ไม่ได้อยากเป็นตัวเลือก

2.ไม่เหลือทางเลือก

“เจ้าไปถอนหญ้าตรงแปลงดอกไม้เถอะ ส่วนตรงนี้เดี๋ยวข้าจะทำเอง”

เทียร์ส่งยิ้มให้กับจาเมล

“มันจะไม่เป็นการเอาเปรียบเจ้างั้นเหรอ ทั้งๆ ที่เราได้เงินเท่ากันแต่ข้ากลับทำงานที่เบากว่า”

จาเมลจับไหล่ของเทียร์ก่อนที่เขาจะหมุนตัวเธอเพื่อให้เธอเดินไปยังแปลงดอกไม้

“จะเอาเปรียบได้ยังไง เจ้าเป็นสตรีนะแถมยังเป็นเพื่อนของข้าอีกด้วย เร่งมือกันเถอะจะได้กลับบ้านเร็วๆ”

เธอนั่งลงที่แปลงของดอกไฮยาซิน ดอกไม้ที่สวยงามราวกับไม่มีอยู่จริง แถมราคาของดอกไม้ชนิดนี้ก็แพงระยับเลย มีแค่เพียงชนชั้นสูงและในพระราชวังเท่านั้นถึงจะสามารถปลูกได้

เทียร์กระชับหมวกปีกกว้างของตัวเอง เธอเริ่มลงมือถอนหญ้าในแปลงดอกไม้ที่แสนล้ำค่าเหล่านี้ งานทำสวนจะต้องใช้แรงงานก็จริงแต่เพราะว่าสวนในคฤหาสน์ของท่านดยุคยูนีกนั้นมีแต่ดอกไม้ราคาแพง เพราะแบบนั้นถึงจะต้องใช้ความละเอียดอย่างมากในการจัดการกับพวกหญ้าที่ขึ้นมา

มันเป็นงานง่ายๆ ที่ต้องใช้ความระมัดระวังพอสมควรอีกทั้งค่าแรงก็ยังมากกว่างานอื่นๆ ด้วย แต่น่าเสียดายที่มีงานทำสวนแค่สัปดาห์ละหนึ่งวันเท่านั้น ไม่อย่างนั้นหากมาทำงานที่นี่ทุกวันเธอจะต้องช่วยไถ่ตัวแม่ออกมาได้ไวกว่านี้เป็นแน่

เทียร์ใช้เวลาครึ่งวันเช้าไปกับการถอนหญ้า และงานในวันนี้เสร็จไวมากกว่าที่คิด ตอนนี้เธอก็เลยกำลังนั่งทานขนมปังแข็งๆ อยู่กับจาเมลที่ริมลำธารก่อนถึงหมู่บ้าน

“เหนื่อยมากเลยใช่ไหม?”

เทียร์ส่ายหน้า

“อาจจะเพราะว่าข้าทำงานหนักมาตั้งแต่เด็ก ก็เลยลืมไปแล้วว่าความเหนื่อยมันเป็นยังไง”

จาเมลส่งขนมปังในส่วนของเขาให้เธอได้ทาน

“เจ้าทานเถอะ ข้าอิ่มแล้วล่ะ”

เทียร์รู้ดีว่าจาเมลใจดีกับเธอมากกว่าใคร แต่เธอก็ไม่อยากจะเอาเปรียบเขา

จาเมลดึงมือของเขากลับมาก่อนจะยกขนมปังนั้นขึ้นมากัด เขารู้สึกกับเทียร์มากกว่าเพื่อนมานานแล้ว เขาไม่ได้ชอบสตรีที่หน้าตา เพราะว่าสำหรับเทียร์เธอมีดีมากกว่านั้น จิตใจของเธอสวยงามมากกว่าเปลือกนอกที่พระเจ้าทรงปั้นซะอีก

“จาเมล!!”

