วแผ่นดินก็เริ่มเก็บเครื่องมือทำมาหากินยัดใส่กระเป๋า ก่อนจะรีบคว้าหมวกกันน๊อตแล้วเดินไปยังมอเตอร์ไซค์คู่ใจที่เขาเพิ่งจะผ่อนได้ไม่ถึง 6 เดือน
“วันนี้ได้เงินแล้วขอไปกินหมูกระทะสักหน่อยเถอะ” แผ่นดินบ่นพึมพำกับตัวเองก่อนจะเปิด GPS ที่หัวหน้าส่งมาให้เขา เมื่อจับทางได้แผ่นดินก็ไม่รอช้ารีบขี่มอเตอร์ไซค์ออกไปทันที
ตัวเขามาหยุดอยู่หน้าประตูรั้วที่สูงชัน สายตากวาดมองไปทั่วบริเวณก่อนจะกดกริ่งหน้าประตูรั้ว จู่ๆเสียงของใครบางคนก็ดังขึ้นมาจากลำโพงหน้าประตูรั้ว
“มาทำอะไรครับ”
“ผมเป็นพนักงานทำความสะอาดที่คุณจ้างมาครับ”
“อ๋อ เข้ามาได้เลยครับ”
ประตูรั้วเปิดออกเองอัตโนมัติ สายตาคู่งามเปล่งประกายเมื่อเห็นเทคโนโลยีที่ทันสมัยและแปลกใหม่สำหรับเขา ดินรีบขี่มอเตอร์ไซค์เข้าไปจอดในโรงจอดรถและเดินเข้าไปในบ้านด้วยความประหม่า
ทั่วบริเวณตกแต่งไปด้วยโทนสีเทา สายตากวาดมองบ้านที่โล่งและไร้ผู้คน สงบเงียบราวกับไม่มีใครอยู่ ดวงตาคู่งามหยุดมองภาพวาดตรงหน้าก่อนจะเบิกตาโพลง
‘นั่นมันภาพวาดของศิลปินชื่อดังนี่ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ นั่นก็ใช่ นี้ก็ใช่ ’ แผ่นดินคุยกับด้วยเองในใจพลางเดินดูรูปวาดที่ติดตามผนังห้อง
“ผมไม่ชอบให้ใครแตะต้อง ภาพวาดของผม” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นจากด้านหลังของแผ่นดิน ตัวเล็กสะดุ้งโหยงก่อนจะรีบยกมือไหว้ทันที
“สวัสดีครับ”
“สวัสดีเด็กน้อย นี่เป็นรายการที่คุณจะต้องทำในวันนี้นะครับ”
“ครับ”
ดินรับลิสรายการมาจากมือของยู หรือยูไค ศิลปินวาดภาพ ลูกครึ่งญี่ปุ่นที่ถูกขนาดนามว่าเป็นนักวาดที่หาตัวยากและลึกลับที่สุด เพราะผลงานของเขานั้นจะปรากฎต่อสื่อเพียงแค่ปีละครั้งเท่านั้น แถมเจ้าตัวยังปิดบังใบหน้าไม่ให้ใครรับรู้ว่าตัวเองนั้นหน้าตาเป็นแบบไหน
สายตาคมกริบกวาดมองแผ่นดินตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะเดินขึ้นบ้านไปอย่างเงียบๆ แผ่นดินรู้สึกถึงสายตาที่กดดันก็ขนลุกซู่ขึ้นมาพร้อมกับก้มมองดูลิสรายการและเริ่มลงมือทำงาน
‘คาวาอิเนะ’(น่ารักจังน่า~) ยูไคมองแผ่นดินผ่านกล้องวงจรปิดของบ้านพร้อมกับยกยิ้มออกมา ใบหน้าหล่อเหลาที่ซ่อนความเย็นยะเยือกเอาไว้แสยะยิ้มออกมา
แผ่นดินตั้งใจทำงานของตัวเองเพื่อที่จะได้ทำงานให้เสร็จทันเวลาตามที่ยูไคนั้นได้ระบุเอาไว้ในลิส มือเรียวยกขึ้นปาดเหงื่อพร้อมกับก้มลงเช็ดโซฟาตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมของบ้าน
