SUSKUN SADAKAT

Gelecekten kesit Aynadaki yansımama bakarken, üzerimdeki beyaz kumaşın bir gelinlik değil, diri diri gömüleceğim toprağın kefeni olduğunu biliyordum. Ağabeyimin titreyen elleriyle belime doladığı o kırmızı kurdele, sanki nefesimi kesmek için oraya bağlanmış bir ilmekti. Herkes ağlıyordu. Abimin bir anlık öfkesiyle kaçırdığı o kızın, Şilan’ın bedeli olarak fırlatıldığım bu kuyuda, gözyaşları feryatlara karışıyordu. Ama kimse benim içimdeki asıl yangını görmüyordu. Göremezlerdi. Elim gayriihtiyari karnıma, o düzlüğün altındaki amansız sırra kaydı. Allah’ım... diye yalvardım içimden. Dudaklarım kıpırdamadı ama ruhum avaz avaz ağladı. Ben bu cendereden nasıl kurtulacağım? Karnımda, beni parası için kullanan, üç kere "Boş ol" diyerek bir paçavra gibi kenara fırlatan o adamın, Erdal’ın bebeğini taşıyordum. Henüz kimse bilmiyordu. Ne beni töre uğruna ateşe atan ailem, ne de kapıda korna sesleriyle konağı inleten düşman aşiret... "Hadi güzel kızım, vakit geldi," diyen babamın sesiyle irkildim. Başıma örtülen kırmızı duvağın ardından dünya bulanıklaştı. Attığım her adımda, karnımdaki o masum canın ağırlığı tonlarca yük gibi bacaklarıma bağlandı. Hem başkasının çocuğuna hamileydim hem de hiç tanımadığım, ailemin düşmanı olan bir adamla evlenmeye gidiyordum. Bu günahın, bu sırrın altından nasıl kalkacaktım? Konağın o devasa ahşap kapısından dışarıya ilk adımımı attığımda, davul sesleri kulaklarımı tırmaladı. Başımı hafifçe kaldırdım. Duvağın dantelleri arasından, siyah lüks arabanın önünde dimdik duran o heybetli karaltıyı gördüm. Ferman Soyluhan. Gözleri Urfa’nın taşları kadar sert, çehresi tavizsizdi. Çevredeki herkes onun gözlerindeki o karanlıktan korkuyordu. Ama o an, bakışları benim titreyen ellerime ve sarsılan omuzlarıma kaydığında, o sert çehrenin ardında kimsenin bilmediği bir yemin gizliydi. Ferman Soyluhan, bu kapıdan çıkacak kadını ezmeye değil; onun yıkılmış dünyasını kendi göğsünde yeniden kurmaya gelmişti. Herkes bu berdeli bir ceza sanırken, o bu masada hem Rozelin’e hem de onun saklamak zorunda olduğu o masum cana siper olacaktı. Gözlerindeki o amansız sertlik, düşmanlarına karşı bir kalkan; arkasında durduğu kadına ise sessiz bir güvenceydi. Ona doğru attığım her adımda, karnımdaki yükün ağırlığı ruhumu eziyordu. Bilmiyordum... O an, o kapının eşiğinde Ferman’ın gözlerine bakarken, onun bu çocuğu kendi kanından, kendi soyundan sayıp dünyayı karşısına alacağını henüz bilmiyordum. Hikayemiz, sırlar üzerine kurulan bir berdel evliliğiyle değil; acımasız bir dünyada doğacak masum bir bebek için verilen o en büyük sözle, suskun bir sadakatle başlıyordu.