เสียงเรียกชื่อของจาเมลดังขึ้นและเมื่อเทียร์หันไปมองก็เห็นแม่ของจาเมลกำลังเดินมาทางนี้

เธอลุกขึ้นอย่างรวดเร็วพร้อมกับกำกระโปรงเอาไว้แน่น แม่ของจาเมลไม่ค่อยชอบเธอสักเท่าไหร่นัก แต่เธอไม่เคยโกรธเคืองที่แม่ของจาเมลไม่ชอบเธอเลย

เทียร์เข้าใจว่างานที่แม่ของเธอทำมันสลับซับซ้อนมากๆ บางคนอาจจะไม่ชอบเป็นธรรมดา

“แม่บอกแล้วไงว่าหลังจากทำงานเสร็จแล้วให้ตรงกลับบ้านในทันที ทำไมมามัวนั่งอยู่แบบนี้”

เป็นอีกครั้งที่แม่ของเขา ตวาดจาเมลเสียงดังแต่สายตากลับจ้องมองมาที่เธอ

“แม่ครับ ข้ากำลังจะกลับ..”

“เจ้ารีบไปเลย พ่อกำลังรอเจ้าเพื่อพาวัวไปกินหญ้า”

จาเมลมองหน้าของเทียร์ด้วยสายตาที่รู้สึกผิด แต่เขาไม่อาจขัดใจท่านแม่ได้ จนจาเมลบอกลาเทียร์ก่อนที่เขาจะเดินออกมาก่อน

“ข้าบอกเจ้าไปแล้วว่าอย่ามายุ่งเกี่ยวกับเขาอีก ขอล่ะเทียร์เจ้าไม่ได้คู่ควรอะไรกับเขาเลย มันน่าอายเจ้ารู้ไหมเวลาที่มีคนมองเห็นเจ้าเดินเคียงข้างกับเขา แล้วอย่างนี้จะมีสตรีที่ไหนมาเป็นภรรยาของชายที่มีลูกโสเภณีเป็นเพื่อนล่ะ”

เทียร์ก้มหน้าลง

“ขะ..ขอโทษค่ะ ครั้งหน้าข้าจะระมัดระวังมากกว่านี้”

“อย่าให้มีครั้งหน้าเลย อย่ามาเข้าใกล้ลูกชายของข้าอีก ขอร้องล่ะ”

มือของเธอยังคงกำกระโปรงเอาไว้แน่น ถึงแม้ว่าแม่ของจาเมลจะเดินจากไปแล้วก็ตาม

เธอควรจะ..เว้นระยะห่างจากจาเมลจริงๆ นั่นแหละ จะทำให้เขาเดือดร้อนเพราะเธอไม่ได้

เทียร์เดินกลับบ้านเพื่อนอนพักเอาแรงสักตื่นก่อนที่เธอจะต้องไปทำงานที่บาร์ แต่ทว่าเมื่อเธอกลับมาถึงบ้านกลับเห็นแม่ที่นั่งอยู่..

“แม่กลับมาแล้วเหรอคะ ทานข้าวมารึยังให้ข้า..”

“อะ..อึ่ก!!”

เมื่อเธอมองไปที่พื้นก็เห็นรอยเลือดมากมายแห้งกรังอยู่ตรงนั้น แม่ของเธออ้วกออกมาเป็นเลือดและน่าจะอยู่ในสภาพนี้มานานแล้ว อาจจะตั้งแต่เช้าที่เธอพึ่งออกมา แม่คงจะกลับมาแล้วนั่งอยู่แบบนี้คนเดียว

“มะ..แม่!!”

เทียร์ตรงเข้าไปประคองแม่ของเธอเอาไว้ เธอพยายามแบกแม่ขึ้นมาบนหลังแต่ทว่าก็เหมือนจะไม่ไหว

เธอจึงวิ่งออกไปด้านนอกเพื่อตามคนมาช่วย กว่าจะมาที่โรงพยาบาลได้ก็ใช้เวลามากพอสมควรจนตอนนี้แม่สลบไปแล้ว

เธอยกมือขึ้นมากุมหน้าเอาไว้

“เป็นยังไงบ้างคะลุงหมอ แม่ของหนูเป็นอะไร แล้วแม่จะฟื้นเมื่อไหร่คะ?”