คิ้วบางขมวดเป็นปมเมื่อการจัดวางโซฟานั้นดูแปลกประหลาด เพราะปกติแล้วโซฟาควรจะอยู่กลางบ้าน ห้องรับแขกหรือห้องนั่งเล่น แต่ที่บ้านหลังนี้โซฟานั้นกลับถูกตั้งอยู่มุมใต้บันได
แผ่นดินก้มๆเงยๆเช็ดมันอยู่นาน กำลังจะก้าวขาออกจากพื้นที่ แต่หูกลับได้ยินเสียงแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากโซฟาตัวใหญ่ ร่างเล็กหงายหลังล้มลงไปด้วยความตกใจ มือเรียวสั่นระริกก่อนจะค่อยๆเอื้อมไปเปิดเบาะที่มาของเสียง
สายตากลมเบิกโพลงเมื่อเห็นผู้ชายร่างเล็กถูกมัดขดตัวอยู่ภายใต้โซฟา เนื้อตัวชุ่มไปด้วยเลือด ดวงตาเปิดค้างปากอ้าเหมือนกำลังพยายามเปล่งเสียงออกมา แต่เหมือนโชคชะตาจะไม่เข้าข้างเข้า เสียงของชายตรงหน้าขาดห้วงและหยุดหายใจไปเสียดื้อๆ
แผ่นดินนั่งตัวสั่นระริกก่อนจะหันซ้ายหันขวาและปิดเบาะเก็บเข้าที่ มือเรียวจับชายเสื้อของตัวเองไว้แน่น ใบหน้าเรียวสวยซีดเผือดพร้อมกับดวงตาคู่งามที่มีน้ำตาคลออยู่ในเบ้าตา ขาเรียวรีบก้าวออกจากบริเวณแล้วรีบคว้าไม้ถูพื้นมาทำความสะอาดต่อด้วยความหวาดกลัว ภาพของชายตรงหน้าเมื่อครู่ติดอยู่ในหัวของแผ่นดินจนไม่สามารถทำงานต่อได้
‘หาา…ถูกจับได้ซะแล้ว น่าสนุกจัง’ยูไคหัวเราะกับภาพกล้องวงจรปิดตรงหน้า ก่อนจะรีบเดินลงไปหาแผ่นดินทันที
“เด็กน้อย อู้งานอยู่เหรอครับ”
“ปะ-เปล่าครับ ผมแค่พักเหนื่อย”
แผ่นดินสะดุ้งโหยงเมื่อยูไคเอื้อมมือหนามาจับเอวบางจากด้านหลัง หัวใจดวงน้อยเต้นรัวพร้อมกับมือที่สั่นระริก ท่าทางตื่นกลัวของแผ่นดินทำให้ยูไคยกยิ้มขึ้นมาในใจ
“ถ้างั้นพรุ่งนี้ค่อยมาใหม่นะ นี่เงินค่าจ้างครับ”
“ครับ ได้ครับ พรุ่งนี้ผมจะมาใหม่นะครับ”
แผ่นดินคว้าเงินจากมือของยูไคได้ก็รีบวิ่งออกจากบ้านไปด้วยความตื่นกลัว สายตาคมกริบมองตามแผ่นหลังบางพร้อมกับยกมือที่จับเอวบางของแผ่นดินเมื่อครู่ขึ้นมาสูดดมและหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ
“อยากสัมผัสมากกว่านี้จัง คาวาอิเนะ~ ฮ่าๆ” ยูไคหัวเราะออกมาไม่หยุดก่อนจะก้าวเดินอย่างใจเย็นไปยังโซฟาตัวใหญ่ สายตาจ้องมองโซฟาก่อนจะเดินขึ้นบ้านไปโดยไม่สนใจ
‘จะทำยังไงดี แจ้งตำรวจดีไหม ทำยังไงดี ฮึก กลัวจัง ฮือๆ แล้วมึงจะรับเงินล่วงหน้าเขามาทำไม ไอ้ควายแผ่นดิน’ แผ่นดินสบถด่าทอตัวเองในใจก่อนจะขี่รถมอเตอร์ไซค์กลับห้องพักทันที โดยไม่แวะหรือมีอารมณ์ที่จะกินหมูกระทะอีกแล้ว
แผ่นดินรีบพุ่งตัวเข้าห้องน้ำพร้อมกับอ้วกออกมาเมื่อในสมองนั้นคิดถึงแต่ภาพของชายในโซฟา มือเรียวสั่นระริก สายตากลมจ้องมองเบอร์แจ้งเหตุอยู่นานเป็นชั่วโมง ก่อนจะตัดสินใจกินยานอนหลับโดยไม่โทรแจ้งเหตุ
