"Kenan." Imbes na gumlaw at tingnan si Tristan mas nanatili akong nakahiga at nagpanggap na natutulog. "Kenan, kumain ka na, kagabi ka pa ganiyan, kami at ang mananagot kay Luna kapag nagkasakit ka kaya kumain ka muna kahit na kaunti lang."
Hindi ko siya pinansin at nagtakip na lang ako ng kumot upang hindi siya makita.
Kinuha ko rin ang isang unan at tinakip 'yon sa aking tainga upang hindi ko marinig ang kaniyang boses na kanina pa nag-iingay sa loob ng k'warto namin.
'Paano akong makakakakain nang maayos kung hindi ko nakikita si Luna sa harap ko?'
Hindi ako makakain dahil sa pag-aalala sa kaniya, kung saan ba siya nagpunta.
Kung ayos lang ba siya ngayon sa lugar kung nasaan siya ngayon.
Gustong-gusto ko na siyang makausap ngayon, hindi niyo alam kung ano 'yong nararamdaman ko nga