“ใจเย็นก่อนเทียร์ ทีน่าเหมือนจะได้ธาตุไฟอ่อน ช่วงนี้นางทำงานหนักมากเกินไปรึเปล่า?”

เทียร์ยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตา

“ค่ะ แม่ทำงานเยอะมากจริงๆ”

“ร่างกายอ่อนแอมากๆ เลย แถมยังดื่มสุราในจำนวนมากทุกวัน ต้องรักษาตัวนานพอสมควรเลยล่ะ แถมค่ารักษา..”

“หนูจะหามาให้ค่ะ ขอแค่หมอรักษาแม่หนูให้หายก็พอ”

ไม่มีอะไรสำคัญมากไปกว่าชีวิตของแม่ เธอจะต้องช่วยแม่เอาไว้ให้ได้ โชคดีที่ลุงหมอคนนี้เป็นคนที่เธอพอจะรู้จักอยู่เพราะแบบนั้นเธออาจจะวางใจให้เขาดูแลแม่ได้

“ต้องใช้สมุนไพรในการฟื้นฟูร่างกายและต้องงดดื่มสุราในระยะยาว อาจจะต้องบังคับให้นางนอนอยู่ที่นี่สักสองสามเดือน”

นานขนาดนั้นเลยเหรอ? ถึงจะไม่เข้าใจสักเท่าไหร่แต่เทียร์ก็ตั้งมั่นในใจแล้วว่าเธอจะต้องหาเงินมาให้ได้

“ค่ะ..หากว่าลุงต้องการอะไรเพิ่มก็บอกนะคะ หนูจะหาเงินมาให้”

“นี่หนักหนามากเลยนะเทียร์ อาการเจ็บป่วยที่เป็นมาเรื้อรังแต่ไม่ยอมรักษา ไม่ใช่ว่าจะหายขาดได้ง่ายๆ หากว่าแม่ของหนูยังกลับไปทำงานอีกก็จะต้องกลับมาป่วยอีกเป็นแน่ ลุงไม่อยากพูดแบบนี้แต่การรักษาที่ดีที่สุดคือการพักระยะยาว หนูเข้าใจที่ลุงพูดไหม?”

เทียร์พยักหน้า ลุงหมอหมายความว่าจะต้องให้แม่เลิกทำงานสินะ แต่ทว่าเงินที่เธอเก็บเอาไว้เพื่อไถ่ตัวแม่ยังไม่ครบเลย

แม่ไม่สามารถหยุดรับแขกได้หากว่ายังเป็นคนของโลเบอร์โต้อยู่..

เทียร์ทรุดลงข้างเตียงของแม่ที่กำลังหลับ ลุงหมอออกไปแล้ว ส่วนเธอกำลังนั่งร้องไห้อยู่ตรงนั้น ไม่รู้ว่าวันนี้มันเป็นวันอะไรกันแน่ แต่เธอรู้สึกเหมือนว่าพระเจ้ากำลังกลั่นแกล้งเธออยู่เลย..

ไม่มีทางเลือกไหนจะหลงเหลือให้เธอเลยแม้เพียงทางเดียว วันนี้แม่จะต้องเข้างานและทำงานในฐานะของโสเภณีแห่งโลเบอร์โต้

หากว่าแม่ไม่ได้ทำงานก็จะต้องมีคนไปทำแทน และคนคนนั้นมันจะเป็นใครได้อีกหากว่าไม่ใช่เธอ..

พระเจ้าท่านเห็นทุกอย่าง เห็นความทุกข์ทรมานของเธอ เห็นความลำบากและความเจ็บปวดทั้งหมดที่เธอมี แต่ทว่าท่านก็ไม่เห็นทำอะไรเลย ชีวิตของเธอ เธอจะต้องเลือกและต่อสู้เองเท่านั้น..

เทียร์ยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาเมื่อเหลือบไปมองนาฬิกาก็พบว่าเป็นเวลาเกือบจะหนึ่งทุ่มแล้ว..ใกล้จะได้เวลาเข้างานแล้วสิ