Psychopath รักโรคจิต

“ดินๆ พี่มีงานให้ จะไปไหม” “ไป!! ไปทุกที่” แผ่นดิน เด็กหนุ่มในวัย 26 ปี ตอบรับงานจากหัวหน้าอย่างรวดเร็ว ดินทำงานรับจ้างทำความสะอาดอิสระ โดยมีบริษัทเป็นตัวกลางติดต่องานให้อยู่ตลอด “เจ้านี้ เขาเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่น ค่อนข้างตรงเวลาและเนียบนะ แต่เงินเยอะมา” “เท่าไหร่พี่” “2,500 ทำงานแค่ 6 ชั่วโมงเอง” “โห! อยากได้ๆ ดินไปนะ ถ้าไม่มีใครไป” “ไม่มี คนอื่นติดงานอื่นหมดแล้ว” ว่าแล้วแผ่นดินก็เริ่มเก็บเครื่องมือทำมาหากินยัดใส่กระเป๋า ก่อนจะรีบคว้าหมวกกันน๊อตแล้วเดินไปยังมอเตอร์ไซค์คู่ใจที่เขาเพิ่งจะผ่อนได้ไม่ถึง 6 เดือน “วันนี้ได้เงินแล้วขอไปกินหมูกระทะสักหน่อยเถอะ” แผ่นดินบ่นพึมพำกับตัวเองก่อนจะเปิด GPS ที่หัวหน้าส่งมาให้เขา เมื่อจับทางได้แผ่นดินก็ไม่รอช้ารีบขี่มอเตอร์ไซค์ออกไปทันที ตัวเขามาหยุดอยู่หน้าประตูรั้วที่สูงชัน สายตากวาดมองไปทั่วบริเวณก่อนจะกดกริ่งหน้าประตูรั้ว จู่ๆเสียงของใครบางคนก็ดังขึ้นมาจากลำโพงหน้าประตูรั้ว “มาทำอะไรครับ” “ผมเป็นพนักงานทำความสะอาดที่คุณจ้างมาครับ” “อ๋อ เข้ามาได้เลยครับ” ประตูรั้วเปิดออกเองอัตโนมัติ สายตาคู่งามเปล่งประกายเมื่อเห็นเทคโนโลยีที่ทันสมัยและแปลกใหม่สำหรับเขา ดินรีบขี่มอเตอร์ไซค์เข้าไปจอดในโรงจอดรถและเดินเข้าไปในบ้านด้วยความประหม่า ทั่วบริเวณตกแต่งไปด้วยโทนสีเทา สายตากวาดมองบ้านที่โล่งและไร้ผู้คน สงบเงียบราวกับไม่มีใครอยู่ ดวงตาคู่งามหยุดมองภาพวาดตรงหน้าก่อนจะเบิกตาโพลง ‘นั่นมันภาพวาดของศิลปินชื่อดังนี่ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ นั่นก็ใช่ นี้ก็ใช่ ’ แผ่นดินคุยกับด้วยเองในใจพลางเดินดูรูปวาดที่ติดตามผนังห้อง “ผมไม่ชอบให้ใครแตะต้อง ภาพวาดของผม” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นจากด้านหลังของแผ่นดิน ตัวเล็กสะดุ้งโหยงก่อนจะรีบยกมือไหว้ทันที “สวัสดีครับ” “สวัสดีเด็กน้อย นี่เป็นรายการที่คุณจะต้องทำในวันนี้นะครับ” “ครับ” ดินรับลิสรายการมาจากมือของยู หรือยูไค ศิลปินวาดภาพ ลูกครึ่งญี่ปุ่นที่ถูกขนาดนามว่าเป็นนักวาดที่หาตัวยากและลึกลับที่สุด เพราะผลงานของเขานั้นจะปรากฎต่อสื่อเพียงแค่ปีละครั้งเท่านั้น แถมเจ้าตัวยังปิดบังใบหน้าไม่ให้ใครรับรู้ว่าตัวเองนั้นหน้าตาเป็นแบบไหน สายตาคมกริบกวาดมองแผ่นดินตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะเดินขึ้นบ้านไปอย่างเงียบๆ แผ่นดินรู้สึกถึงสายตาที่กดดันก็ขนลุกซู่ขึ้นมาพร้อมกับก้มมองดูลิสรายการและเริ่มลงมือทำงาน ‘คาวาอิเนะ’(น่ารักจังน่า~) ยูไคมองแผ่นดินผ่านกล้องวงจรปิดของบ้านพร้อมกับยกยิ้มออกมา