‘Rrrrrrrr’
แผ่นดินตื่นขึ้นมาในช่วงเช้าของวันใหม่เมื่อได้ยินเสียงเรียกเข้า
“ครับหัวหน้า”
“ดิน ทำไมถึงตื่นสาย อีกครึ่งชั่วโมงต้องไปทำความสะอาดแล้วนะ”แผ่นดินกดวางสายหัวหน้าพร้อมกับเด้งตัวลุกขึ้น ร่างเล็กพุ่งตัวเข้าห้องน้ำและรีบออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว มือเรียวบิดมอเตอร์ไซค์ไปด้วยความเร็ว
เมื่อถึงที่หมาย เท้าเรียวก็รีบวิ่งตรงเข้าบ้านของยูไคทันที
“ฮะฮ่า…เด็กน้อยมาทันเวลาพอดีเลยนะเนี่ย”
“ครับ ผมจะทำความสะอาดเดี๋ยวนี้เลยครับ”
“เดี๋ยว มานี้ก่อนเร็ว” ยูไคยิ้มให้กับแผ่นดินที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงหน้า แผ่นดินรีบก้าวขาเดินไปนั่งลงตรงหน้าของยูไค
การหายใจผิดจังหวะของแผ่นดินทำให้ยูไคเริ่มรู้สึกสนุกขึ้นมา มือหนายกขึ้นมาจากกระเป๋ากางเกงก่อนจะหยิบผ้าเปียกขึ้นมาเช็ดอย่างใจเย็น
หัวใจดวงน้อยของแผ่นดินเต้นรัวเมื่อมองเห็นเลือดบนมือของยูไค มือเรียวสั่นระริก สายตาเริ่มกวาดมองไปทั่วบริเวณแล้วร้องไห้ออกมาอย่างห้ามไม่ได้
“ว้า…โดนจับได้ซะแล้ว ทำยังไงดี หื้ม?” มือหนาเอื้อมจับปลายคางของแผ่นดินอย่างเบามือ
“กำลังสงสัยใช่ไหมว่าผู้ชายที่อยู่ในโซฟายังอยู่ไหม…ไม่อยู่แล้วเด็กน้อย ผมพาเขาออกไปแล้ว”
“ผะ-ผม…ฮึก ผมไม่ได้แจ้งตำรวจนะ ผมไม่ได้บอกใครด้วย”
แผ่นดินพูดออกมาเสียงสั่นเครือ มือเรียวยกขึ้นไหว้ด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าเรียวสวยซีดเผือดเมื่อมองเห็นรอยยิ้มอันเย็นยะเยือกของยูไค เสียงของหัวใจดังกลบเสียงรอบกาย แผ่นดินตัวแข็งทื่อเมื่อปลายมีดมาจ่ออยู่ปลายคางของเขา
“ผมไม่เคยถูกใจใครเท่านี้มาก่อนเลยนะ เป็นเด็กที่มีผิวพรรณและร่างกายที่น่าสนใจจริงๆ…ไหน! ขอผมสัมผัสเรือนร่างนี้สักหน่อยจะได้ไหมครับ”
ว่าแล้วมือหนาก็คว้าร่างของแผ่นดินมานั่งคร่อมบนตัวเขา จมูกโด่งสูดดมซอกคอขาวนวลอย่างหื่นกระหาย มือหนาล้วงเข้าไปใต้เสื้อผ้าร่มพร้อมกับลูบไล้แผ่นหลังอย่างมันเขี้ยว
แผ่นดินทำได้แค่นั่งตัวสั่นระริกอยู่บนตัก ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตา สายตาหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด ปากเรียวปิดมิดชิดไม่ให้เสียงเล็ดลอดออกมาได้
“เด็กน้อย!! ลองทำให้ผมพอใจหน่อยซิ แล้วผมจะหันปลายมีดไปทางอื่น” ยูไคกระซิบเสียงแหบพร่าใส่ใบหูของแผ่นดิน
- Writer