ใบหน้าหล่อเหลาที่ซ่อนความเย็นยะเยือกเอาไว้แสยะยิ้มออกมา แผ่นดินตั้งใจทำงานของตัวเองเพื่อที่จะได้ทำงานให้เสร็จทันเวลาตามที่ยูไคนั้นได้ระบุเอาไว้ในลิส มือเรียวยกขึ้นปาดเหงื่อพร้อมกับก้มลงเช็ดโซฟาตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมของบ้าน คิ้วบางขมวดเป็นปมเมื่อการจัดวางโซฟานั้นดูแปลกประหลาด เพราะปกติแล้วโซฟาควรจะอยู่กลางบ้าน ห้องรับแขกหรือห้องนั่งเล่น แต่ที่บ้านหลังนี้โซฟานั้นกลับถูกตั้งอยู่มุมใต้บันได แผ่นดินก้มๆเงยๆเช็ดมันอยู่นาน กำลังจะก้าวขาออกจากพื้นที่ แต่หูกลับได้ยินเสียงแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากโซฟาตัวใหญ่ ร่างเล็กหงายหลังล้มลงไปด้วยความตกใจ มือเรียวสั่นระริกก่อนจะค่อยๆเอื้อมไปเปิดเบาะที่มาของเสียง สายตากลมเบิกโพลงเมื่อเห็นผู้ชายร่างเล็กถูกมัดขดตัวอยู่ภายใต้โซฟา เนื้อตัวชุ่มไปด้วยเลือด ดวงตาเปิดค้างปากอ้าเหมือนกำลังพยายามเปล่งเสียงออกมา แต่เหมือนโชคชะตาจะไม่เข้าข้างเข้า เสียงของชายตรงหน้าขาดห้วงและหยุดหายใจไปเสียดื้อๆ แผ่นดินนั่งตัวสั่นระริกก่อนจะหันซ้ายหันขวาและปิดเบาะเก็บเข้าที่ มือเรียวจับชายเสื้อของตัวเองไว้แน่น ใบหน้าเรียวสวยซีดเผือดพร้อมกับดวงตาคู่งามที่มีน้ำตาคลออยู่ในเบ้าตา ขาเรียวรีบก้าวออกจากบริเวณแล้วรีบคว้าไม้ถูพื้นมาทำความสะอาดต่อด้วยความหวาดกลัว ภาพของชายตรงหน้าเมื่อครู่ติดอยู่ในหัวของแผ่นดินจนไม่สามารถทำงานต่อได้ ‘หาา…ถูกจับได้ซะแล้ว น่าสนุกจัง’ยูไคหัวเราะกับภาพกล้องวงจรปิดตรงหน้า ก่อนจะรีบเดินลงไปหาแผ่นดินทันที “เด็กน้อย อู้งานอยู่เหรอครับ” “ปะ-เปล่าครับ ผมแค่พักเหนื่อย” แผ่นดินสะดุ้งโหยงเมื่อยูไคเอื้อมมือหนามาจับเอวบางจากด้านหลัง หัวใจดวงน้อยเต้นรัวพร้อมกับมือที่สั่นระริก ท่าทางตื่นกลัวของแผ่นดินทำให้ยูไคยกยิ้มขึ้นมาในใจ “ถ้างั้นพรุ่งนี้ค่อยมาใหม่นะ นี่เงินค่าจ้างครับ” “ครับ ได้ครับ พรุ่งนี้ผมจะมาใหม่นะครับ” แผ่นดินคว้าเงินจากมือของยูไคได้ก็รีบวิ่งออกจากบ้านไปด้วยความตื่นกลัว สายตาคมกริบมองตามแผ่นหลังบางพร้อมกับยกมือที่จับเอวบางของแผ่นดินเมื่อครู่ขึ้นมาสูดดมและหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ “อยากสัมผัสมากกว่านี้จัง คาวาอิเนะ~ ฮ่าๆ” ยูไคหัวเราะออกมาไม่หยุดก่อนจะก้าวเดินอย่างใจเย็นไปยังโซฟาตัวใหญ่ สายตาจ้องมองโซฟาก่อนจะเดินขึ้นบ้านไปโดยไม่สนใจ ‘จะทำยังไงดี แจ้งตำรวจดีไหม ทำยังไงดี ฮึก กลัวจัง ฮือๆ แล้วมึงจะรับเงินล่วงหน้าเขามาทำไม ไอ้ควายแผ่นดิน’ แผ่นดินสบถด่าทอตัวเองในใจก่อนจะขี่รถมอเตอร์ไซค์กลับห้องพักทันที โดยไม่แวะหรือมีอารมณ์ที่จะกินหมูกระทะอีกแล้ว แผ่นดินรีบพุ่งตัวเข้าห้องน้ำพร้อมกับอ้วกออกมาเมื่อในสมองนั้นคิดถึงแต่ภาพของชายในโซฟา มือเรียวสั่นระริก สายตากลมจ้องมองเบอร์แจ้งเหตุอยู่นานเป็นชั่วโมง ก่อนจะตัดสินใจกินยานอนหลับโดยไม่โทรแจ้งเหตุ ‘Rrrrrrrr’ แผ่นดินตื่นขึ้นมาในช่วงเช้าของวันใหม่เมื่อได้ยินเสียงเรียกเข้า “ครับหัวหน้า” “ดิน ทำไมถึงตื่นสาย อีกครึ่งชั่วโมงต้องไปทำความสะอาดแล้วนะ”แผ่นดินกดวางสายหัวหน้าพร้อมกับเด้งตัวลุกขึ้น ร่างเล็กพุ่งตัวเข้าห้องน้ำและรีบออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว มือเรียวบิดมอเตอร์ไซค์ไปด้วยความเร็ว เมื่อถึงที่หมาย เท้าเรียวก็รีบวิ่งตรงเข้าบ้านของยูไคทันที “ฮะฮ่า…เด็กน้อยมาทันเวลาพอดีเลยนะเนี่ย” “ครับ ผมจะทำความสะอาดเดี๋ยวนี้เลยครับ” “เดี๋ยว มานี้ก่อนเร็ว” ยูไคยิ้มให้กับแผ่นดินที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงหน้า แผ่นดินรีบก้าวขาเดินไปนั่งลงตรงหน้าของยูไค การหายใจผิดจังหวะของแผ่นดินทำให้ยูไคเริ่มรู้สึกสนุกขึ้นมา มือหนายกขึ้นมาจากกระเป๋ากางเกงก่อนจะหยิบผ้าเปียกขึ้นมาเช็ดอย่างใจเย็น หัวใจดวงน้อยของแผ่นดินเต้นรัวเมื่อมองเห็นเลือดบนมือของยูไค มือเรียวสั่นระริก สายตาเริ่มกวาดมองไปทั่วบริเวณแล้วร้องไห้ออกมาอย่างห้ามไม่ได้ “ว้า…โดนจับได้ซะแล้ว ทำยังไงดี หื้ม?” มือหนาเอื้อมจับปลายคางของแผ่นดินอย่างเบามือ “กำลังสงสัยใช่ไหมว่าผู้ชายที่อยู่ในโซฟายังอยู่ไหม…ไม่อยู่แล้วเด็กน้อย ผมพาเขาออกไปแล้ว” “ผะ-ผม…ฮึก ผมไม่ได้แจ้งตำรวจนะ ผมไม่ได้บอกใครด้วย” แผ่นดินพูดออกมาเสียงสั่นเครือ มือเรียวยกขึ้นไหว้ด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าเรียวสวยซีดเผือดเมื่อมองเห็นรอยยิ้มอันเย็นยะเยือกของยูไค เสียงของหัวใจดังกลบเสียงรอบกาย แผ่นดินตัวแข็งทื่อเมื่อปลายมีดมาจ่ออยู่ปลายคางของเขา “ผมไม่เคยถูกใจใครเท่านี้มาก่อนเลยนะ เป็นเด็กที่มีผิวพรรณและร่างกายที่น่าสนใจจริงๆ…ไหน! ขอผมสัมผัสเรือนร่างนี้สักหน่อยจะได้ไหมครับ” ว่าแล้วมือหนาก็คว้าร่างของแผ่นดินมานั่งคร่อมบนตัวเขา จมูกโด่งสูดดมซอกคอขาวนวลอย่างหื่นกระหาย มือหนาล้วงเข้าไปใต้เสื้อผ้าร่มพร้อมกับลูบไล้แผ่นหลังอย่างมันเขี้ยว แผ่นดินทำได้แค่นั่งตัวสั่นระริกอยู่บนตัก ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตา สายตาหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด ปากเรียวปิดมิดชิดไม่ให้เสียงเล็ดลอดออกมาได้ “เด็กน้อย!! ลองทำให้ผมพอใจหน่อยซิ แล้วผมจะหันปลายมีดไปทางอื่น” ยูไคกระซิบเสียงแหบพร่าใส่ใบหูของแผ่นดิน